HeadShort.png

Οι δοκιμασίες

Ο Θεός ποτέ δεν αφήνει τους πιστούς δούλους Του να δοκιμαστούν πάνω από τις δυνάμεις τους. «Ο Θεός, που κρατάει τις υποσχέσεις Του», γράφει ο άγιος απόστολος Παύλος, «δεν θα επιτρέψει σε κανέναν πειρασμό να ξεπεράσει τις δυνάμεις σας. αλλά, όταν έρθει ο πειρασμός, θα δώσει μαζί και τη διέξοδο, ώστε να μπορέσετε να τον αντέξετε» (Α' Κορ. 10:13).

Οι άνθρωποι γνωρίζουν πόσο βάρος μπορεί να σηκώσει ένα ζώο. Πολύ περισσότερο η άπειρη Σοφία του Θεού γνωρίζει πόσο βαριές δοκιμασίες μπορεί να σηκώσει μια ψυχή.

Ο κεραμοποιός γνωρίζει και την ένταση της φωτιάς και τον χρόνο που πρέπει να μείνουν σ' αυτήν τα πήλινα σκεύη, για να ψηθούν σωστά. γιατί, αν παραψηθούν, σπάζουν, κι αν πάλι μισοψηθούν, είναι ακατάλληλα για χρήση.

Πολύ περισσότερο ο Θεός γνωρίζει πόσον καιρό πρέπει να βαστήξει η φωτιά της δοκιμασίας και πόσο δυνατή πρέπει να είναι αυτή η φωτιά, ώστε τα λογικά Του σκεύη, οι χριστιανοί, να γίνουν ικανοί για την είσοδο στη Βασιλεία των Ουρανών.

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ (1807-1867)

Γερόντισσα Γαβριηλία: Για την αλλαγή των άλλων

 

Μ.: Αδελφή μου, όταν βλέπουμε κάτι στραβό στον άλλον, πως μπορούμε να τον κάνουμε ν’ αλλάξει σ’ αυτό το σημείο;

Γ.Γ.: Είναι μεγάλη πλάνη να νομίζεις ότι με την προσπάθειά σου μπορείς να αλλάξεις έναν άνθρωπο. Ποτέ. Με την ζωή σου, μπορεί. Με την προσπάθεια, την ομιλία, την αντίθεση και με όλα αυτά, ποτέ, η πάρα πολύ σπάνια. Η αλλαγή, θα γίνει όταν έρθει η Ώρα του Θεού. Εάν εσύ αλλάξεις τον εαυτόν σου και γίνεις το ζωντανό παράδειγμα αυτού που θέλεις ν’ αλλάξεις, το ιδεώδες του, και σε δει ευτυχισμένη, τότε θ’ άλλαξει.

Όταν προσεύχεται κανείς για έναν άνθρωπο, αυτό είναι εντάξει. Αλλά, όταν προσπαθεί να τον αλλάξει, όχι. Αυτό είναι μόνο στο Χέρι του Θεού. Ο Θεός έχει το Πρόγραμμά Του για την ζωή του καθενός μας. Για όλους. Εμείς είμεθα ελεύθεροι.

Δεν ξέρουμε όμως ότι Εκείνος ξέρει τι θα κάνουμε. Εκείνος τα ξέρει όλα. Ξέρει την πορεία μας μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής. Εμείς δεν την ξέρουμε. Κι αν Μ. μου, προσπαθήσουμε τον εαυτό μας, να ενώνουμε περισσότερο με τον Θεό, τότε δεν θα έχουμε ανάγκη να κάνουμε τίποτε. Γιατί αυτομάτως θα γινόμαστε παράδειγμα σ’ αυτούς που θα θέλαμε να δούμε στο Δρόμο Του. Όμως, είναι φυσικό, τόσο με τα νειάτα σου, όσο και με την αγάπη που έβαλε ο Θεός μέσα στην καρδιά σου, να μην μπορείς στην αρχή τουλάχιστον, να το καταλάβεις και να απογοητεύεσαι και να λες: «Τι κατάστασις είναι αυτή; Τόση προσπάθεια, κι ακόμα αυτός εκεί;» Ξέρεις όμως;

