HeadShort.png

Αξίζεις !


Αξίζεις ! επειδή είσαι πλάσμα του Θεού, δημιούργημά Του.
Επειδή ο Θεός σ’ αγαπάει και όλος ο ουρανός ασχολείται μαζί σου, σε φροντίζει και σού δίνει σημασία. Ακόμα και αν δε σε πάρει κανένας τηλέφωνο για μια μέρα, ακόμα και αν δε σού μιλήσει κανείς, έχεις μια φοβερή δυναμική μέσα σου. Είσαι ένα πλάσμα που όμοιό του δεν υπάρχει σ’ όλη τη γη. Κανείς δεν είναι σαν κι εσένα, δεν έχει τα γνωρίσματά σου, τα χαρίσματά σου μα και τα προβλήματά σου.
Ο Χριστός σ’ αγαπάει και σού δίνει σημασία.
Θέλει να σε δυναμώσει.
Πως θα γίνει αυτό;
Με τα σκαμπανεβάσματα.
Τη μια στιγμή νιώθεις πως έχεις τον Χριστό και την άλλη Τον χάνεις.
Τη μια έρχεται και την άλλη φεύγει.
Όπως ακριβώς ένιωσαν και οι μαθητές Του μετά την Ανάσταση, όταν περπάταγαν περίλυποι και χαμένοι στις σκέψεις τους προς Εμμαούς.
Μόλις άρχισαν να νιώθουν την καρδιά τους να φλέγεται κι άρχισαν να καταλαβαίνουν τον Κύριο, Εκείνος έφυγε πάλι μακριά τους.
Γιατί;
Για να τους κάνει πιο δυνατούς.
Τούς άφησε μόνο τη γλυκιά γεύση στην ψυχή τους, τη θερμότητα, την πίστη και τη δύναμη.
Να πιστεύουν, ν’ αγγίζουν και να νιώθουν παρόντα τον αόρατο.
Να νιώθουν ότι κρατούν Αυτόν που όλο τους φεύγει, αφήνοντας όμως πίσω Του την ευωδία Του, τη γλυκύτητά Του, το ζήλο και τον πόθο.
Ο Χριστός θέλει να Τον αγαπάμε, χωρίς όμως να νιώθουμε τη βεβαιότητα ότι Τον κρατούμε.
Δε θέλει να μας δώσει σιγουριά, αλλά να μας αφήσει σ’ ένα μετέωρο κενό, στο οποίο μπορούμε να κάνουμε τις ωραιότερες πτήσεις, τα ομορφότερα σχέδια στον ουρανό της αγάπης Του, στο πέλαγος της ζωής, αφημένοι στους κυματισμούς Του.
Μπορεί να νομίζεις ότι δεν ξέρεις που πας μέσα στο πέλαγος.
Τότε, Εκείνος σου λέει:
“Άσε τον άνεμο, θα σε πάει αυτός”
Μα δεν έχω πυξίδα.
Νιώθω ότι δεν ξέρω τίποτα
“Αφέσου και θα βγεί κάτι καλό”.

 Από το βιβλίο « Δυνάμωσε την ψυχή σου» – του π. Ανδρέα Κονάνου

Ανήκω στον Χριστό!


Κάποιος Ρωμαίος αυτοκράτορας είχε ένα ελάφι, που το αγαπούσε υπερβολικά. Για να είναι βέβαιος ότι κανείς δεν θα το ακουμπούσε, πέρασε στο λαιμό του μια χρυσή επιγραφή που έλεγε: “Μην με αγγίζεις. Ανήκω στον Καίσαρα”.
Με τη βάπτισή μας κι εμείς φέρουμε πάνω μας τη σφραγίδα του Χριστού. Μην με πειράζεις! Λέμε στον εχθρό.
Ανήκω στον Χριστό!
Και σήμερα και όλα τα χρόνια!
Και τώρα και για πάντα!

“Προς τη ΝΙΚΗ”, τ. 815

Προσπάθεια νέας ζωής

«Και αναλαβόντες την πανοπλίαν
του Σταυρού, τω εχθρώ αντιμαχησώμεθα»
( Ύμνος της Εκκλησίας)

