HeadShort.png

17/5 Σχόλιο στον Απόστολο: Πράξεις ια΄19-30

 

ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

( Πράξ.ια΄19-30 )

Μία ἀπό τίς ἐντολές τοῦ ἀναστημένου Χριστοῦ πρός τούς μαθητάς του, ἀδελφοί μου, εἶναι καί αὐτή πού ἔχει σχέσι μέ τήν διάδοσιν τοῦ Εὐαγγελίου: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη…». Στίς ἡμέρες μας ἡ ἐντολή αὐτή τοῦ Χριστοῦ γίνεται πρᾶξις, κατά μᾶλλον ἤ ἦττον, ὡς ἐπί τό πλεῖστον ἀπό τούς κληρικούς, τούς ἱεροκήρυκας καί τούς λαϊκούς κήρυκας τοῦ θείου λόγου, ὅπως εἶναι λ.χ. οἱ καθηγηταί θεολόγοι στά γυμνάσια καί τά λύκεια. Εἴτε στούς κληρικούς κήρυκας ἀναφερόμεθα, εἴτε στούς λαϊκούς, τούς καθηγητάς, ἰσχύει αὐτό πού προείπαμε, ὅτι δηλαδή ἡ ἐντολή τοῦ Χριστοῦ μας γίνεται πρᾶξις κατά τό μᾶλλον ἤ ἦττον. Τοῦτο ἐξαρτᾶται κυρίως, ὄχι τόσον ἀπό τό πόσον εὐσυνείδητα ἐργάζεται κανείς, ὅσον ἀπό τό πόσον βιώνει κανείς τόν λόγον τοῦ Θεοῦ, ὥστε μέ τό ζωντανό παράδειγμά του νά διδάξῃ τόν ἄλλον, νά τόν ἐλκύσῃ στήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ. Ἡ πίστις, ἡ θεολογία, ὁ Χριστός εἶναι βίωμα.

Ὡστόσο, ἄν μείνωμε σ’ αὐτήν τήν διάδοσιν τοῦ εὐαγγελικοῦ μηνύματος, μέ τήν ἔννοιαν τοῦ κηρύγματος καί ἀνατρέξομε στό παρελθόν, θά θαυμάσωμεν τού χριστιανούς τῆς πρώτης χριστιανικῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ὡς λαϊκοί, ἔχοντας πιστεύσει στόν Χριστόν, θεωροῦσαν ἱερόν καθῆκον τους νά μεταδώσουν καί σέ ἄλλους ἀνθρώπους τήν εὐαγγελικήν ἀλήθειαν. Κατ’αὐτόν τόν τρόπον ἐγίνοντο μικροί ἀπόστολοι. Ἤ, μέ ἄλλα λόγια, ἀφοῦ ἐγνώριζαν τήν πηγήν «τοῦ ζῶντος ὕδατος», τόν Χριστόν, ὁδηγοῦσαν σ’Αὐτόν καί ἄλλους, προκειμένου νά ξεδιψάσουν πνευματικά καί νά δροσίσουν τήν ψυχήν τους.

Ἐκεῖνο, τό ὁποῖον μᾶς κάνει νά θαυμάζωμε περισσότερον τούς χριστιανούς τῆς πρώτης Ἐκκλησίας εἶναι ὅτι ἐκήρυτταν τόν Χριστόν κάτω ἀπό διωγμόν. Ἀναρίθμητοι χριστιανοί ὁδηγήθηκαν στό μαρτύριο καί τόν θάνατον, ἐπειδή ὡμολόγησαν τήν πίστιν τους στόν Χριστόν. Ἄς θυμηθοῦμε τούς Ἁγίους Σαράντα μάρτυρες. Καθένας ἀπό αὐτούς, ὅταν κλήθηκαν ἀπό τόν αὐτοκράτορα Λικίνιον καί τόν ἔπαρχον τῆς Καππαδοκίας Ἀγρικόλα νά ἀρνηθοῦν τόν Χριστόν, καθένας μέ παρρησία ἔλεγε «Χριστιανός εἰμί». Καί ὁδηγήθηκαν στήν παγωμένη λίμνη τῆς Σεβαστείας. Παρά δέ τίς πλεῖστες ὅσες διώξεις τῶν χριστιανῶν, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ζῆ ἐδῶ καί εἴκοσι αἰῶνες καί θά ἐξακολουθεῖ νά ζῆ εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων, διότι εἶναι θεοΐδρυτος καί τήν ζωογονεῖ τό Ἅγιον Πνεῦμα.

