HeadShort.png

Ενορία εν δράσει 2017 - π. Ανδρέας Κονάνος: «ο Χριστός είναι ζωή»

 

π. Ανδρέας Κονάνος: Ο Χριστός θέλει να ζήσεις τα όνειρά σου

Δεν ζούμε μόνοι μας. Θα ζήσουμε μαζί με άλλους. Η ζωή περνάει μέσα από την σχέση. Εκεί θα μάθουμε να αγαπάμε. Ζωή θα πει έρωτας, αγάπη, έκσταση, πόθος.

Του Σταμάτη Μιχαλακόπουλου / Ι. Ν. Ευαγγελιστρίας Πειραιώς

Την τρίτη κατά σειρά ομιλία του με θέμα: «Ο Χριστός είναι ζωή», πραγματοποίησε ο αγαπητός και χαρισματικός κληρικός, Αρχιμανδρίτης Ανδρέας Κονάνος, εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Ανδρέα του Δήμου Αγίας Παρασκευής Αττικής, στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, την Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου.
Η ομιλία δόθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…». Προηγήθηκε Ιερά Παράκληση προς την Υπεραγία Θεοτόκο την Βηματάρισσα, την Βατοπαιδινή.

Έχοντας κάνει ήδη δύο ομιλίες με θέματα «ο Χριστός είναι χαρά» και «ο Χριστός είναι οξυγόνο», ο π. Ανδρέας πραγματοποίησε την τελευταία για φέτος ομιλία του, με το θέμα «ο Χριστός είναι ζωή».
Κι όπως υπογράμμισε εξαρχής, για να καταλάβουμε ότι ο Χριστός είναι ζωή, είναι ανάγκη η δική μας η ζωή να έχει μπολιαστεί, να έχει ενωθεί με την ζωή του Χριστού. Είναι αυτό που μας λείπει. Μας λείπει η προσωπική εμπειρία του Χριστού.
«Ζούμε από ένα θαύμα. Το ότι η ζωή του Χριστού μπήκε στη ζωή μας, το ότι μας τράβηξε ο Χριστός κοντά Του, ότι έχουμε μέσα μας το αίμα Του και το Πνεύμα Του, το ήθος Του, είναι ένα θαύμα.
Είναι μεγάλο το δώρο της ζωής, το ότι είμαστε ζωντανοί χάρη στην αγάπη του Ιησού Χριστού.»
Το όνειρο κάθε ανθρώπου πραγματικά ζωντανού, είναι να ζήσει, να κάνει πράγματα που αγαπάει, να ξυπνάει το πρωί και «να πίνει το ποτήρι» της ζωής, να μην βαριέται που ζει, να μην είναι σαν ζωντανός νεκρός.
Ο Χριστός, τα χρόνια που έζησε πάνω στη γη, σκόρπισε την ζωή, έδωσε ζωή στους ανθρώπους. Έχω το Χριστό μέσα μου θα πει με ζωογονεί, μου δίνει κίνηση και ώθηση για την ζωή. Η θεία Κοινωνία μας δίνει ζωή. Δεν είναι στάσιμο αυτό που δίνει ο Χριστός, αλλά ζωντανό.
Ο Χριστός, συνέχισε ο π. Ανδρέας, μας ζητάει να κάνουμε αυτό που μπορούμε κι Εκείνος θα κάνει το δύσκολο. Αυτά που θέλουμε να γίνουν για να αλλάξει η ζωή μας, δεν θα γίνουν μαγικά, δεν θα μας τα κάνει κανένας ενώ εμείς καθόμαστε και περιμένουμε έτοιμη τη λύση. Κανείς δεν θα κάνει κάτι, αν εμείς δεν συμβάλλουμε σε αυτό το έργο της ζωής μας.
«Συμμετέχουμε στη ζωή. Και ο Χριστός θέλει να μας κάνει υπεύθυνους. Δεν μας υποτιμά, αλλά μας δίνει αξία, μας σέβεται. Είναι θέμα συμμετοχής.
Μην αφήσουμε τον φόβο να μας παραλύσει. Γιατί ο φόβος μπορεί να διαλύσει τον άνθρωπο. Μπορεί να μας κόψει κάθε όρεξη για τη ζωή.
Δεν ζούμε μόνοι μας. Θα ζήσουμε μαζί με άλλους. Η ζωή περνάει μέσα από την σχέση. Εκεί θα μάθουμε να αγαπάμε. Ζωή θα πει έρωτας, αγάπη, έκσταση, πόθος.»