Θα πρέπει τώρα να τονίσουμε την αλήθεια, ότι η μετάνοια και η Εξομολόγηση εξαλείφει μεν τις αμαρτίες , αλλ’ όχι και την κλίση μας προς το κακό. Η άφεση, ενώ μας απαλλάσσει από το βάρος της ενοχής, δεν μας κάνει άτρωτους και στο μέλλον από «τὰ βέλη τοῦ πονηροῦ τὰ πεπυρωμένα». Ατονεί μεν κάπως τη δύναμη των παθών, μετά τη μετάνοια, αλλά θα χρειασθεί αγώνας και προσπάθεια εντατική, για να ξεριζωθούν οι κακίες να περιορισθούν τα πάθη, να λείψουν τα ελαττώματα.
Η ψυχή όταν είναι υποδουλωμένη, μάλιστα για μακρύ διάστημα, στην αμαρτία, εξασθενίζει επικίνδυνα, νοσεί βαριά. Και βέβαια συγχωρούνται με την Εξομολόγηση οι αμαρτίες οσονδήποτε μεγάλες και πολλές κι αν είναι, μένει όμως η καχεξία στην ψυχή και θα πρέπει να αναλάβει ο χριστιανός ηρωικό αγώνα, για να αποκτήσει και πάλι η ψυχή του την ευρωστία και την υγεία την πρώτη, και να σταθεροποιηθεί μέσα του η αρετή. Συμβαίνει, δηλαδή, και εδώ κάτι παρόμοιο με τις αρρώστιες του σώματος. Όταν αρρωστήσει βαρειά το σώμα και καθηλωθεί για πολύ καιρό στο κρεβάτι κάποιου νοσοκομείου και ταλαιπωρηθεί από πόνους δυνατούς και καταβληθεί από υψηλό πυρετό, έχει ανάγκη από ανάρρωση διαρκείας. Σταμάτησαν μεν τώρα οι πόνοι, έπεσε ο πυρετός, εξολοθρεύτηκαν με τα φάρμακα τα διάφορα μικρόβια. Παραμένει όμως αδύναμος και καχεκτικός ο οργανισμός. Και γι’ αυτό υπάρχει ανάγκη προσεκτικής δίαιτας , αποχής από κοπιαστική εργασία, τόνωσης με ενέσεις και καλής διατροφής και ανάπαυσης και προφυλάξεως από το ψύχος κ.λ.π. Κι αυτό μέχρι να δυναμώσει και πάλι το σώμα, να ανακτήσει τις δυνάμεις και την ευρωστία του και να κατορθώσει να ανταπεξέλθει στον αγώνα της ζωής.
Έτσι και η ψυχή. Βγαίνει, βέβαια, καθαρή, και «υπόπτερος» από το ιερό εξομολογητήριο. Παραμένει , όμως, μια καχεξία, μια αδυναμία, μια πνευματική ατονία μέσα της. Και θα χρειασθεί να προσέξει ο χριστιανός , να εφαρμόσει μια πνευματική δίαιτα, να αγωνισθεί για να διατηρήσει τη λευκότητα της ψυχής του και την καθαρότητα της καρδιάς του. Διαφορετικά, έπειτα από λίγο θα λερωθεί και πάλι, θα αμαρτήσει εκ νέου. Διότι θα παρασυρθεί σαν το «φτερό στον άνεμο» από τη δελεαστική βοή των σειρήνων της αμαρτίας. Όταν ο Κύριος θεράπευσε τον επί 38 έτη παράλυτο της Βηθεσδά, του είπε τα βαρυσήμαντα εκείνα λόγια: « ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται.» ( Ιω. 5,14 ). Δεν αρκεί, δηλαδή, να βγει κανείς λευκός και μεταμορφωμένος από το εξομολογητήριο. Πρέπει στη συνέχεια να αγωνισθεί για να διατηρήσει «άσπιλον και αμόλυντον» τον χιτώνα της ψυχής του, «καθαρόν από ρύπου», λευκό και εξαγνισμένο. Αλλά για να το κατορθώσει αυτό, κάθε αγωνιζόμενος χριστιανός θα πρέπει:


1. Να πάρει σταθερή απόφαση εκκοπής του κακού
Η επιτυχία στην περαιτέρω πνευματική ζωή εξαρτάται κατά πολύ από τη δύναμη απόφασης του μετανοήσαντος…
… Και η γραμμή αυτή μπορεί να συνοψισθεί στην ωραιότατη προτροπή του ψαλμού:  «ἔκκλινον ἀπὸ κακοῦ καὶ ποίησον ἀγαθόν» ( 33, 15 ) , που συνθέτει το πνεύμα της αγωνιστικότητας και σημαίνει την απόφαση άρνησης της αμαρτίας και ολοκληρωτικής αφοσίωσης στα έργα της αρετής.
2. Να μισήσει το κακό και την αμαρτία
Θα πρέπει εκείνος που πήρε τη μεγάλη απόφαση να αντιδράσει στο κακό, στη συνέχεια να καλλιεργήσει μέσα του το μίσος και την απέχθεια προς κάθε τι αμαρτωλό …
Να μελετά για να πείθεται και να διαβάζει για να σιγουρεύεται πότε είναι θανατηφόρα η αμαρτία. Και υπάρχουν τόσα χωρία της Αγίας Γραφής για να τονίσουν μέσα μας την καταστρεπτική της  επίδραση στον ψυχικό και σωματικό μας οργανισμό…
3. Να προσέξει ιδιαίτερα τα ασθενή σημεία του χαρακτήρα του
Ο διάβολος εκμεταλλεύεται τις αδυναμίες μας και επιτίθεται στα πιο ευαίσθητα σημεία μας…
4. Να αποφεύγει αιτίες και αφορμές για αμαρτία.
Αφού θα αποκτήσει γνώση των ασθενών του σημείων, των αδυναμιών και των ελαττωμάτων του, θα πρέπει τώρα ο χριστιανός να προσπαθήσει, ώστε να αποφεύγει κάθε τι το οποίο θα ξυπνήσει τα πάθη στην ψυχή του. Να αποφεύγει κάθε αιτία και αφορμή που  θα μπορούσε να τον παρασύρει…
5.  Να μην αφήνει τον εαυτό του χωρίς πνευματική τροφοδοσία.
 Ο θρησκευτικά αδιάφορος βίος δημιουργεί το κατάλληλο κλίμα για την ανάπτυξη της αμαρτωλής ζωής. Η έλλειψη μεταφυσικής σκέψης και πνευματικού ενδιαφέροντος ανοίγει διάπλατα την θύρα προς την απατηλή αμαρτία…
… Διαπράττουμε μέγιστο έγκλημα κατά του εαυτού μας , όταν αφήνουμε να πάθει πνευματική αβιταμίνωση. Δεν είναι νοητή χριστιανική ζωή χωρίς πνευματική τροφοδοσία. Θα χρειαστεί, λοιπόν, ο μετανοήσας, αλλά και κάθε χριστιανός που αγωνίζεται, να μελετά την Αγία Γραφή και άλλα οικοδομητικά βιβλία. Να συχνάζει σε κηρύγματα και χριστιανικές συγκεντρώσεις. Να παρακολουθεί ανελλιπώς της ιερές Ακολουθίες. Να μετέχει στα χαριτόβρυτα Μυστήρια της Εκκλησίας και μάλιστα στη θεία Κοινωνία και να συναναστρέφεται πνευματικούς και καταρτισμένους ανθρώπους.
Ακόμη δε να προσεύχεται θερμά προς τον Κύριο, τον μόνο Δυνατό. Ο πιστός με τη  προσευχή γίνεται δυνατός, διότι  , διότι συνδέεται με τον Παντοδύναμο Κύριο. Εκείνος που προσεύχεται συχνά με πίστη και ζέση πνεύματος, έχει τη βοήθεια του Θεού κι αυτά που στους άλλους φαίνονται ακατόρθωτα , τα πετυχαίνει εύκολα, εφόσον έχει τον Θεό σύμμαχό του.
Μόνο μέσα σε μια τέτοια ανώτερη ζωή είναι δυνατή η αναγέννηση τη καρδιάς, η εκρίζωση των κακιών και η απαλλαγή από τα δόλια δίχτυα της αμαρτίας. Κάθε άλλη μέθοδος θα αποτύχει και θα οδηγήσει σε νέες πτώσεις και νέα ναυάγια.
Πρόσεξε , λοιπόν, αδελφέ τα σημεία που ιδιαίτερα σου τονίσαμε. Εφάρμοσέ τα. Αγωνίσου τον καλό αγώνα. Τον αγώνα της ηθικής σου ανύψωσης. Και μην επαναπαυθείς στους καρπούς της αφέσεως. Αν με αγωνιστική διάθεση θελήσεις να πολεμήσεις το κακό, που χρόνια τώρα έχει ριζώσει βαθιά μέσα σου, τότε να είσαι βέβαιος ότι θα γίνεις μακάριος , ευτυχής και ευδαίμων. Θα νιώσεις το  νόημα της πραγματικής ελευθερίας μέσα σου, της εν Χριστώ ελευθερίας. Θα γίνεις ο κύριος του εαυτού σου. Ο νικητής της ζωής. Και ο Πνευματικός με τις συμβουλές του ή και με τον κανόνα, που δυνατόν θα σου βάλλει, θα σε βοηθήσει στην  ανάπτυξη της πνευματικής σου ζωής. Αλλά κι εσύ πρέπει να τον βοηθήσεις αν αγωνίζεσαι συνεχώς για να βελτιώσεις τον εαυτό σου. Αν προσέξεις ό,τι σου είπε και το εφαρμόσεις με θρησκευτική ευλάβεια και ακρίβεια, τότε λαμπρό ανοίγεται ενώπιον σου το στάδιο της πνευματικής σου καρποφορίας. Διότι, μη το λησμονείς ποτέ: Η καρποφορία βρίσκεται πάντοτε στο τέρμα μιας σκληρής και εντατικής περιόδου εκχέρσωσης, σποράς και συστηματικής καλλιέργειας.

