HeadShort.png

Για την υπομονή

Αχ, τι να σας πω τώρα. Να σας πω και αυτό, καίτοι αυτό είναι ένα απόρρητο της ζωής μου, αλλά για την αγάπη σας, να πούμε, γιατί κι εσείς ανηψάκια μου είσαστε, θα σας το πω.

Το έκζεμα το οποίο έχω, αυτήν την πληγή που έχω στο ποδάρι, τό 'χω από δεκαπέντε χρονών. Δοκίμασα διάφορα φάρμακα, τίποτε. Τώρα που πέρασε η ηλικία, τότες περισσότερο επιδεινώθη το πράγμα. Καθήμενος στο κρεβάτι, το ονομάζω το "κρεβάτι του πόνου" εγώ. Διότι να καθίσω όπως καθόσαστε εσείς, δεν μπορώ. Θα καθίσω λίγο, δεν μπορώ, κατεβαίνουν τα αίματα και πονάει περισσότερο η πληγή, ενώ έτσι, τρόπον τινά, αν βάλεις κι ένα μαξιλάρι και σηκώσεις λιγάκι το ποδάρι πιο ψηλά, κατεβαίνουν κάτω τα αίματα και ελαφρώνεται ο πόνος. Ε, τη νύχτα προσπαθώ έτσι να ελαφρώσω τον πόνο.

Αλλά καθήμενος εδώ μου δημιουργήθηκε και κύστη κόκκυγος. Όταν το σκέπτεσθε αυτό, είναι το πλέον φρικωδέστερο, να πούμε. Διότι είναι... πολύ πόνο! Πώς να καθίσεις , βρε παιδί μου; Πώς να καθίσεις; Στο κρεβάτι κάθεσαι, Θα καθίσεις λίγο έτσι, θα καθίσεις λιγάκι δεξιά, λιγάκι αριστερά. Υπομονή· γυρίζεις δεξιά. Δεξιά ο γλουτός εκεί σε πονάει, μετά από μισή ώρα σε πονάει, σε τσούζει, σε προειδοποιεί ότι θ' ανοίξει πληγή. Γυρίζεις αριστερά. Πάλι μισή ώρα που κάθεσαι αριστερά, πάλι σε τσούζει, σε πονάει, σε ειδοποιεί ότι θ' ανοίξει πληγή. Μα εδώ θ' ανοίξει πληγή, δεξιά θ' ανοίξει πληγή, αριστερά θ' ανοίξει πληγή, έτσι ανάσκελα που κάθεσαι πάλι πληγή προμηνύει· ε, τότες εγώ πώς να καθίσω; Δοκίμασα να καθίσω μπρούμυτα, μα μπρούμητα μπορείς να καθήσεις;

Υπομονή, υπομονή, υπομονή, υπομονή, εωσότου μια φορά δεν άντεξα κι έπεσα σε απόγνωση! Μόνο που το σκέπτεσαι, η απόγνωση είναι φρίκη, είναι γεύση κολάσεως, γεύση γεένης, να πούμε. Σαν να έχω τώρα τούτα εδώ, πώς να περπατήσω, να πηδήξω να βγω απ' έξω, πώς να το κάνω να φύγω, πώς να βγω; Με κράτησε έξι έως εφτά λεπτά.

Μέσα στον πόνο, μέσα στην απόγνωση, μέσα στην απελπισία που βρισκόμουνα, στη συνοδεία μου δεν έλεγα τίποτες. Μια λεπτή φωνή άκουσα, σαν αύρα λεπτή, να πούμε, ότι: «Έτσι σε θέλει ο Θεός». Με αυτό έτσι σαν να πήρα μια βαθιά αναπνοή· ε, νάναι ευλογημένο, αφού με θέλει ο Θεός, νά 'ναι ευλογημένο· μα δώσ' μου και υπομονή, γιατί δεν αντέχω εγώ τώρα.

Τι να κάνω, να βγω έξω να κάνω εγχείρηση; Όλοι σου λένε, εγχείρηση να κάνεις, εγχείρηση να κάνεις. Πώς να βγω όμως; Εδώ θα μπω στο αυτοκίνητο, θα πάω, αλλά και στο αυτοκίνητο δεν σε τραντάζει; Σηκώνομαι απελπισμένος έτσι και πηγαίνω στο καντηλάκι της Παναγίας, και το καντηλάκι της Παναγίας κι αυτό θαυματουργό είναι· πήρα λίγο βαμβάκι κι έρχομαι στο δωμάτιο, αλοίβω το μέρος που είναι η κύστη κόκκυγος και δεξιά και αριστερά τους γλουτούς την πρώτη μέρα. Τη δεύτερη μέρα πάλι, την τρίτη μέρα άφαντα γινήκαν όλα. Εθαυματούργησε η Παναγία! Τώρα κάθομαι ώρες ολόκληρες, δεν με πονάει ούτε γλουτός ούτε κύστη κόκκυγος.