Ο Χριστός θέλει να ζήσεις τα όνειρά σου, τόνισε. Όνειρο είναι να βρεις τον εαυτό σου, να βρεις τον Θεό σου, να βρεις την αγάπη, να βρεις την ταπείνωση, να βρεις την Εκκλησία.
Θέλει αγώνα αυτή η ζωή, ώστε να έχει νόημα αυτό που κάνουμε μέσα στην Εκκλησία και να μην περνάνε έτσι οι ημέρες μας.
Έρχεται ο Χριστός να μας φέρει ζωή στους θανάτους της ζωής μας. Αν έχουμε τον Χριστό μέσα μας, θα φρεσκάρει τη ζωή μας. Ο Χριστός είναι πάντα νέος. Κι όταν αγαπάμε τον Χριστό και είμαστε μαζί Του, πάντα νέοι θα αισθανόμαστε.
Η ψυχή δεν έχει ηλικία. Το κορμί γερνάει και κουράζεται. Η ψυχή ωριμάζει, αλλά η νεανική της κατάσταση διατηρείται όσο είμαστε κοντά στον Θεό.
Γι’ αυτό και είναι μεγάλο μυστικό νεότητας και ζωής, να είναι ο άνθρωπος ενωμένος με τον Χριστό που είναι η ζωή.
«Πόση ώρα ενωνόμαστε με τον Χριστό και παίρνουμε ζωή από την ζωή Του; Πόση ώρα είδα σήμερα τηλεόραση και πόση ώρα έκανα σήμερα προσευχή κι έχω αισθανθεί ότι ζω;
Πως θα πάρουμε ζωή; Πως θα μεταγγίσει μέσα μας το Πνεύμα Του; Όποτε κάνουμε προσευχή, αισθανόμαστε ότι ζούμε.
Μεγάλο πράγμα να ενωνόμαστε με τον Χριστό δια της προσευχής. Μεγάλο πράγμα να ενωνόμαστε με τον Χριστό δια της θείας Κοινωνίας και η ζωή Του, να γίνεται ζωή μας.»
Και όπως υπογράμμισε ο π. Ανδρέας, και μόνο να σκέφτεσαι τον Χριστό στη ζωή σου, ζεις, ζωογονείσαι, ξυπνάς, χαίρεσαι, ανασταίνεσαι. Η επίκληση του ονόματός Του, η επίκληση της χάρης Του, η ένωση μαζί Του στην θεία Κοινωνία, το να μπορείς να ακουμπήσεις την ψυχή σου στον πνευματικό σου στην εξομολόγηση, θα πει ότι είσαι ζωντανός.
Για να μπορείς να κλάψεις, θα πει ότι ζεις. Για να μπορείς να έχεις μετάνοια, θα πει ότι είσαι ακόμα εν ζωή, με ελπίδες αλλαγής.
Όποιος είναι ζωντανός και αμαρτάνει και μετανιώνει. Και κάνει λάθος, αλλά και κλαίει. Και είναι τα ωραιότερα δάκρυα αυτά.
Να ζήσουμε πριν πεθάνουμε, τόνισε. Κι αυτό θα γίνει μόνο με τον τρόπο της Εκκλησίας. Με την προσευχή, με την παρέα με ζωντανούς ανθρώπους, με το χαμόγελο των παιδιών.
Όλα τα προβλήματα μας, να τα σκεφτόμαστε και να έχουμε πίστη στην αιώνια ζωή που δίνει ο Θεός και την κάνουμε δική μας. Και να λέμε πως ότι και να γίνει, είμαστε αιώνιοι, αθάνατοι. Έχουμε προβλήματα, αλλά ο Θεός κυκλοφορεί στις φλέβες μας και Αυτός είναι αιώνιος και αθάνατος, νικητής, είναι ζωή.
Και η ζωή Του είναι ζωή μου και δεν φοβάμαι τα προβλήματα που συναντάω στη ζωή μου.
Και πριν το τέλος της ομιλίας του σημείωσε:
«Ζήσε την ζωή σου ενωμένος μόνο με τον Χριστό. Και μετά θα αγαπάς και τους ανθρώπους, χωρίς να τους καταπιέζεις και να τους πνίγεις.
Να είμαστε πάντα νέοι μαζί με τον Ιησού Χριστό, ο οποίος είναι πάντοτε νέος, φρέσκος, αισιόδοξος, χαρούμενος και μας μεταδίδει αυτό το οξυγόνο Του και τη χαρά του και τη ζωή Του.
Και η ζωή Του να γίνεται πάντοτε ζωή μας.»
Την ομιλία του π. Ανδρέα Κονάνου μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=n0nUZmhz6bM