Από το βιβλίο: «ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ»
Μητροπολίτου πρ. Πειραιώς ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΚΑΡΟΥΣΟΥ
ΑΘΗΝΑ 2012
Εκδόσεις: “ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ

Η απάθεια [Όσιος Παϊσιος Βελιτσκόφσκυ]

Η απάθεια είναι όχι μόνο η αποφυγή εφάρματων – εμπαθών έργων, αλλά η εξάλειψη ακόμα και της επιθυμίας τους.

Απαθής είναι όποιος έχει κατανικήσει την προσκόλληση σ’ όλους τους λογισμούς που εξαναγκάζουν ή εξαπατούν, βρίσκεται πάνω απ’ όλα τα πάθη, δεν ταράζεται και δεν ενοχλείται από τίποτα εγκόσμιο, δεν φοβάται θλίψεις ή δυστυχίες ή κινδύνους και δεν τρομάζει ούτε μπροστά στο θάνατο, που τον θεωρεί ως σύμβολο της αιωνίας ζωής.

Απαθής είναι εκείνος, που, όταν βασανίζεται είτε από τους ανθρώπους είτε από τους δαίμονες, ούτε σημασία δίνει ούτε το θεωρεί αυτό κακό, λες και βασανίζεται κάποιος άλλος. Δεν φουσκώνει από κενοδοξία όταν δοξάζεται, και δεν θυμώνει όταν προσβάλλεται, αλλά, σαν παιδί, κλαίει με μετάνοια όταν τιμωρείται, και χαίρεται με απλότητα όταν παρηγορείται.

Η απάθεια δεν είναι ειδική αρετή, αλλά η περιεκτική ονομασία όλων των αρετών μαζί. Όταν ο άνθρωπος την κατακτήσει, μεταφέρεται από το Άγιο Πνεύμα στη ζωή.

Γιατί χωρίς  Αυτό δεν έχει την δύναμη το όλο πνευματικό σώμα, δηλαδή το σύνολο των αρετών.

ΟΣΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΒΕΛΙΤΣΚΟΦΣΚΥ

Στὴ χαρά καὶ στὴ λύπη Δόξα τῷ Θεῷ [Στάρετς Ζηνόβιου]


Ὁ συγγραφέας τοῦ βιβλίου Ζηνόβιος Τσεσνοκώφ ἐμπνεύστηκε τὴν ἀγάπη καὶ τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὸν στάρετς Ζηνόβιο ἀπὸ τὸν πατέρα του, ὁ ὁποῖος ἔζησε κοντά του. Μὲ ἰδιαίτερη ἐπιμέλεια καὶ συστηματικὴ ἔρευνα συγκέντρωσε καὶ μᾶς παραδίδει μαρτυρίες ἀπὸ ὅσους γνώρισαν τὸν στάρετς Ζηνόβιο. Ὁ ἅγιος αὐτὸς γέροντας ἀπὸ τὸ 2010 συγκαταλέγεται ἀνάμεσα στοὺς τρεῖς γέροντες τῆς ἐρήμου τοῦ Γκλίνσκ, τοὺς ὁποίους ἀνακήρυξε ἡ Οὐκρανικὴ Ἐκκλησία ἀγίους.

Ὁ στάρετς Ζηνόβιος (μητροπολίτης Σεραφεὶμ) ἔζησε πολύπαθη ζωὴ σὲ μιὰ περίοδο ἐξαιρετικὰ δύσκολη γιὰ τὴ Ρωσικὴ Ἐκκλησία, περίοδο διωγμῶν καὶ ἐπιθέσεων ἐναντίον της, κατὰ τὴν ὁποία ἀνατίναζαν τοὺς ναούς, ἐξόριζαν καὶ σκότωναν τοὺς ἱερεῖς. Ὁ ἴδιος ἔζησε ἐξόριστος ἐπὶ πέντε χρόνια. Ὅμως, ἀκόμη καὶ τὰ πιὸ δύσκολα γεγονότα τῆς ζωῆς του τὰ ἀφηγεῖτο μὲ ἱλαρὴ διάθεση, πρὸς οἰκοδομὴν τῶν ἄλλων.