Και είναι σαν μια βεβαίωση, να πούμε, αυτά τα βιβλία του Γέροντος Ιωσήφ που λεν -και το πρώτο και το δικό σας και του Φιλοθεΐτη- υπομονή στας θλίψεις. Υπομονή. Σ' όλο το βιβλίο αναπτύσσεται, να πούμε, το ρητό «υπομονή στας θλίψεις». Και το παίρνει ο Γέροντάς σας και ο άλλος ο Ηγούμενος και το αναπτύσσει σε διάφορες λεπτομέρειες.

Ναι, αλλά η Σκέπη της Παναγίας πάντα υπάρχει, αλλά δεν τη βλέπουμε. Τότες τη βλέπουμε, όταν πρόκειται να πέσουμε μέσα στο χάος, στην άβυσσο. Όταν πρόκειται να πέσουμε, τότες βλέπουμε τη Σκέπη της Παναγίας που μας απαλλάσσει από το να πέσουμε σ' αυτήν την καταβόθρα, να πούμε.

Και όχι μόνο αυτό, αλλά το κυριότερο όταν εσταμάτησε, την τρίτη μέρα που έφυγαν οι πόνοι όλοι, μια χαρά κυκλοφόρησε μέσα μου, σαν μια πληροφορία ότι ο Θεός από την πολλή Του αγάπη, την άμετρο αγάπη Του, την φανέρωσε στο να μου δώσει την πληγή κάτω στο ποδάρι. Και δεν χόρταινα να ευχαριστώ, να δοξάζω, να υμνολογώ, να ευγνωμονώ τον Θεό που μού 'δωσε την πληγή. Ως δείγμα της αγάπης Του μου 'δωσε την πληγή αυτή στο ποδάρι. Δεν χόρταινα, μέρα-νύχτα χαιρόμουνα και δοξολογούσα: «Η αγάπη Σου η μεγάλη σ' αυτό φανερώθηκε· μα πώς να Σε δοξολογήσω, μα πώς να Σ' ευχαριστήσω, μα πώς να πω. Η αγάπη Σου εμένα τον ελεεινό, την βρώμα, ο Θεός ο άπειρος, το Αιώνιον, το Ατελεύτητον, εμένα αγάπησες; Μα τι είδες σε μένανε; Δοξάζω την Δόξα, δοξάζω το Ελεήμον, το Οικτίρμον», έλεγα, τώρα δεν μπορώ να πω τέτοια ώρα, δεν μπορώ να πω όπως έλεγα τότες. Τρεις μέρες, μετά από τρεις μέρες σταμάτησε.

Γι' αυτό καλά είναι οι θλίψεις, καλά είναι τα βάσανα, καλά είναι οι στενοχώριες, ξέρει ο Θεός γιατί τις δίνει. Γιατί έτσι περισσότερο πλησιάζουμε στον Θεό, με τις θλίψεις, με τα βάσανα. «Κύριε, εν θλίψει εμνήσθημέν Σου», λέει (Ησ. 26,16). Με τις θλίψεις πλησιάζουμε. Ο Θεός μας αφαιρεί τις θλίψεις; «Ο φεύγων πειρασμόν επωφελή, φεύγει ζωήν αιώνιον», λέει. Έτσι είναι.

Γι' αυτό ο άνθρωπος να μην απελπίζεται, να μην έρχεται σε απόγνωση για τη μια αποτυχία. Διότι δεν γνωρίζεις ποιο είναι το θέλημα του Θεού. Όταν το γνωρίσεις το θέλημα του Θεού, κάνεις υπομονή, αλλά το θέλημα του Θεού δεν είναι πάντοτε γλυκό, είναι και πικρό, είναι και πικρό! «Το ποτήριον, ου μη πίω αυτό;» λέει. «Δεν θα το πιω το ποτήρι, Πέτρο;» λέει. «Θα το πιω το ποτήρι», και τον ονόμασε και σατανά, «ύπαγε οπίσω μου, σατανά, το ποτήριον ο δέδωκε ο Πατήρ, ου μη πίω αυτό;» (Ιω. 18,11). Έτσι είναι. Ναι, αλλά διά μέσου του Σταυρού ήρθε η Ανάστασις. «Ιδού γαρ ήλθε δια του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω»· διά μέσου του Σταυρού.

Και ο άγιος Χρυσόστομος επαινεί τον Ιώβ όχι στον πρότερό του βίο, που ήταν ελεήμων. οικτίρμων, που ήταν φιλόξενος, που ήταν της προσευχής άνθρωπος, όχι. Την υπομονή που έκανε στη μεγάλη δοκιμασία που του παρεχώρησε ο Θεός, στον πειρασμό, στην ασθένειά του. Η ασθένεια αυτή έκζεμα ήταν, όλο το σώμα του τό 'ξυνε κι έβγαζε ιχώρα, πύον έβγαζε. Εκεί επαινεί περισσότερο ο άγιος Χρυσόστομος τον Ιώβ. Αλλά «την υπομονήν Ιώβ ηκούσατε» (Ιακ. 5,11).