Το ίδιο λέει και ο Θεός μαζί μας: «Τόσες φορές συγχώρεσα. Τόσες φορές έκανα υπομονή. Ακόμα αυτός;» Και τότε, η συνέχεια θα είναι σε προσευχή. Όπως και η αρχή είναι στην προσευχή. Χωρίς να κρίνουμε τον άλλον. Μια φορά, όταν είχα καταλάβει πια ότι η προσευχή είναι το παν, είδα στον δρόμο δύο παιδάκια, στον θυμό τους πάνω, να σκοτώνονται στο ξύλο. Δεν πήγα να τα χωρίσω, όπως θα πήγαινα παλιά, αλλά έβαλα αμέσως σε πράξη αυτό που πίστευα.

Γύρισα από την άλλη μεριά το κεφάλι και είπα: Κύριε, βάλε Εσύ την Ειρήνη Σου ανάμεσα στα δύο τους. Κι ώσπου να γυρίσω να τα δω, αυτά γελούσαν και παίζαν πάλι… Ήταν μια απάντηση του Θεού. Να το ξέρεις Μ. μου. Η ειρήνη και η γαλήνη μας, και το πως ζούμε είναι που δείχνουν το πόσο πιστεύουμε. Γι’ αυτό, μπορεί ένας άνθρωπος να μας λέει τα καλύτερα διδάγματα. Όμως, αν τον δούμε ταραγμένο, ανήσυχο και να παραπαίει ο ίδιος, δεν μπορούμε να πιστέψουμε αυτά που θα μας πει.

Αν θέλουμε λοιπόν να βοηθήσουμε τους άλλους, σκοπός της ζωής μας πρέπει να είναι να πλησιάζουμε όσο μπορούμε στο Πρότυπο, δηλαδή στον Κύριο.
Από το βιβλίο «Η Ασκητική της Αγάπης»

Πηγή: imverias.blogspot.gr

Μεροκάματο ή ανεξάντλητα αγαθά;

 

«Ο Σύρος Μαϋσιμάς ήταν ένας πτωχός χωρικός. Είχε ένα μόνο ρούχο, το οποίο συνήθως διόρθωνε, ράβοντας μπαλώματα επάνω στα παπλώματα. Είχε όμως μεγάλη αγάπη στους ξένους και τους φτωχούς, για τους οποίους κρατούσε πάντα ανοιχτές τις πόρτες της καλύβας του. Είχε δυο πιθάρια, το ένα γεμάτο σιτάρι και το άλλο γεμάτο λάδι και από αυτό έδινε σε όσους τον επισκέπτονταν. Συνέβαινε δε τούτο το θαυμαστό. Το σιτάρι και το λάδι δεν τελείωναν ποτέ και ότι τα πιθάρια ήσαν πάντα γεμάτα, όπως άλλοτε επί Ηλιού του προφήτη είχε συμβεί με την υδρία του αλεύρου και τον καμψάκη του ελαίου της Χήρας εις τα Σαρεπτά της Σιδωνίας» ( Γ΄ Βασ. ιζ΄9-16, Συναξάρι, 23 Ιανουαρίου ) .