Ποτὲ κανέναν δὲν κατηγοροῦσε καὶ κανέναν δὲν ἐπέπληττε. Ὅ,τι καὶ νὰ τοῦ συνέβαινε ἔλεγε: «Εἶναι Πρόνοια τοῦ Θεοῦ». Μὲ τὸ παράδειγμα τῆς ζωῆς του δίδασκε στοὺς ἀνθρώπους τὰ καλὰ ἔργα καὶ γιὰ ὅλα προσέφερε αἶνο στὸν Θεό, ὅπως ὁ στάρετς στὸ λαϊκὸ τραγούδι:

Ζοῦσε κάποτε μακριὰ
στάρετς ἔμπειρος, σοφός,
ποὺ ὅλο διαλαλοῦσε:
«Δόξα τῷ Θεῷ στὴ λύπη, στὴ χαρά!
Δόξα τῷ Θεῷ γιὰ ὅλα! Δόξα τῷ Θεῷ γιὰ ὅλα!
Δόξα τῷ Θεῷ στὴ λύπη, στὴ χαρά!...».





Πρόλογος γιὰ τὴν ἑλληνικὴ ἔκδοση

Ἀγαπητοὶ ἀναγνῶστες, βρίσκομαι στὴν εὐχάριστη θέση νὰ σᾶς παρουσιάσω τὴν ἑλληνικὴ ἔκδοση τοῦ βιβλίου μου σχετικὰ μὲ τὸν γέροντα Ζηνόβιο. Ἡ Ρωσία καὶ ἡ Ἑλλάδα εἶναι δύο χῶρες, ὅπου ἡ παράδοση τῶν γερόντων ἔχει διατηρηθεῖ καλά. Οἱ γέροντες παίζουν σημαντικὸ ρόλο στὴ ζωὴ πολλῶν ἀνθρώπων, διότι ὄχι μόνο εἶναι διαμεσολαβητὲς μπροστὰ στὸν Θεό, ἀλλὰ καὶ οἱ προσωπικοί μας δάσκαλοι στὴν πνευματικὴ ζωή. Σὲ κάθε ἱστορικὴ περίοδο καὶ ἰδιαίτερα στὰ δικά μας χρόνια εἶναι σημαντικὸ νὰ ἔχουμε πνευματικοὺς καθοδηγητές.
Ὁ μητροπολίτης Ζηνόβιος ἦταν ἕνας ἀπὸ αὐτούς. Δὲν ἦταν μόνο ἕνας σεβάσμιος ἐπίσκοπος, ἀλλὰ ὡς τὸ θάνατό του παρέμεινε ταπεινός, ὅπως κάθε πραγματικὸς μοναχός.
Ἑκατομμύρια ἀνθρώπων ἔρχονταν σ’ αὐτὸν ἀναζητώντας πνευματικὲς συμβουλές. Ἀνάμεσα στὰ πνευματικά του παιδιὰ εἶναι πολλοὶ σύγχρονοι ἐπίσκοποι καὶ μοναχοί. Ὁ Πατριάρχης πάσης Γεωργίας Ἠλίας Β΄ ἦταν ἐπίσης πνευματικὸς υἱὸς τοῦ μητροπολίτη Ζηνοβίου.
Ὁ ἅγιος Γέροντας
προεῖπε τὴν πατριαρχία του ὅταν ἀκόμη ὁ Ἡράκλειος (τὸ μοναχικὸ ὄνομα τοῦ Πατριάρχη ἦταν Ἠλίας) ἦταν ἕνας νεαρὸς φοιτητὴς σεμιναρίου.
Διαβάζοντας αὐτὸ τὸ βιβλίο θὰ ἀνακαλύψετε ἕναν κόσμο θαυμαστό, αἰνιγματικό, ἐξαιρετικὰ ὄμορφο ὅμως ἀπόλυτα πραγματικό. Διεισδύει μέσα στὴ μυστηριώδη ρωσικὴ ψυχή. Ἐλπίζω ὅτι τὸ παράδειγμα τοῦ ἁγίου γέροντα Ζηνοβίου, ποὺ ὑπέφερε πολὺ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ζωῆς του ἀλλὰ πάντοτε δόξαζε καὶ εὐχαριστοῦσε τὸν Θεὸ γιὰ ὅλα, θὰ εἶναι πρότυπο γιὰ νὰ ζήσουμε κι ἐμεῖς σωστὰ καὶ ὅτι οἱ πνευματικὲς συμβουλές του θὰ διατηρηθοῦν μέσα στὶς καρδιές μας.
Ζηνόβιος Τσεσνοκὼφ
Μάρτιος 2015

 

Υποκατηγορίες

Σελίδα 1 από 4