Τοῦτο φαίνεται καί ἀπό τό γεγονός πού ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς στό σημερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ὅτι δηλαδή, ὅταν ἐκήρυξαν ὁ Παῦλος καί ὁ Βαρνάβας στήν Ἀντιόχεια, ἐπίστευσε στόν Χριστόν «ὄχλος ἱκανός», πλῆθος ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι μάλιστα ὠνομάσθηκαν γιά πρώτη φορά χριστιανοί, καί αὐτό τό ὄνομα ἐπεκράτησε ἔναντι ὅλων τῶν ἄλλων τά ὁποῖα ἐχρησιμοποιοῦντο γιά νά διακρίνωνται οἱ ὀπαδοί τοῦ Χριστοῦ. Λίγα λόγια, λοιπόν, γι’αὐτό τό ὄνομα. Τί σημαίνει Χριστιανός;

Χριστιανός ὀνομάζεται ὁ ἄνθρωπος πού πιστεύει στόν Χριστόν. Ἀλλά τί σημαίνει Χριστός; Σημαίνει κεχρισμένος. Χριστοί ὠνομάζοντο στήν Παλαιά Διαθήκη οἱ βασιλεῖς, διότι ἐχρίοντο μέ μῦρο, καί, ὅταν ἐχρίοντο, ἀνελάμβαναν ἐπίσημα τά καθήκοντα τῆς βασιλείας. Ὅλοι αὐτοί οἱ βασιλεῖς ἦσαν τύπος καί προδήλωσις τοῦ μεγάλου βασιλέως, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ἐχρίσθη ἀπό τόν Θεόν Πατέρα ὡς ὁ βασιλεύς τοῦ κόσμου, ὁ βασιλεύς ὅλης τῆς κτίσεως καί ὠνομάσθη Χριστός.

Κατά συνέπειαν, ὁ κάθε χριστιανός εἶναι ἕνας μικρός βασιλεύς, μέ τήν ἔννοιαν ὅτι ἔχει χρισθῆ μέ τό Ἅγιον Μῦρον κατά τήν βάπτισίν του, ἔχει λάβει τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καί προσπάθειά του θά πρέπη νά εἶναι νά βασιλεύσῃ, νά κυριαρχήσῃ ἐπί τῶν παθῶν του, νά νικήσῃ τίς ἀδυναμίες καί τά πάθη του.

Ἀδελφοί μου!

Ἡ ὀνομασία πού ἔχομε ὅλοι μας, ὡς βεβαπτισμένοι «εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», ἡ ὀνομασία ὀρθόδοξος Χριστιανός πρέπει νά θεωροῦμε ὅτι εἶναι μεγάλη μας τιμή. Ὅπως καύχημά μας εἶναι νά φέρωμε τό ἐπώνυμον τοῦ πατέρα μας, ἔτσι καύχημά μας πρέπει νά εἶναι ἡ ὀνομασία χριστιανός. Στίς ἡμέρες μας βλέπομε ὅτι τό θρήσκευμά μας δέν ἀναγράφεται στήν ἀστυνομική μας ταυτότητα. Θά μοῦ πῆτε ἔχει σημασία ϗ Ναί, ἀλλά ἀσυγκρίτως μεγαλυτέρα σημασία ἔχει τό νά φανερώνεται μέσα ἀπό τήν ὅλη μας συμπεριφορά, ὅτι εἴμεθα ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Ἄς κλείσωμε μέ τήν εὐχήν: Τόσον διά τοῦ λόγου, ὅσον καί κυρίως διά τῶν ἔργων μας νά ἀποδεικνύωμε ὅτι εἴμεθα ὀρθόδοξοι Χριστιανοί καί νά ἐλκύωμε καί ἄλλους στόν Χριστόν καί τήν Ἐκκλησίαν Του. ΑΜΗΝ.