Ό,τι κέρδισε ο Αδάμ, προτιμώντας τη γη και τα γήινα και εγκαταλείποντας τον Θεό, ήταν ένα κομμάτι ψωμί κι αυτό «εν ιδρώτι του προσώπου του» ( Γεν. γ΄ 19 ) . Ο άγιος Μαϋσιμάς , αφοσιωμένος στην αγάπη του Θεού και των συνανθρώπων του, διατηρούσε γεμάτα τα πιθάρια του με σιτάρι και λάδι. Στον Αδάμ, η γη δεν μπορούσε να δώσει τίποτε περισσότερο από ένα κομμάτι ψωμί. Στον Μαϋσιμά, ο Θεός κρατούσε γεμάτα τα πιθάρια του.
Εξαρτάται λοιπόν από πού ο άνθρωπος περιμένει τη ζωή και την ευτυχία του. Εάν στρέφεται στη γη και τα αισθητά αγαθά της, από εκεί δεν έχει να εξασφαλίσει παρά ένα φτωχό μεροκάματο. Εάν ο άνθρωπος κτυπά την πόρτα του Θεού, τότε γεμίζει τις αποθήκες του με ανεξάντλητα αγαθά.
Ο Άσωτος υιός, ζώντας μακριά από το σπίτι του πατέρα του, όχι μόνο εξόδευσε και την τελευταία πεντάρα της «ουσίας» του, αλλά και κατάντησε να τρέφεται με λίγα «ξυλοκέρατα»  και αυτά κλεμμένα. Ο Χριστός , ευλογώντας τους «πέντε άρτους και τους δύο ιχθύας» , τους πολλαπλασιάζει, ώστε να φάνε και κα χορτάσουν «πεντακισχίλιοι άνδρες, χωρίς γυναικών και παιδίων» ( Ματθ. ιδ΄21 ). Στον οίκο του Θεού Πατέρα, «οι άρτοι περισσεύουν» ( Λουκ. ιε΄17 ), στην εξορία της αποστασίας, τα αγαθά στερεύουν και ο άνθρωπος λιμοκτονεί. Αυτήν ακριβώς την εμπειρία εκφράζει η Εκκλησία, κατά την Ακολουθία της Αρτοκλασίας  και  της Ευλογίας των Άρτων , με τη γνωστή δήλωση: «Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού».


Από το βιβλίο: «+ Μητροπολίτου Αχελώου
ΕΥΘΥΜΙΟΥ (Κ. ΣΤΥΛΙΟΥ)
ΟΙ ΑΕΤΟΙ
Ορθόδοξο Θεολογικό Αγιολόγιο»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΤΕΓΗ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

Πώς απομακρύνονται τα δεινά, και αποκαθίστανται ιστορικά η ειρήνη και η ευτυχία, σύμφωνα με τον προφήτη Ιωήλ