Εγώ σας έχω πει ότι κάποτε με πλησίασε μια Γερόντισσα εκεί και λέει:

-Θέλω να εξομολογηθώ.

-Μα εγώ δεν εξομολογώ τους καλογήρους, θα εξομολογήσω καλογριές;

-Όχι, θέλω να πω τον λογισμό μου, λέει.

-Ε, πες τον λογισμό σου.

Αφού είπε κι εκείνη τα βάσανά της -γιατί πάντα βάσανα θα σου πει, δεν θα σου πει χαρές- λέει: «Είδα σαν ένα όραμα, ότι πάνω σ' ένα βουναλάκι καθόντουσαν οι Πατριάρχαι Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ. Και λέω:

-Οι Πατριάρχαι είσαστε;

-Ναι, λένε, Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ.

-Νά 'ρθω κι εγώ εκεί;

-Έλα.

-Από πού νά 'ρθω;

-Να, από ΄κει, απ' τον δρόμο.

-Δεν βλέπω κανέναν δρόμο.

-Εκεί είναι, ψάξε να τον βρεις.

-Μα, δεν βλέπω δρόμο.

-Ψαξε, βρε ευλογημένη, ψάξε και θα τον βρεις.

-Μα, αυτός ο δρόμος είναι δεκαπέντε πόντους, πώς θα περάσω; Όλο αγριοπούρναρα και αγκάθια. Θα σχίσω τα φορέματά μου, θα ματώσω τα ποδάρια μου.

-Α, κι εμείς από 'κει περάσαμε και ήρθαμε εδώ πάνω.»

Το πράγμα θέλει να πει ότι διά μέσου των θλίψεων, δια μέσου των στενοχωριών, διά μέσου του αίματος, ο άνθρωπος θ' ανέβει στον ουρανό. Με αμεριμνία και με άνεση, με αυτοκίνητο δεν πάμε, πάτερ, στον Παράδεισο. Θα δώσεις αίμα, να πάρεις πνεύμα.

Έξω αυτή η Γερόντισσα, να πούμε, δεν αναφέρω τ' όνομά της. Καρκίνο, εγχειρήσεις, τούτο, εκείνο, αυτό κι όμως προσευχομένη είδε την Παναγία στο θρόνο της. «Περάστε οι όσιοι», λέει. Όλοι οι όσιοι πέρασαν μπροστά σαν παρέλαση, στην Παναγία. «Περάστε οι μεγαλομάρτυρες».

Αυτή καθότανε εκεί, Γερόντισσα ήταν, Ηγουμένη. Και στο τέλος πήγε, έβαλε μετάνοια φίλησε το χέρι της Παναγίας, ήταν ένα βελούδο! Και η Παναγία της είπε: «Υπομονή, υπομονή, υπομονή», και ξύπνησε, να πούμε. Δηλαδή αν θέλεις να είσαι μαθήτρια και μαθητής του Χριστού, θ' ανέβεις κι εσύ απάνω στο Σταυρό.

Απαλλαγή κανένας Άγιος δεν εζήτησε από τον Θεό. Υπομονή να χαρίσει. Αν κάνεις υπομονή θά 'χεις και λιγάκι μισθό, αν θά 'χεις απαλλαγή, δεν έχεις τίποτες, μισθό δεν έχεις.

Εγώ είχα μια ξαδέρφη, η οποία έπαθε το μυαλό της και υπέφερε, να πούμε. Περίπου μετά από είκοσι χρόνια πέθανε. Πιστεύσατέ με, την είδα μέσα στα τάγματα των αγγέλων· μαζί με τους αγγέλους υμνολογούσε την Αγία Τριάδα! Ακούτε; Λίγη υπομονή που έκανε στη λύπη, στη θλίψη. Δεν μπορούσε, είχε έτσι σαν μια παραλυσία και δεν μπορούσε ούτε τον εαυτό της να περιποιηθεί. Και εν τούτοις όμως την υπομονή που έκανε σ' αυτόν τον πειρασμό, που τον έδωσε ο Θεός βέβαια, και που την αξίωσε ο Θεός! Μέσα στα αγγελικά τάγματα, μέσα κι αυτή. Βρε, Βασιλική, λέω, τέτοια δόξα ηξιώθη! Υμνολογούσε μαζί με τους αγγέλους την Αγία Τριάδα.
 

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης
http://www.myriobiblos.gr

Χαρά και ειρήνη εν Κυρίω

 

…Η ψυχή θεραπεύεται μόνο με τη μετάνοια. Στην αρχική της έννοια η μετάνοια είναι η μεταστροφή της ύπαρξης, μια εσωτερική επανάσταση, ο προσανατολισμός σε μια νέα πορεία. Στις μέρες μας πολλοί είναι εκείνοι που υποφέρουν από μια συχνά αδιευκρίνιστη μελαγχολία, ένα είδος κατάθλιψης που απομακρύνει κάθε χαρά. Άλλοι υποφέρουν από ψυχικά τραύματα που μοιάζουν αθεράπευτα και στέκονται εμπόδιο στην εσωτερική ειρήνη.