Αρχιμ. Ιάκωβος Κανάκης: Οι Άγιοι, τις εορτές τις έβλεπαν ως ευκαιρίες για να ζήσουν κάτι ανώτερο

 

Τις γιορτές για να τις ζήσουμε, πρέπει να έχουμε το νου μας στις άγιες ημέρες κι όχι στις δουλειές που έχουμε να κάνουμε τις άγιες ημέρες.

Του Σταμάτη Μιχαλακόπουλου / Ι. Ν. Ευαγγελιστρίας Πειραιώς

Ιερά αγρυπνία τελέστηκε την Παρασκευή 22 Δεκεμβρίου, στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, κατά την διάρκεια της οποίας τελέστηκαν οι Μεγάλες Ώρες των Χριστουγέννων, ο Όρθρος και η θεία Λειτουργία.
Ιερούργησε και μίλησε προς τους πιστούς, ο Αρχιμανδρίτης Ιάκωβος Κανάκης, Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως.
Η αγρυπνία και η ομιλία, εντάσσονται στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…».`

Λίγες ημέρες πριν την μεγάλη εορτή των Χριστουγέννων και η ομιλία του π. Ιακώβου επικεντρώθηκε στο πως οι Άγιοι εόρταζαν την εορτή.
Οι Άγιοι, τις εορτές τις έβλεπαν ως ευκαιρίες για να ζήσουν κάτι ανώτερο, υπογράμμισε. Έμαθαν ότι στις εορτές είναι που ανοίγουν οι κρουνοί της χάριτος του Αγίου Πνεύματος και πλημμυρίζει όλη η πλάση. Είναι τότε που ο πιστός βλέπει την εορτή ως ευκαιρία μιας νέας προσωπικής αναγέννησης.
«Τις γιορτές για να τις ζήσουμε, πρέπει να έχουμε το νου μας στις άγιες ημέρες κι όχι στις δουλειές που έχουμε να κάνουμε τις άγιες ημέρες. Στις ακολουθίες ο νους να είναι στα γεγονότα που γιορτάζουμε και με ευλάβεια να παρακολουθούμε τα τροπάρια που ψέλνονται.»
Αυτά, σύμφωνα με τον όσιο Παῒσιο συνιστούν τον τρόπο της εορτής, όπως ανέφερε ο π. Ιάκωβος.
Κέντρο της εορτής, είναι η θεία Λειτουργία και εκεί στο κοινό Ποτήριο γίνεται η ένωση τόσο με τον Θεό, όσο και μεταξύ των πιστών. Γιορτή σημαίνει σύναξη και σύναξη σημαίνει Ευχαριστία. Αυτός ο τρόπος λατρείας οδηγεί στην καλή αλλοίωση που είναι και το ζητούμενο για κάθε πιστό.
Τελικά, αν το σκεφτούμε, συνέχισε, τις εορτές και ειδικά τα Χριστούγεννα, δεν τα ζούμε όπως οι άγιοι. Περιμένουμε από μια αλλαγή στο σπίτι, από μερικά λαμπιόνια, να μας αλλάξει λίγο η καθημερινότητα. Το ζούμε σαν ανάγκη αυτό.
Όμως η ψυχή δεν γεμίζει από κτιστά φώτα, αλλά από άκτιστο Φως που έχει Πρόσωπο. Υπάρχει και σήμερα το πραγματικό Φως και μπορεί να φθάσει σε όλους. Μπορεί να φωτίσει και να ζεστάνει όποιον ανοίξει τα παράθυρα της ψυχής του.
Γιατί, όπως σημείωσε:
«Ο Χριστός δύναται να γεννηθεί σε κάθε άνθρωπο. Αρκεί να ανοίξουμε με ειλικρίνεια μια χαραμάδα στην ψυχή μας και τότε Αυτός θα φροντίσει τα υπόλοιπα.
Μια μικρή χαραμάδα για να πλημμυρίσουμε ειρήνη, να γευθούμε καρπούς διαφορετικούς από αυτούς που μας σερβίρει εντέχνως η εκκοσμίκευση.
Μια μικρή χαραμάδα για να αλλάξουν τα πάντα ριζικά και να βροντοφωνάξουμε το “Χριστός γεννάτε δοξάσατε…”.»
Την ομιλία του π. Ιακώβοτ μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=hhgyDcQjGfc

Πειραιώς Σεραφείμ: Χωρίς την αγάπη, ότι κι αν επιτυγχάνει ο άνθρωπος είναι άνευ νοήματος.

Οι θεοφόροι Πατέρες μας, προσεύχονταν στον Κύριο, να σώσει τον κόσμο, γιατί εάν δεν σώζονταν ο κόσμος, ούτε οι ίδιοι επιθυμούσαν να σωθούν. Σε τέτοιο ύψος μας καλεί η Εκκλησία και το Ευαγγελικό μήνυμα να φθάσουμε. Και τότε θα δούμε πως αλλάζει ο κόσμος.

Του Σταμάτη Μιχαλακόπουλου / Ι. Ν. Ευαγγελιστρίας Πειραιώς
Φωτογραφίες: Παναγιώτης Καράπασιας

Την αρχαιοπρεπή Θεία Λειτουργία του Αγίου Αμβροσίου, Επισκόπου Μεδιολάνων, τέλεσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, την Κυριακή 10 Δεκεμβρίου, στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς.