Μετά τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος που συνέβη κατά την Πεντηκοστή, σηκώθηκε ο Πέτρος μαζί με τους άλλους αποστόλους και με δυνατή φωνή είπε: «Ιουδαίοι, και όλοι εσείς που βρίσκεστε στην Ιερουσαλήμ! Θα σας εξηγήσω τι συμβαίνει, κι ακούστε καλά τα λόγια μου: Αυτοί δεν είναι μεθυσμένοι, όπως εσείς νομίζετε, αφού η ώρα είναι ακόμη εννιά το πρωί. Αυτό που βλέπετε (η έκχυση του Παρακλήτου ως φλόγες φωτιάς στο κεφάλι κάθε μαθητή και η Πνευματική ομιλία σε άλλες γλώσσες) είναι εκείνο που είπε ο Θεός ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ ΙΩΗΛ: Αυτό θα συμβεί στις ΕΣΧΑΤΕΣ ΗΜΕΡΕΣ, λέει ο Θεός: Θα χαρίσω πλουσιοπάροχα το Πνεύμα μου σε κάθε άνθρωπο. Έτσι, οι γιοι και οι θυγατέρες σας θα κηρύξουν την αλήθεια. Οι νέοι σας θα δουν οράματα …. Θα δείξω θαυμαστά σημάδια πάνω στον ουρανό και κάτω στη γη …. πριν έρθει η ημέρα του Κυρίου, η μεγάλη και λαμπρή. ΟΠΟΙΟΣ ΤΟΤΕ ΕΠΙΚΑΛΕΣΤΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ (με αληθινή εμπιστοσύνη και ως Σωτήρα) ΘΑ ΣΩΘΕΙ’» (Πράξ. 2,14-21).   
Ο Θεός υποσχέθηκε, από τα χρόνια ήδη της Παλαιάς Διαθήκης, την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος, και εσχατολογικά πραγματοποιήθηκε η προφητεία πενήντα ημέρες μετά την ανάσταση του Χριστού, όταν ο Παράκλητος «εισέβαλε» στα ανθρώπινα και έκτοτε «καινά ποιεί τα πάντα». Ο προφήτης Ιωήλ επαληθεύεται και πλήθος θαυμάτων συνοδεύουν, από τότε μέχρι και σήμερα, είτε το κήρυγμα των αποστόλων είτε τη διδαχή του θείου λόγου και την μυστηριακή ζωή των χριστιανών, δια της πίστεως και μετανοίας. Το έργο λοιπόν τού εν Ιεροσολύμοις δράσαντος Ιωήλ, γιου του Βαθουήλ, περιλαμβάνει την εξαγγελία της ημέρας Κρίσεως του Θεού, την ανάγκη μετάνοιας και επιστροφής στο Θεό για τη σωτηρία του λαού (πάντοτε κοινοτικά, ως σώμα Χριστού εν τη Εκκλησία), την επέμβαση του παντελεήμονος και φιλεύσπλαχνου (και όχι ψυχρού και σκληρού όπως το ινδουιστικό Κάρμα) Θεού και την τελική αποκατάσταση λύτρωσης δια της εκχύσεως του Πνεύματος στην χριστιανική, μυστηριακή και εκκλησιαστική ζωή.
Ιωήλ σημαίνει «ο Θεός (μόνο) ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ (στο δρόμο μας, ή επεμβαίνει στην ιστορία ουσιαστικά)». Το βιβλίο του προφήτη Ιωήλ –ο οποίος φαίνεται να γνωρίζει την ιστορία του Ισραήλ καθώς και το έργο τών προ αυτού προφητών, ενώ έζησε κατά τον 8ο ή καλύτερα τον 5ο π.Χ. αιώνα- ξεκινά με επιδρομή ακρίδων που πραγματοποιήθηκε στην εποχή του, κατά την οποία φοβερή ΘΕΪΚΗ ΚΡΙΣΙ «τα χωράφια ερημώθηκαν, το έδαφος πενθεί, τα στάρια καταστράφηκαν, στέρεψε ο μούστος, δεν υπάρχει καινούριο λάδι πια (στην ιουδαϊκή γη). Ξεράθηκαν τ’ αμπέλια και μαραθήκαν οι συκιές κι όλα τα καρποφόρα δέντρα ξεράθηκαν» κι αυτά. «Ναι, χάθηκε από τους ανθρώπους η χαρά». Τα ζώα εμφανίζονται να συμπάσχουν μετά των ανθρώπων και η οικολογική ισορροπία να έχει χαθεί. Γιατί; Διότι ΟΣΟΙ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΟΝΤΑΙ οικειοθελώς ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, θα πρέπει να αναμένουν και αυστηρότερη την ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ‘τιμωρία’ του ώστε να διορθωθούν.