Όμως η μετάνοια, έτσι όπως την εννοεί ο  Σεραφείμ, η οποία είναι καρπός της ταπείνωσης , πηγάζει από τα βάθη της ύπαρξης και φωτίζεται από τη χάρη. Αυτή η μεταμέλεια μας επιτρέπει να ξαναβρούμε το «ένδυμα αγνότητας» της ψυχής. «Πήγαινε και μην αμαρτήσεις ξανά» λέει ο Σεραφείμ στη γυναίκα που έχει υποπέσει σε μοιχεία. Η μετάνοια αναδύεται από αυτό το βάθος που έχει ποτιστεί με δάκρυα και ανανεώνει τη χάρτη του βαπτίσματος.

Από τη σκληρή μάχη που έδωσε πάνω στο βράχο του ο Σεραφείμ θα βγει νικητής: έχει εξορκίσει τον τρόμο του θανάτου.

Όταν η ψυχή απογυμνώνεται μέσω της χάριτος από το αβάσταχτο φορτίο των αμαρτιών που τη βαραίνουν και από το άγχος της σκέψης ότι είναι καταδικασμένη να χαθεί μια μέρα, τότε γίνεται ανάλαφρη, διάφανη και ακτινοβολεί από χαρά, τη μόνη χαρά που δεν λιγοστεύει ποτέ.


Η χαρά είναι μια βαθιά ευαγγελική αρετή. Όταν ο Ιησούς καθόταν στην «τράπεζα των αμαρτωλών», όπως έλεγε η αγία Τερέζα, μαζί με άνδρες και γυναίκες που δεν διέθεταν υλικές ανέσεις και ζούσαν στο περιθώριο τότε το πρόσωπό Του θα πρέπει να ήταν γεμάτο συγκατάνευση και αγαλλίαση για τη χαρά που είχε να βρίσκεται ανάμεσά τους. Σύμφωνα με τον Σεραφείμ μία από τις πηγές που τροφοδοτούσαν τη χαρά του Ιησού ήταν η παιδική αθωότητα που διέθετε πάντοτε και τον έκανε αγαπητό σε όλα τα παιδιά…
…Με τη χαρά έρχεται η ειρήνη, Όχι, όμως η ειρήνη του κόσμου που μοιάζει περισσότερο με μια κατάσταση κατά την οποία δεν υπάρχει πόλεμος αλλά την ειρήνη εκείνη που είναι κοινωνία με ένα πρόσωπο, μια πηγή ειρήνης που δεν στενεύει ποτέ: «Σας δίνω τη δική μου ειρήνη, όχι αυτή που δίνει ο κόσμος» ( Ιω. 14, 27 ).
Το μίσος, η βία, η καταστροφή και ο πόλεμος μεταδίδονται σαν τις ασθένειες. Τι πιο εύκολο από τα υποδαυλίσεις μια διχόνοια και να διαταράξεις την αρμονία στις καρδιές των ανθρώπων! Αλλά και η ειρήνη μπορεί να γίνει μεταδοτική και μπορεί να σκορπίσει το πνεύμα της γαλήνης σε όσους αρνούνται να προσχωρήσουν στον κύκλο της βίας.
Ο Σεραφείμ έλεγε «αν έχεις ειρήνη τότε πλήθος ανθρώπων γύρω σου θα σωθεί». Και ως κοινωνία με το ίδιο το πρόσωπο του Λυτρωτή αυτή η ειρήνη είναι σωτήρια. Αυτός είναι και ο λόγος που το σατανικό πνεύμα πασχίζει να ενσπείρει τον διχασμό και τη σύγκρουση μέσα στον άνθρωπο, την εξέγερση ενάντια στην πλάση όπως τη δημιούργησε ο Θεός , την ηδονή της σάρκας στην οποία εξαντλεί όλη την αρνητική ενέργεια, τη ματαιότητα και την αλαζονεία, πάθη από τα οποία πηγάζει κάθε κακό.
Ο Σεραφείμ με τον αγώνα του, την άσκησή του, την απώθηση της απογοήτευσης και της βίας με κάθε μορφή γίνεται ένας από αυτούς στους οποίους απευθύνεται ο Κύριος στους Μακαρισμούς:

Μακάριοι όσοι θλίβονται για το κακό
που κυριαρχεί στον κόσμο,
γιατί αυτοί θα παρηγορηθούν από τον Θεό.
Μακάριοι όσοι επιδιώκουν την ειρήνη,
γιατί αυτοί θα ονομαστούν παιδιά του Θεού.