Όπως επεσήμανε ο Σεβασμιώτατος, η τέλεση της αναιμάκτου μυσταγωγίας, είναι η βάση και το κέντρο της λατρείας της Εκκλησίας και του πιστού λαού του Θεού. Γιατί η Ευχαριστία αποτελεί την ενότητα του κτιστού κόσμου με τον άκτιστο Θεό.
Αγιάζεται ο κόσμος από αυτήν την πράξη της Ευχαριστίας. Γι’ αυτό και αναφέρουμε την ζωή μας, που είναι δωρεά του παναγίου Θεού, εις Εκείνον. Κι έτσι πραγματώνουμε τον σκοπό της δημιουργίας, που είναι η αναφορά της στον δημιουργό της.
Η μυσταγωγία του Αγίου Αμβροσίου, Επισκόπου Μεδιολάνων, είναι μία δωρεά του Θεού που μας έρχεται από την αρχαιότητα, συνέχισε, όταν η αγία μας Εκκλησία είχε υπό την πνευματική της επιστασία το πρεσβυγενές Πατριαρχείο της Παλαιάς Ρώμης.
«Που δυστυχώς κατά το τραγικό εκείνο έτος του 1054, αποκόπηκε από το σώμα της Εκκλησίας και συνέστησε μία ιδία θρησκευτική κοινωνία. Η οποία έγινε αιτία μεγάλης κατακρίσεως και ψόγου του ευαγγελικού μηνύματος, μέσα από ιστορικές περιπέτειες.
Το μέγιστο και τραγικότερο από αυτές τις συνέπειες που υπήρξαν από την σχάση του Πρεσβυγενούς αυτού Πατριαρχείου μας, ήταν η λεγόμενη Μεταρρύθμιση, ο Προτεσταντισμός που κατακερμάτισε το ευαγγελικό μήνυμα σε αναρίθμητες αιρετικές παραφυάδες.»
Η αγία μας Εκκλησία, όμως, το σώμα του Χριστού, είναι ένα, ακαινοτόμητο και αναλλοίωτο, που νοηματοδοτείται και ζωοποιείται, από την άκτιστη χάρη του Παναγίου Πνεύματος.
Και γι’ αυτό το λόγο, υπογράμμισε ο Σεβασμιώτατος, τελούντες την λειτουργική αναφορά του Αγίου Αμβροσίου, μετέχουμε σε αυτήν την χάρη και απολαμβάνουμε των δωρεών του Τριαδικού Θεού.
«Η λειτουργική πράξη του Πατριαρχείου της Δύσεως, ήταν ακριβώς αυτή την οποία τελέσαμε. Και διαπιστώνουμε ότι η ενότητα της λειτουργικής παραδόσεως της Δύσεως και της Ανατολής στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, είναι δεδομένη. Γιατί η παράδοση της Εκκλησίας ζωοποιείται από το ένα και το αυτό Πανάγιο και Ζωοποιό Πνεύμα.»
Ακολούθως ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας. Το ιερό Ευαγγέλιο, μας παρουσιάζει μια παθογένεια, μια τραγωδία, μία έκπτωση. Και ταυτόχρονα ένα μεγάλο θαύμα.
Ο Κύριος, εκήρυττε παντού, κατά τα τρία χρόνια της ευαγγελικής Του πορείας, το μήνυμα της ζωής, ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να θεώσει τον άνθρωπο.
Τα Σάββατα όμως κατηύθυνε τα πανάγια βήματα Του στις συναγωγές και το Ναό του Θεού. Όπου εκεί έδιδε την λατρεία του ως τέλειος άνθρωπος, στον Πανάγιο Θεό και Πατέρα Του. Και με την ευκαιρία αυτή, μιλούσε στις συναγωγές, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο.
Σε μία τέτοια περίπτωση, εισερχόμενος στην συναγωγή και βλέποντας με την άπειρη αγάπη Του, ένα πλάσμα του Θεού, μία γυναίκα συγκύπτουσα επί 18 ολόκληρα χρόνια, έθεσε τα χέρια Του στο κυρτωμένο κορμί της και το ανόρθωσε.
Ο πρώτιστος της συναγωγής, δεν θεώρησε το γεγονός ως άξιο λόγου, αλλά αντιθέτως γέμισε η καρδιά του από φθόνο και μίσος, γι’ Αυτόν που ήρθε να ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα της προσωπικής του θρησκευτικότητας. Η οποία είχε συνταιριαστεί με την τυπικότητα και την τυπολατρία. Και άρχισε να συκοφαντεί το θαύμα. Ο Κύριος στηλίτευσε την συμπεριφορά του, με έναν δυναμικό λόγο, χαρακτηρίζοντάς τον, υποκριτή.
«Ο φθόνος είναι η γενεσιουργός αιτία που γκρεμίζει τον άνθρωπο από την πληρότητα της θείας αληθείας, στο κακό και την φενάκη των παθών. Είναι ένα τρομακτικό εφαλτήριο θανάτου από οποίο ο άνθρωπος γκρεμίζεται σε τρομακτικές καταστάσεις, που απαξιώνουν την πνευματικότητα του και την ένθεη προοπτική του.»
Γι’ αυτό ο Κύριος στηλιτεύει αυτό το γεγονός, για να μας διασώσει από αυτήν την τραγικότητα. Γιατί κι εμείς ως άνθρωποι, φιλάσθενοι πνευματικά, πολλές φορές νοσούμε από ένα τέτοιο πάθος, βλέποντας την πρόοδο, την ευημερία, την πνευματικότητα των συνανθρώπων μας.
Η Αγία μας Εκκλησία όμως μας νουθετεί πνευματικά και οι άγιοι Πατέρες μας, μας διδάσκουν ότι χωρίς την αγάπη, ότι κι αν επιτυγχάνει ο άνθρωπος είναι άνευ νοήματος. Γιατί ο Θεός είναι αγάπη και δεν κοινωνεί με την κακία, με τον φθονερό.
Και ολοκληρώνοντας ο Σεβασμιώτατος, τόνισε:
«Οι θεοφόροι Πατέρες μας, προσεύχονταν στον Κύριο, να σώσει τον κόσμο, γιατί εάν δεν σώζονταν ο κόσμος, ούτε οι ίδιοι επιθυμούσαν να σωθούν. Σε τέτοιο ύψος μας καλεί η Εκκλησία και το Ευαγγελικό μήνυμα να φθάσουμε. Και τότε θα δούμε πως αλλάζει ο κόσμος.
Αν δεν αρθεί μέσα από την ανθρώπινη κοινωνία ο φθόνος, ο δόλος, η κακότητα, η εμπάθεια, τότε δεν μπορεί να υπάρξει καμία αλλαγή.
Σε λίγες ημέρες καλούμαστε να εορτάσουμε την έλευση του Θεού στον κόσμο μας, στην κοινωνία μας, αλλά πρωτίστως στις καρδιές μας. Γιατί αληθινά Χριστούγεννα εορτάζουμε όταν ανοιχθεί η καρδιά μας και γίνει φάτνη, μέσα στην οποία θα γεννηθεί ο σωτήρας του κόσμου.»
Την ομιλία του Σεβασμιωτάτου μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=uS6EW1zUR0A

π. Λίβυος: Δεν έχει όραμα αυτός ο λαός, να πιστεύει σε κάτι κοινό

 

Η καλή αδιαφορία είναι να έρθει η ευλογημένη εκείνη στιγμή που με τη Χάρη του Θεού, θα εγκαταλειφθούμε στην πρόνοια Του. Να παύσουμε αυτό το φοβερό άγχος του προγραμματισμού και του ελέγχου.