Τι προτείνει επομένως ο προφήτης (και οι άγιοι διαχρονικά) για να αποφευχθεί ή να σταματήσει η θεομηνία; Την καλύτερη λύση σε όλα τα μεγάλα προβλήματά μας (παγκοσμίως και για τη χώρα μας), που είναι η καταφυγή στην ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ: «Υποδείξτε μέρες ΝΗΣΤΕΙΑΣ και συγκαλέστε σύναξη ιερή. Τους ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥΣ να συνάξετε κι ΟΛΟΥΣ της χώρας τους κατοίκους, στου Κυρίου του Θεού σας το ΝΑΟ, και με κραυγές ΖΗΤΗΣΤΕ ΤΟΥ ΒΟΗΘΕΙΑ». Η λύση σε όλα, ακόμα και εκείνη της αφθονίας των υλικών αγαθών για όλες τις εποχές, είναι η πραγματική μεταμέλεια για τα λάθη και τις αποτυχίες μας, Η ΑΛΛΑΓΗ ΠΛΕΥΣΗΣ και η καρδιακή, ομαδική, εκκλησιαστική προσευχή. Όλα τα υπόλοιπα: προγράμματα, ορθολογιστικές μέθοδοι και ανθρώπινες εφευρέσεις, έρχονται δεύτερα και τρίτα: «Λυπήσου Κύριε το λαό σου, και στην ντροπή μην παραδώσεις εκείνους που σου ανήκουνε! ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΥΡΙΕΨΟΥΝ ΤΑ ΕΘΝΗ, ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΡΙΓΕΛΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΛΕΝΕ: ‘ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΣΑΣ;’», αναφέρει ο προφήτης για την εποχή του, αλλά που ταιριάζει απόλυτα για τη χώρα μας και την φάση που διανύουμε, κατά την οποία φαίνεται ορισμένοι να μην ξέρουμε ιστορικά και πνευματικά πού ανήκουμε, και ψάχνουμε εθνικές και οικονομικές ερμηνείες και διεξόδους μακράν του Τριαδικού Θεού και της ιστορικής μας παράδοσης.    
Η ΠΙΣΤΗ, Η ΝΗΣΤΕΙΑ (ο έλεγχος των ενστίκτων και η πρωτοκαθεδρία του προσώπου) ΚΑΙ Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ είναι που σώζουν την κατάσταση, διότι ελκύουν το έλεος και τη Χάρη του Θεού: «ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΚΟΜΑ (σε κάθε στιγμή και περίοδο) μπορείτε να επιστρέψετε σε μένα μ’ όλη σας την καρδιά. Νηστέψτε, κλάψτε και θρηνήστε. Ξεσκίστε την καρδιά σας, κι όχι τα ρούχα σας», λέγει Κύριος ο Θεός. Και εκείνος είναι παντοδύναμος, πανταχού παρών και αφουγκράζεται διαρκώς τα προβλήματα της ανθρωπότητας: «Ξέρετε πως είναι γεμάτος καλοσύνη κι έλεος, υπομονετικός, αξιόπιστος και πρόθυμος να συγχωρήσει», μας επισημαίνει και μας παρηγορεί ο Ιωήλ. Και εξεπίτηδες ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ο Θεός ιστορικές δυσκολίες και θεομηνίες, για να συγκρατηθεί ο κόσμος από χειρότερα κακά δια της επιστροφής στις θείες και σωτήριες εντολές Του, και για να ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΘΟΥΝ και οι επόμενες γενεές: «Έτσι θα μάθετε …. πως κατοικώ εγώ ΑΝΑΜΕΣΑ στο λαό μου, και πως ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΚΥΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΣΑΣ ΚΙ ΑΛΛΟΣ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ» (Ιωήλ 2,27). «Δεν θα αφήσω πια να σας περιγελούνε τα άλλα έθνη… ΑΥΤΟ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΕΠΕΙΔΗ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΥΤΗΚΑΝ…
Τέλος, όλοι είναι ευπρόσδεκτοι στη σωτηρία, αφού ο Θεός δεν κάνει διακρίσεις, και καλεί τους πάντες προς την αιώνια ζωή δια της Εκκλησίας, που είναι η ΤΡΙΑΔΟΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΥΝΑΞΗ των υιοθετημένων δια του αίματος του Αρνίου Ιησού Χριστού: «Εγώ ο Κύριος (μόνο) θα εκδικηθώ για τον θάνατο των αθώων….  Ο πιο αδύνατος ας είναι όπως ο ήρωας (στην καθημερινή βιοπάλη)… ΟΛΑ ΤΑ ΕΘΝΗ ΣΗΚΩΘΕΙΤΕ ΚΑΙ ΕΛΑΤΕ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ… Ο Κύριος θα είναι για το λαό του καταφύγιο και οχύρωμα… ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΦΡΟΝΕΘΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΜΟΥ (η εν Χριστώ πλέον ανθρωπότητα, ΑΝ ισχύσουν οι προϋποθέσεις που αναφέρθηκαν). ΚΑΘΕΝΑΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΙΚΑΛΕΣΤΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΘΑ ΣΩΘΕΙ (Ιωήλ, κεφ. 1-4).

ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ:
ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ, Εκδοτικής Αθηνών, Αθ. 1992
Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ, Ελληνικής Βιβλικής Εταιρίας, 1997
ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΙΩΗΛ, Π.Ν. Τρεμπέλα, εκδ. Ο Σωτήρ, 1993

ο Μιχαήλ Χούλης, Θεολόγος

Ο λόγος του Γέροντος Αρσενίου καρπός εμπειρίας

 

Εκείνο που διαπιστώσαμε όσοι εζήσαμε κοντά στον παππού είναι ότι, επειδή αυτά τα απλά που μας εδίδασκε δεν ήσαν απλώς λόγια διανοητικά, αλλά κάτι που εφάρμοζε και το ζούσε, γι’ αυτό κι εύκολα μετέδιδε από το περίσσευμά του και σ’ εμάς.
Όταν ο π. Π. πρωτοήλθε ως δόκιμος στο Μπουραζέρι , τον έπιασαν οι λογισμοί σε τέτοιον βαθμόν, ώστε στην αγρυπνία δεν μπορούσε να πη την ευχήν. Τρέχει στον παππούν και ζητά βοήθεια∙ και ο παππούς του απαντά: «Μη στεναχωριέσαι∙ θα κάνω κι εγώ προσευχή και απόψε δεν θα ‘χης λογισμούς». Πράγματι , όπως διαβεβαίωσε ο αδελφός , εκείνη την νύκτα ούτε ένας λογισμός δεν πλησίασε, σε βαθμόν ώστε να θαυμάζη για την τόσην δύναμιν της προσευχής του παππού. Όταν σήμανε πια την καθιερωμένη Θ. Λειτουργία τρέχει ο δόκιμος να ευχαριστήση τον παππούν . Και αυτός με απλότητα του απαντά: « Γι’ αυτό , απόψε μου τους έστειλες όλους εμένα!».
Άλλος αδελφός βρέθηκε κάποτε σ’ ένα απρόοπτον πειρασμόν από μιαν παρεξήγησιν και τον έκλεισαν στο αστυνομικό τμήμα δυο βραδυές. Προ της μεγάλης εκείνης ανάγκης επικαλέστηκε από ψυχής την ευχήν του παππού. «Τότε- λέει- άναψε μέσα μου αμέσως μια φλόγα, σε σημείον ώστε επί δύο εικοσιτετράωρα ούτε έφαγα, ούτε ήπια, ούτε κάθισα, ούτε κοιμήθηκα, αλλά σαν δύο ξύλα τα πόδια μου με κρατούσαν όρθιο και προσευχόμενο αδιαλείπτως».
Αυτό, διαβεβαιώνει ο αδελφός, ήταν ένα μεγάλο δώρο του παππού. Έδειξε λίγο στα τέκνα του εκείνο που είχε όταν βρισκόταν ακόμα σ’ αυτήν την ζωήν.


Παρ’ όλα αυτά, συγκρίνοντας τον εαυτόν του με τον μεγάλον Γέροντα έβλεπε, από ταπεινοφροσύνη, πολύ χαμηλά τον εαυτό του.

Από το βιβλίο: «Ιωσήφ Μ.Δ.
Ο ΓΕΡΩΝ ΑΡΣΕΝΙΟΣ
Ο ΣΠΗΛΑΙΩΤΗΣ
(1886-1983)
Συνασκητής
Γέροντος Ιωσήφ
Του Ησυχαστού»
Δ΄ΕΚΔΟΣΙΣ

Υποκατηγορίες

Σελίδα 1 από 3