Από το βιβλίο: “ π. Μιχαήλ Ευδοκίμωφ
«Είδα τις ακτίνες του φωτός…»
Ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ και ο έσω άνθρωπος”
Εκδόσεις : Εν πλώ

Προσπάθεια νέας ζωής

«Και αναλαβόντες την πανοπλίαν
του Σταυρού, τω εχθρώ αντιμαχησώμεθα»
( Ύμνος της Εκκλησίας)

Θα πρέπει τώρα να τονίσουμε την αλήθεια, ότι η μετάνοια και η Εξομολόγηση εξαλείφει μεν τις αμαρτίες , αλλ’ όχι και την κλίση μας προς το κακό. Η άφεση, ενώ μας απαλλάσσει από το βάρος της ενοχής, δεν μας κάνει άτρωτους και στο μέλλον από «τὰ βέλη τοῦ πονηροῦ τὰ πεπυρωμένα». Ατονεί μεν κάπως τη δύναμη των παθών, μετά τη μετάνοια, αλλά θα χρειασθεί αγώνας και προσπάθεια εντατική, για να ξεριζωθούν οι κακίες να περιορισθούν τα πάθη, να λείψουν τα ελαττώματα.
Η ψυχή όταν είναι υποδουλωμένη, μάλιστα για μακρύ διάστημα, στην αμαρτία, εξασθενίζει επικίνδυνα, νοσεί βαριά. Και βέβαια συγχωρούνται με την Εξομολόγηση οι αμαρτίες οσονδήποτε μεγάλες και πολλές κι αν είναι, μένει όμως η καχεξία στην ψυχή και θα πρέπει να αναλάβει ο χριστιανός ηρωικό αγώνα, για να αποκτήσει και πάλι η ψυχή του την ευρωστία και την υγεία την πρώτη, και να σταθεροποιηθεί μέσα του η αρετή. Συμβαίνει, δηλαδή, και εδώ κάτι παρόμοιο με τις αρρώστιες του σώματος. Όταν αρρωστήσει βαρειά το σώμα και καθηλωθεί για πολύ καιρό στο κρεβάτι κάποιου νοσοκομείου και ταλαιπωρηθεί από πόνους δυνατούς και καταβληθεί από υψηλό πυρετό, έχει ανάγκη από ανάρρωση διαρκείας. Σταμάτησαν μεν τώρα οι πόνοι, έπεσε ο πυρετός, εξολοθρεύτηκαν με τα φάρμακα τα διάφορα μικρόβια. Παραμένει όμως αδύναμος και καχεκτικός ο οργανισμός. Και γι’ αυτό υπάρχει ανάγκη προσεκτικής δίαιτας , αποχής από κοπιαστική εργασία, τόνωσης με ενέσεις και καλής διατροφής και ανάπαυσης και προφυλάξεως από το ψύχος κ.λ.π. Κι αυτό μέχρι να δυναμώσει και πάλι το σώμα, να ανακτήσει τις δυνάμεις και την ευρωστία του και να κατορθώσει να ανταπεξέλθει στον αγώνα της ζωής.
Έτσι και η ψυχή. Βγαίνει, βέβαια, καθαρή, και «υπόπτερος» από το ιερό εξομολογητήριο. Παραμένει , όμως, μια καχεξία, μια αδυναμία, μια πνευματική ατονία μέσα της. Και θα χρειασθεί να προσέξει ο χριστιανός , να εφαρμόσει μια πνευματική δίαιτα, να αγωνισθεί για να διατηρήσει τη λευκότητα της ψυχής του και την καθαρότητα της καρδιάς του. Διαφορετικά, έπειτα από λίγο θα λερωθεί και πάλι, θα αμαρτήσει εκ νέου. Διότι θα παρασυρθεί σαν το «φτερό στον άνεμο» από τη δελεαστική βοή των σειρήνων της αμαρτίας. Όταν ο Κύριος θεράπευσε τον επί 38 έτη παράλυτο της Βηθεσδά, του είπε τα βαρυσήμαντα εκείνα λόγια: « ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται.» ( Ιω. 5,14 ). Δεν αρκεί, δηλαδή, να βγει κανείς λευκός και μεταμορφωμένος από το εξομολογητήριο. Πρέπει στη συνέχεια να αγωνισθεί για να διατηρήσει «άσπιλον και αμόλυντον» τον χιτώνα της ψυχής του, «καθαρόν από ρύπου», λευκό και εξαγνισμένο. Αλλά για να το κατορθώσει αυτό, κάθε αγωνιζόμενος χριστιανός θα πρέπει:


1. Να πάρει σταθερή απόφαση εκκοπής του κακού
Η επιτυχία στην περαιτέρω πνευματική ζωή εξαρτάται κατά πολύ από τη δύναμη απόφασης του μετανοήσαντος…
… Και η γραμμή αυτή μπορεί να συνοψισθεί στην ωραιότατη προτροπή του ψαλμού:  «ἔκκλινον ἀπὸ κακοῦ καὶ ποίησον ἀγαθόν» ( 33, 15 ) , που συνθέτει το πνεύμα της αγωνιστικότητας και σημαίνει την απόφαση άρνησης της αμαρτίας και ολοκληρωτικής αφοσίωσης στα έργα της αρετής.
2. Να μισήσει το κακό και την αμαρτία
Θα πρέπει εκείνος που πήρε τη μεγάλη απόφαση να αντιδράσει στο κακό, στη συνέχεια να καλλιεργήσει μέσα του το μίσος και την απέχθεια προς κάθε τι αμαρτωλό …
Να μελετά για να πείθεται και να διαβάζει για να σιγουρεύεται πότε είναι θανατηφόρα η αμαρτία. Και υπάρχουν τόσα χωρία της Αγίας Γραφής για να τονίσουν μέσα μας την καταστρεπτική της  επίδραση στον ψυχικό και σωματικό μας οργανισμό…
3. Να προσέξει ιδιαίτερα τα ασθενή σημεία του χαρακτήρα του
Ο διάβολος εκμεταλλεύεται τις αδυναμίες μας και επιτίθεται στα πιο ευαίσθητα σημεία μας…
4. Να αποφεύγει αιτίες και αφορμές για αμαρτία.
Αφού θα αποκτήσει γνώση των ασθενών του σημείων, των αδυναμιών και των ελαττωμάτων του, θα πρέπει τώρα ο χριστιανός να προσπαθήσει, ώστε να αποφεύγει κάθε τι το οποίο θα ξυπνήσει τα πάθη στην ψυχή του. Να αποφεύγει κάθε αιτία και αφορμή που  θα μπορούσε να τον παρασύρει…
5.  Να μην αφήνει τον εαυτό του χωρίς πνευματική τροφοδοσία.
 Ο θρησκευτικά αδιάφορος βίος δημιουργεί το κατάλληλο κλίμα για την ανάπτυξη της αμαρτωλής ζωής. Η έλλειψη μεταφυσικής σκέψης και πνευματικού ενδιαφέροντος ανοίγει διάπλατα την θύρα προς την απατηλή αμαρτία…
… Διαπράττουμε μέγιστο έγκλημα κατά του εαυτού μας , όταν αφήνουμε να πάθει πνευματική αβιταμίνωση. Δεν είναι νοητή χριστιανική ζωή χωρίς πνευματική τροφοδοσία. Θα χρειαστεί, λοιπόν, ο μετανοήσας, αλλά και κάθε χριστιανός που αγωνίζεται, να μελετά την Αγία Γραφή και άλλα οικοδομητικά βιβλία. Να συχνάζει σε κηρύγματα και χριστιανικές συγκεντρώσεις. Να παρακολουθεί ανελλιπώς της ιερές Ακολουθίες. Να μετέχει στα χαριτόβρυτα Μυστήρια της Εκκλησίας και μάλιστα στη θεία Κοινωνία και να συναναστρέφεται πνευματικούς και καταρτισμένους ανθρώπους.
Ακόμη δε να προσεύχεται θερμά προς τον Κύριο, τον μόνο Δυνατό. Ο πιστός με τη  προσευχή γίνεται δυνατός, διότι  , διότι συνδέεται με τον Παντοδύναμο Κύριο. Εκείνος που προσεύχεται συχνά με πίστη και ζέση πνεύματος, έχει τη βοήθεια του Θεού κι αυτά που στους άλλους φαίνονται ακατόρθωτα , τα πετυχαίνει εύκολα, εφόσον έχει τον Θεό σύμμαχό του.
Μόνο μέσα σε μια τέτοια ανώτερη ζωή είναι δυνατή η αναγέννηση τη καρδιάς, η εκρίζωση των κακιών και η απαλλαγή από τα δόλια δίχτυα της αμαρτίας. Κάθε άλλη μέθοδος θα αποτύχει και θα οδηγήσει σε νέες πτώσεις και νέα ναυάγια.
Πρόσεξε , λοιπόν, αδελφέ τα σημεία που ιδιαίτερα σου τονίσαμε. Εφάρμοσέ τα. Αγωνίσου τον καλό αγώνα. Τον αγώνα της ηθικής σου ανύψωσης. Και μην επαναπαυθείς στους καρπούς της αφέσεως. Αν με αγωνιστική διάθεση θελήσεις να πολεμήσεις το κακό, που χρόνια τώρα έχει ριζώσει βαθιά μέσα σου, τότε να είσαι βέβαιος ότι θα γίνεις μακάριος , ευτυχής και ευδαίμων. Θα νιώσεις το  νόημα της πραγματικής ελευθερίας μέσα σου, της εν Χριστώ ελευθερίας. Θα γίνεις ο κύριος του εαυτού σου. Ο νικητής της ζωής. Και ο Πνευματικός με τις συμβουλές του ή και με τον κανόνα, που δυνατόν θα σου βάλλει, θα σε βοηθήσει στην  ανάπτυξη της πνευματικής σου ζωής. Αλλά κι εσύ πρέπει να τον βοηθήσεις αν αγωνίζεσαι συνεχώς για να βελτιώσεις τον εαυτό σου. Αν προσέξεις ό,τι σου είπε και το εφαρμόσεις με θρησκευτική ευλάβεια και ακρίβεια, τότε λαμπρό ανοίγεται ενώπιον σου το στάδιο της πνευματικής σου καρποφορίας. Διότι, μη το λησμονείς ποτέ: Η καρποφορία βρίσκεται πάντοτε στο τέρμα μιας σκληρής και εντατικής περιόδου εκχέρσωσης, σποράς και συστηματικής καλλιέργειας.