Στο «Ενοριακό Αρχονταρίκι» του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, ο Πρωτοπρεσβύτερος Σπυρίδων Τσιμούρης, Θεολόγος, φιλοξένησε την Δευτέρα 4 Δεκεμβρίου, τον Συγγραφέα και Εφημέριο του Ιερού Ναού Αγίας Ειρήνης Ηρακλείου Κρήτης, Πρωτοπρεσβύτερο Χαράλαμπο – Λίβυο Παπαδόπουλο, σε μία συζήτηση με θέμα «Je m’en fou (Δεν με νοιάζει)».
Η εκδήλωση, πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…».

Ξεκινώντας από τον τίτλο της συζήτησης, την έννοια της αδιαφορίας, ο π. Χαράλαμπος την χαρακτήρισε ως μία στάση ζωής, η οποία μπορεί να πάρει πάρα πολλές ερμηνείες. Δηλαδή ένας άνθρωπος φαίνεται να τα βαριέται όλα ή να αδιαφορεί για όλα και αυτό μπορεί να συμβαίνει για πολλούς και ποικίλους λόγους. Ψυχολογικούς, κοινωνικούς, υπαρξιακούς και πνευματικούς.

Αδιαφορία για τον εαυτό μας

Πρώτος σταθμός, η αδιαφορία για τον εαυτό μας. Η οποία ξεκινάει από μια πάρα πολύ κακή σχέση με τον εαυτό μας. Κι έχω κακή σχέση με τον εαυτό μου, γιατί δεν μπορώ να τον αντικρύσω τον εαυτό μου, όπως είπε.
«Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μια πολύ κακή εικόνα και παράσταση για το ποιοι είναι. Θεωρούν ότι έχουν έναν απαίσιο εαυτό.
Το να αγαπήσει ο άνθρωπος τον εαυτό του δεν είναι εύκολο. Γιατί για να αποδεχτεί τον εαυτό του πρέπει να έχει καταλάβει ποιος είναι ο εαυτός του. Καλείται ο άνθρωπος να αναγνωρίσει την ταυτότητα του.
Και οι περισσότεροι δεν ξέρουν ποιοι είναι. Είναι τόσες οι μάσκες που φοράνε καθημερινά, που δεν ξέρουν ποιοι είναι. Κι έτσι πολλές φορές η αδιαφορία γίνεται άμυνα.»
Η κλήση του Θεού προς συνάντηση μαζί Του, η οποία ξεκινάει μέσα από τον εαυτό μας για να καταλήξει στον Θεό, αφού η πορεία είναι η αυτογνωσία, αδελφογνωσία και μετά η θεογνωσία, γίνεται με δύο τρόπους.
Ο ένας τρόπος είναι ότι ο Θεός μας καλεί σε συνάντηση μαζί Του, μέσα από τις ευλογίες, τα χαρίσματα και τα δώρα τα οποία μας δίνει. Αυτά που μας δίνει δεν είναι αυτονόητα, γιατί δεν υπάρχει τίποτα αυτονόητο σε αυτή τη ζωή. Τα πάντα είναι δώρο, η ίδια η ύπαρξη είναι δώρο.
Επειδή όμως εμείς στρεφόμαστε νάρκισσα προς τον εαυτό μας και θεωρούμε ότι είμαστε το κέντρο του σύμπαντος, ξεχνάμε ότι έχουμε λάβει από αλλού αυτά τα δώρα, τα θεωρούμε αυτονόητα και δικούς μας καρπούς και επιτεύγματα, οπότε πάλι δεν οδηγούμαστε στον Θεό, ούτε στον εαυτό μας και εγκλωβιζόμαστε στις επιτυχίες μας, τα χαρίσματα μας, τις δυνατότητές μας.
Τότε ο Θεός επιτρέπει στη ζωή μας να έρθουν οι πειρασμοί. Αυτός είναι ο δεύτερος τρόπος με τον οποίον ο Θεός καλεί τον άνθρωπο σε μία αυτογνωσία και συγχρόνως σε μία θεογνωσία.
«Επιτρέπει τους πειρασμούς να εμφανιστούν στην ζωή μας και μας δίνει έτσι την δυνατότητα να κατέβουμε πιο βαθιά στην ύπαρξη μας. Μας φανερώνει την κτιστότητα μας, ότι είμαστε πεπερασμένοι άνθρωποι. Ο πόνος διαλύει την παντοδυναμία του εγώ και τη φαντασίωση του ανθρώπου ότι αυτός είναι και κανείς άλλος.
Ο πόνος είναι ο καλύτερος φίλος μας. Αρκεί να γίνει σωστή ανάγνωση, σωστή ερμηνεία και σωστή τοποθέτηση.»
Η πρώτη παγίδα είναι ο ίδιος ο εαυτός μας. Για να μπορέσεις να βρεις πραγματικά ποιος είσαι, πρέπει να σκοτώσεις τον ίδιο τον εαυτό σου. Να σκοτώσεις την εικόνα σου, τις ψευδαισθήσεις σου, τις προκαταλήψεις σου, τα στερεότυπα σου.
Δύσκολο πράγμα, σημείωσε. Θα νιώσεις μετέωρος, ότι δεν έχεις γη να πατήσεις. Η αγιότητα και η αληθινή και ουσιαστική σχέση με τον εαυτό και τον Θεό, γίνεται στην ολική απογύμνωση.
Κι αυτό γίνεται μόνο σε οριακές καταστάσεις της ύπαρξης. Θα περάσεις πολλές φορές από την κόλαση για να πας στον παράδεισο.

Αδιαφορία για τον αδελφό μας

Η συνέχεια αφορά τους αδελφούς μας. Η αδιαφορία είναι κόλαση, τονίζει ο π. Χαράλαμπος. Δεν σε ανοίγει σε γνωριμία με τον εαυτό σου και με τον άλλον, δεν μαθαίνεις τον άλλον, δεν κοινωνείς με τον άλλον, δεν επικοινωνείς με τον άλλον, δεν γεύεσαι τα χαρίσματα που έχει ο άλλος, δεν παίρνεις και δεν σου δίνει. Δεν υπάρχει αυτή η χαρά της ζωής από το μοίρασμα που γίνεται.
Όποιος κλείνεται νάρκισσα στον εαυτό του πεθαίνει ψυχικά και σωματικά.
«Στο ποσοστό που έχω αγαπήσει τον εαυτό μου, μπορώ να αγαπήσω τον άλλον. Αυτό σημαίνει ότι έχω καταλάβει τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος, να πέφτεις, να πονάς, να αγωνιάς, να φοβάσαι, να λυπάσαι.
Τι σημαίνει να βιώνεις συναισθήματα ανθρώπινα, οδυνηρές και οριακές καταστάσεις. Το καταλαβαίνεις όμως όταν είσαι αληθινός με τον εαυτό σου. Τότε μπορείς να καταλάβεις και τον άλλον.
Δεν μπορείς να διαβάσεις το βιβλίο του άλλου όταν δεν έχεις διαβάσει μία σελίδα της δικής σου ψυχικής ιστορίας.»
Όταν όλη η ύπαρξη μου έχει χτιστεί σε ένα υποκειμενισμό, δηλαδή τι θέλω εγώ, ποια είναι τα δικαιώματα μου, τα θελήματα μου, όλα αυτά με αποξενώνουν από τους πάντες και τα πάντα, συνέχισε.
Στην πατερική θεολογία η ενσυναίσθηση δεν είναι ρομαντισμός, είναι ρεαλισμός. Αν δεν πάρω την θέση σου, αν δεν έρθω εκεί που είσαι, αν δεν κατέβω στην κόλαση σου, στον πειρασμό, την οδύνη, το πρόβλημα σου, αγάπη δεν μπορεί να ονομαστεί.

Αδιαφορία για την κοινωνία

Προχωρώντας, ο π. Χαράλαμπος υπογράμμισε πως εάν η κοινωνία μας είναι απογοητευμένη, θα πρέπει να δούμε το γιατί. Είναι απογοητευμένη γιατί για χρόνια πολλά γοητεύτηκε από ένα ψέμα, από μία κενή ζωή, από ένα κέρδος και μία επιτυχία που δεν είχε κόπο και ιδρώτα, δεν είχε σταυρό.
«Έχουμε καταστρέψει τους αξιακούς κώδικες της κοινωνίας μας. Δεν έχει όραμα αυτός ο λαός, να πιστεύει σε κάτι κοινό. Να ενώνεται το ατομικό και να γίνεται συλλογικό μπροστά σε έναν οραματισμό.
Εκείνο που μας φοβίζει να μετέχουμε στη ζωή, είναι ο ίδιος ο φόβος της ζωής. Η ίδια η ζωή δημιουργεί έναν φόβο στον άνθρωπο γιατί είναι απρόβλεπτη και δεν μπαίνει σε καλούπια.
Η ζωή έχει μία δυναμική που μπορεί να ανατρέψει τα πάντα και αυτό μας αγχώνει. Δημιουργούμε γρήγορα τις δικές μας κρυψώνες και κρυβόμαστε από την ζωή.»

Η αγάπη του Σταυρού

Αυτός ο οποίος αγαπάει τον Σταυρό του Χριστού και βλέπει ότι οι δοκιμασίες είναι σταυρός προς αγιασμό του, νιώθει μια απίστευτη γλύκα μέσα στην ψυχή του, σημείωσε ο π. Χαράλαμπος προχωρώντας την συζήτηση.
Οι δοκιμασίες είναι στην πραγματικότητα παρουσία του Θεού. Ο Θεός παραχωρεί κάτι μέσα στην πρόνοια και το σχέδιο Του, για να σε βοηθήσει να εξελιχθείς πνευματικά.
«Όσο πιο βαθιά κατεβαίνεις στην ύπαρξη σου, τόσο πιο αγκαλιά γίνεσαι για τους άλλους. Βαθαίνεις μέσα και πλαταίνεις έξω.
Στο σταυρό πάνω δεν είσαι μόνος. Πονάς, αλλά αισθάνεσαι μία βαθειά αγκαλιά, ότι κάποιος εκείνη την ώρα σε κρατάει.»