Από το βιβλίο: «ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ»
Μητροπολίτου πρ. Πειραιώς ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΚΑΡΟΥΣΟΥ
ΑΘΗΝΑ 2012
Εκδόσεις: “ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ

Η απάθεια [Όσιος Παϊσιος Βελιτσκόφσκυ]

Η απάθεια είναι όχι μόνο η αποφυγή εφάρματων – εμπαθών έργων, αλλά η εξάλειψη ακόμα και της επιθυμίας τους.

Απαθής είναι όποιος έχει κατανικήσει την προσκόλληση σ’ όλους τους λογισμούς που εξαναγκάζουν ή εξαπατούν, βρίσκεται πάνω απ’ όλα τα πάθη, δεν ταράζεται και δεν ενοχλείται από τίποτα εγκόσμιο, δεν φοβάται θλίψεις ή δυστυχίες ή κινδύνους και δεν τρομάζει ούτε μπροστά στο θάνατο, που τον θεωρεί ως σύμβολο της αιωνίας ζωής.

Απαθής είναι εκείνος, που, όταν βασανίζεται είτε από τους ανθρώπους είτε από τους δαίμονες, ούτε σημασία δίνει ούτε το θεωρεί αυτό κακό, λες και βασανίζεται κάποιος άλλος. Δεν φουσκώνει από κενοδοξία όταν δοξάζεται, και δεν θυμώνει όταν προσβάλλεται, αλλά, σαν παιδί, κλαίει με μετάνοια όταν τιμωρείται, και χαίρεται με απλότητα όταν παρηγορείται.

Η απάθεια δεν είναι ειδική αρετή, αλλά η περιεκτική ονομασία όλων των αρετών μαζί. Όταν ο άνθρωπος την κατακτήσει, μεταφέρεται από το Άγιο Πνεύμα στη ζωή.

Γιατί χωρίς  Αυτό δεν έχει την δύναμη το όλο πνευματικό σώμα, δηλαδή το σύνολο των αρετών.

ΟΣΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΒΕΛΙΤΣΚΟΦΣΚΥ

Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς;!

23 Σεπτεμβρίου 2018

ΟΜΙΛΙΑ Α’ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΛΟΥΚΑ 23/9/2018
(Λουκ. 5,1-11)

Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς από όσα μας διηγήθηκε σήμερα ο Ευαγγελιστής Λουκάς!

Τη δίψα των ανθρώπων της Γαλιλαίας για να ακούσουν τα λόγια του Ιησού; Γέμισε κόσμο το ακρογιάλι της λίμνης Γενησαρέτ, μόλις έμαθαν ότι ήταν εκεί ο Ιησούς και περίμεναν με λαχτάρα να Τον ακούσουν. Ο λόγος Του γλύκαινε τις καρδιές τους· τις γαλήνευε, τις ενίσχυε και τις φώτιζε. Τέτοια λόγια δεν είχαν ποτέ ξανακούσει! Το ομολόγησαν και οι φρουροί των αρχιερέων των εβραίων, όταν τους έστειλαν να συλλάβουν τον Ιησού: «Ποτέ δεν μίλησε άνθρωπος όπως ο Ιησούς» (Ιωάν.7,46). Και αντί να συλλάβουν τον Ιησού έμειναν γοητευμένοι και τον άκουγαν!

Να θαυμάσουμε την απλότητα του Κυρίου, που ανεβαίνει στο ψαροκάικο του Σίμωνα, για να Τον βλέπουν και ακούουν καλύτερα οι ακροατές Του καθώς, θα τους μιλούσε;

Ή την υπακοή του Πέτρου στον Ιησού, που του έλεγε να βγει για ψάρεμα μέρα μεσημέρι; Έμπειρος ψαράς ο Πέτρος ήξερε ότι τα ψάρια δεν πιάνονται τη μέρα! Θα τον κορόιδευαν οι άλλοι ψαράδες να τον έβλεπαν να ρίχνει τα δίχτυα, για ψάρεμα εκείνη την ώρα. Αφού όλη την προηγούμενη νύχτα δεν μπόρεσε να πιάσει ούτε ένα ψάρι θα έπιανε τώρα; Όμως πρόθυμα υπάκουσε στον Χριστό!