Η καλή αδιαφορία

Και η συζήτηση ολοκληρώθηκε με την καλή αδιαφορία. Όπως τόνισε ο π. Χαράλαμπος, η καλή αδιαφορία είναι να έρθει η ευλογημένη εκείνη στιγμή που με τη Χάρη του Θεού, θα εγκαταλειφθούμε στην πρόνοια Του. Να παύσουμε αυτό το φοβερό άγχος του προγραμματισμού και του ελέγχου.
Να καταλάβουμε ότι στη σφαίρα της σχέσης με τον Θεό, δεν είναι τα πράγματα όπως στον κόσμο.
Ο Θεός δεν σκέφτεται όπως εμείς, δεν ενεργεί όπως εμείς, δεν προνοεί όπως εμείς και είναι τελείως αλλιώς. Είναι ο «αλλιώς». Είναι παράδοξος, παράξενος Θεός.
Κρύβεται, φανερώνεται. Μπορεί να φανερωθεί μέσα από έναν άνθρωπο που δεν τον φανταζόμαστε, από ένα περιστατικό άσχετο και να αλλάξει όλη η ζωή μας.
«Τους Αγίους δεν τους ενδιέφερε η γνώμη του κόσμου, χαλούσαν την εικόνα τους, γίνονταν πολλές φορές σημεία αντιλεγόμενα. Χρησιμοποιούσαν παράδοξους τρόπους για να προσεγγίσουν τους ανθρώπους.
Αλλά για να είναι έντονη η ζωή πρέπει να αποδεχθείς και τον πόνο».
Τη συζήτηση μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=zj634qqo71c

Του Σταμάτη Μιχαλακόπουλου / Ι. Ν. Ευαγγελιστρίας Πειραιώς

«Ενορία εν δράσει»: Το Ευαγγέλιο είναι σχέση. Κι όπως κάθε σχέση θέλει απόφαση, χρόνο, προετοιμασία.

Το Ευαγγέλιο είναι πάντα επίκαιρο και σημαντικό για εμάς, γιατί είμαστε μέσα, δεν απουσιάζει κανένας άνθρωπος. Μας δίνεται η δυνατότητα στο Ευαγγέλιο, να βρούμε τον εαυτό μας, μέσα σε κάθε σελίδα, γεγονός ή παραβολή.

Του Σταμάτη Μιχαλακόπουλου / Ι. Ν. Ευαγγελιστρίας Πειραιώς

Στο «Ενοριακό Αρχονταρίκι» του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, ο Ηλίας Λιαμής, Δρ. Θεολογίας, Μουσικολόγος και Συγγραφέας, συζήτησε το θέμα: « Οι δρόμοι του Ευαγγελίου προς τον άνθρωπο από τον άμβωνα στην ηλεκτρονική εποχή» με τον Πρωτοπρεσβύτερο Σπυρίδωνα Βασιλάκο, Διευθυντή του Ραδιοφωνικού Σταθμού «Βοιωτική Εκκλησία».
Η εκδήλωση, πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 10 Δεκεμβρίου και εντάσσεται στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…».
Σε όλους τους παρευρισκόμενους μοιράστηκε Ηχητική Κασετίνα με την Καινή Διαθήκη στο πρωτότυπο και σε απόδοση στη δημοτική γλώσσα, προσφορά του Ορθοδόξου Δικτύου Ενημέρωσης.