Να θαυμάσουμε ακόμη το πλήθος των ψαριών που πιάστηκαν σε λίγη ώρα, και τέτοια ώρα της ημέρας, ώστε όχι μόνον το καΐκι του Πέτρου να γεμίσει μέχρι πάνω, αλλά και το άλλο καΐκι του Ζεβεδαίου, μέχρι σημείου να κινδυνεύουν να βουλιάξουν;

Αλλά πολύ εντυπωσιακή είναι και η αντίδραση του Πέτρου όταν είδε τόσα ψάρια, κάτι που τόσα χρόνια ψαράς, ποτέ του δεν είχε ξαναδεί. Αντί να εκφράσει ο Πέτρος τις ευχαριστίες του στον Κύριο για τη μεγάλη ευλογία, σάστισε. Παρακαλεί τον Ιησού να βγεί έξω από το πλοιάριό του. Παράξενο! Τί συμπεριφορά είναι αυτή! Γιατί το κάνει αυτό ο Πέτρος; Το δικαιολογεί ο ίδιος στη συνέχεια των λόγων του: «Βγες από το καΐκι μου Κύριε, γιατί είμαι άνθρωπος αμαρτωλός»! Αισθάνθηκε την αμαρτωλότητά του και την ταπεινότητά του και ότι δεν ήταν άξιος αυτής της μεγάλης τιμής στο ταπεινό του σκάφος του να μένει ο Κύριος. Και επεξηγεί ο Ευαγγελιστής Λουκάς: «Αυτά τα είπε – ο Πέτρος – γιατί είχε κυριευτεί από δέος, αυτός καί όλοι όσοι ήταν μαζί του, για τα πολλά ψάρια που είχαν πιάσει» (στίχ. 9).

Όλα αυτά είναι αξιοθαύμαστα και μεταξύ άλλων μας διδάσκουν κάτι πολύ σημαντικό για τη ζωή μας. Ο Πέτρος και οι συνεταίροι του, όταν πάλευαν μόνοι τους όλη τη νύχτα, παρ’ όλον ότι ήσαν έμπειροι ψαράδες, χρησιμοποίησαν τις καλύτερες συνθήκες για ψάρεμα δεν είχαν κανένα κέρδος. Αντίθετα, όταν είχαν μαζί τους τον Χριστό και υπάκουσαν στα λόγια του Χριστού, παρόλες τις δυσμενείς για ψάρεμα συνθήκες, κέρδισαν τόσα, όσα ποτέ στη ζωή τους! Αυτό μήπως λέγει κάτι και σε μάς;

Δυστυχώς υπάρχουν, χριστιανοί, επηρεασμένοι από το υλιστικό πνεύμα της εποχής που δεν σέβεται τις πνευματικές και ηθικές αξίες του Ευαγγελίου, που λένε: Με το Ευαγγέλιο δεν μπορείς να προκόψεις σήμερα στην κοινωνία. Πρέπει να αντισταθείς στον ανταγωνισμό των άλλων με τα ίδια μέσα. Και ποια είναι αυτά τα μέσα; Γνωστά: το ψέμα, η απάτη, η νοθεία, η κλοπή, η τοκογλυφία, η εξαπάτηση, οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, εκβιασμοί και τόσα άλλα, που κατάντησαν την κοινωνία σε αυτά τα χάλια! Αλλά βλέπουμε την κατάντια πολλών εξ αυτών! Εξ αιτίας του αισχρού κέρδους, άλλοι καταντούν στη φυλακή, διαλύονται οι οικογένειές τους, αντιμετωπίζουν την κατακραυγή της κοινωνίας, υποφέρουν από ψυχολογικά προβλήματα και το χειρότερο χάνουν τις ψυχές τους. Γράφει γι αυτούς ο Απόστολος Παύλος: «Θλίψη καί στενοχώρια περιμένουν κάθε άνθρωπο που ὑπηρετεί το κακό» (Ρωμ.2,9) Μπορεί στην αρχή να φαίνονται ότι κερδίζουν και ευημερούν, όμως έχουν κακό τέλος. Λέγει ο λαός: «ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται» !

Όσοι όμως ακολουθούν στη ζωή τους το παράδειγμα που μας άφησε ο Χριστός και υπακούουν στο θέλημά Του, γράφει πάλι ο Απόστολος Παύλος «δόξα, τιμή και ειρήνη» (Ρωμ.2,10) θα απολαύσουν.

Ας έχουμε, αδελφοί μου, παντοτινά, μπροστά στα μάτια μας την εικόνα του Ιησού με τον Πέτρο και τα γεμάτα ψάρια δύο καΐκια, για να θυμόμαστε ότι αν θα έχουμε τον Χριστό κοντά μας και θα εργαζόμαστε σύμφωνα με τα λόγια Του, θα απολαμβάνουμε ευλογίες που κανένας άλλος δεν μπορεί να μας δώσει.

Μητροπολίτης Πισιδίας Σωτήριος Τράμπας

http://www.pemptousia.gr/

Υποκατηγορίες

Σελίδα 1 από 2