Η θέση του ευαγγελικού λόγου στην καθημερινότητα της Εκκλησίας, ήταν ο πρώτος σταθμός της συζήτησης. Ένα θέμα που αποτελεί για την ζωή της Εκκλησίας και πηγή, αλλά συνάμα και πληγή, όπως τονίστηκε.
Το Ευαγγέλιο είναι η πηγή μας. Όταν όμως βλέπουμε το Ευαγγέλιο να απουσιάζει από την ζωή των πιστών, εκεί αντιμετωπίζουμε μία πληγή.
Όπως υπογράμμισε ο π. Σπυρίδων, όταν ο Ιερέας ανοίγει το Ευαγγέλιο στην θεία Λειτουργία, αυτή η κίνηση είναι συγκλονιστική. Γιατί θυμίζει την ευαγγελική περικοπή όπου «ο Κύριος άνοιξε το στόμα του…».
Κι ενώ φαίνεται πλεονασμός, αφού πως θα μίλαγε εάν δεν άνοιγε το στόμα του, το να ανοίξει το στόμα του ο Θεός είναι συνταρακτικό γεγονός. Γιατί μέσα από το στόμα του Θεού, όπως βγήκε η πνοή του και ζωοποίησε τον άνθρωπο, θα βγει ζωή.
«Όταν ανοίγεις το Ευαγγέλιο, νιώθεις ότι ο Θεός σε βλέπει, ξέρεις ότι σου μιλάει και αντιλαμβάνεσαι ότι σε αγγίζει. Αλλά κι εσύ θα δεις και θα μιλήσεις και θα αγγίξεις τον Θεό. Το Ευαγγέλιο γίνεται χώρος συνάντησης και επικοινωνίας του ανθρώπου με τον Θεό.
Το Ευαγγέλιο είναι πάντα επίκαιρο και σημαντικό για εμάς, γιατί είμαστε μέσα, δεν απουσιάζει κανένας άνθρωπος. Μας δίνεται η δυνατότητα στο Ευαγγέλιο, να βρούμε τον εαυτό μας, μέσα σε κάθε σελίδα, γεγονός ή παραβολή.»
Μέσα στο ευαγγέλιο βλέπουμε τις υποσχέσεις του Θεού. Αυτό που υπόσχεται είναι ιδιαίτερη τιμή για τον άνθρωπο. Και δεν γίνεται παρά να πάρει ελπίδα. Γιατί η υπόσχεση του Θεού για τον άνθρωπο είναι ο παράδεισος, δηλαδή ο Χριστός. Αυτή η αλήθεια του Θεού, δεν πρόκειται ποτέ να παλιώσει.
Ποιος είναι ο άμβωνας, αναρωτήθηκε ο π. Σπυρίδων. Για να απαντήσει πως εάν μέσα στην Εκκλησία, το καθετί δεν λέει την αλήθεια, δεν μιλά στον άνθρωπο για τον Χριστό, διακριτικά, όμορφα, τρυφερά, γλυκά, τότε έχουμε χάσει.
Άμβωνας θα πρέπει να είναι το καθετί. Ο σπουδαιότερος άμβωνας, είναι η ίδια η ζωή του ανθρώπου. Οπότε ο άμβωνας δεν είναι συγκεκριμένο έπιπλο ή θέση μέσα στην Εκκλησία.
Χρησιμοποίησε μάλιστα και μια εικόνα που συναντάμε κυρίως στα μοναστήρια. Εκεί λοιπόν στα μοναστήρια, δεν υπάρχει κανένα σκαλοπάτι μεταξύ ιερού βήματος και του υπόλοιπου ναού. Θα πρέπει να μας προβληματίζει, συνέχισε, το ύψος των σκαλοπατιών που πλέον χωρίζουν το ιερό από τον υπόλοιπο ναό. Το ύψος ενός θρόνου ή το ύψος ενός άμβωνα.
«Γιατί ο τρόπος, η κίνηση και η στάση του κηρύγματος, είναι να σταθείς δίπλα στον άνθρωπο.
Πολλές φορές στο κήρυγμα χρησιμοποιούνται λέξεις και όροι, για τους οποίους οι άνθρωποι φεύγουν με απορία και ένα κενό. Είναι πολύ δύσκολο να μιλήσεις στον άνθρωπο. Γιατί ο λόγος σου μπορεί να είναι η πέτρα που θα χτίσει, αλλά μπορεί να είναι και η πέτρα που θα χτυπήσει.»
Ο άνθρωπος εκείνος ο οποίος θα αποκτήσει θέα, επαφή, επικοινωνία, σχέση με το Ευαγγέλιο, είναι ο άνθρωπος που ξέρει πως θα σταθεί και τι θα πει.
Πολλές φορές, όχι μόνο δεν μεταφέρεται στο κήρυγμα η αλήθεια, το φως, η ειρήνη, αλλά χρησιμοποιείται το κήρυγμα για να μεταφέρει ο ιεροκήρυκας δικές του θέσεις, συμφέροντα και σκοπιμότητες.
Δικές του τοποθετήσεις για να στηρίξει την δική του την ακρότητα, τον δικό του τον αρρωστημένο τρόπο σκέψης.
Έχουμε πραγματικά τον θησαυρό και είμαστε πάμφτωχοι.
Όπως τόνισε στη συνέχεια ο π .Σπυρίδων, οι Πατέρες χρησιμοποιούν ακόμη και τον μύθο, που μπορεί να προέρχεται και από πηγές μη χριστιανικές, για να διδάξουν. Οπότε, ανοίγουν δρόμους για να χρησιμοποιηθεί οτιδήποτε μπορεί να βοηθήσει και να στηρίξει, αρκεί να οδηγηθεί ο άνθρωπος στην αλήθεια.
Για να συνεχίσει:
«Έχω την αίσθηση ότι οι Πατέρες σήμερα θα χρησιμοποιούσαν και το διαδίκτυο. Γιατί ήθελαν να παίρνουν τον άνθρωπο από τις κερκίδες και να τον βάζουν στον στίβο.
Αυτήν την στιγμή βλέπουμε τον διαδικτυακό χώρο, ο οποίος είναι απέραντος, αλλά μπορεί να κρατήσει τον άνθρωπο στην κερκίδα. Οι Πατέρες θα έβρισκαν τρόπο μέσα από τον συγκεκριμένο χώρο να τον κατεβάσουν από την κερκίδα και να τον βάλουν μέσα στη ζωή του.»
Όλα λοιπόν, δρόμος προς τον Χριστό, προχώρησε τον λόγο του. Δεν πρέπει να αφήνουμε θέσεις και στον διαδικτυακό χώρο, οι οποίες μπορούν να συμβάλλουν στην ποιότητα του χώρου. Θα πρέπει να σταθούμε με ευθύνη, με προσευχή και είναι βέβαιο ότι οι θέσεις αυτές έχουν να προσφέρουν πολλά.
Κλείνοντας την συζήτηση, οι δύο συνομιλητές συμπερασματικά σημείωσαν:
«Το Ευαγγέλιο είναι σχέση. Κι όπως κάθε σχέση θέλει απόφαση, χρόνο, προετοιμασία.
Υπάρχει μεγάλη ανάγκη, με κάθε τρόπο, το Ευαγγέλιο να χτυπήσει άμεσα την καρδιά του ανθρώπου, για να αποτελέσει ανάχωμα σε αυθαιρεσίες και προβολή προσωπικών ελλείψεων του φορέα του ευαγγελικού λόγου. Το διαδίκτυο μπορεί να συμβάλλει σε αυτό το πράγμα.
Τα καινούργια που έρχονται, είναι ήδη πολύ παλιά, μπροστά στον Λόγο του Θεού.»
Τη συζήτηση μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=QiaXamyOpvg