Πηγή: http://kirigmata.blogspot.com

12/4 Φιλιπ. δ΄ 4-9: Σχόλιο στο Αποστολικό Ανάγνωσμα

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς  τῶν Βαΐων (Φιλιπ. δ΄ 4-9)

1. ΕΝ ΚΥΡΙῼ ΧΑΡΑ

Ἡ Κυριακὴ τῶν Βαΐων εἶναι μία μέρα μοναδικὴ μέσα στὴν περίοδο τοῦ ἱεροῦ Τριωδίου. Εἶναι ἕνας σταθμὸς χαρᾶς καὶ πανηγύρεως ἀνάμεσα στὴν κατανυκτικὴ περίοδο τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καὶ στὴν πένθιμη Μεγάλη Ἑβδομάδα τῶν ἁγίων Παθῶν τοῦ Κυρίου μας. Τὴν ἡμέρα αὐτὴ κυριαρχεῖ ὁ τόνος τῆς νίκης. Διότι ἡ θριαμβευτικὴ εἴσοδος τοῦ Κυρίου μας στὰ Ἱεροσόλυμα προμηνύει τὴν λαμπροφόρο Ἀνάστασι τοῦ Κυρίου καὶ τὴν μεγαλειώδη εἴσοδό του μὲ τὴν Ἀνάληψί του στὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ, τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Γι’ αὐτὸ καὶ σ’ ὅλο τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα τὸ ὁποῖο ἔχει ἐπιλεγῆ γιὰ τὴν ἡμέρα αὐτὴ κυριαρχεῖ ἡ χαρά. Μᾶς λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε· πάλιν ἐρῶ, χαίρετε». Ὅλοι οἱ πιστοὶ νὰ χαίρεσθε πάντοτε, κάθε στιγμὴ καὶ ὥρα, εὐχάριστη ἢ δυσάρεστη, χαρούμενη ἢ θλιβερή. Πῶς ὅμως εἶναι δυνατὸν οἱ πιστοὶ νὰ χαιρώμαστε πάντοτε, ἀκόμη καὶ σὲ στιγμὲς πειρασμῶν καὶ παθῶν, θλίψεων καὶ δοκιμασιῶν; Ἡ ἀπάντησι βρίσκεται στὸ ἴδιο τὸ ἱερὸ κείμενο. Ἡ χαρὰ αὐτὴ δὲν εἶναι κοσμικὴ χαρά, δὲν εἶναι ἀποτέλεσμα ἐξωτερικῶν συνθηκῶν, ἀλλὰ πηγάζει ἀπὸ τὸν Χορηγὸ τῆς χαρᾶς, τὸν Κύριο Ἰησοῦ, καὶ σ’ Αὐτὸν καταλήγει.

Διότι ἡ κυρία αἰτία ποὺ στερεῖ τὴν χαρὰ καὶ τὴν εἰρήνη ἀπὸ τὴν ψυχή μας, δὲν εἶναι οἱ θλίψεις καὶ τὰ βάσανα, οἱ ἀρρώ-στιες καὶ τὰ προβλήματα, ἀλλὰ οἱ ἐνοχὲς τῆς ἁμαρτίας· τὸ ἀβάστακτο αὐτὸ βάρος ποὺ καταπιέζει τὴν συνείδησί μας καὶ μᾶς στερεῖ κάθε χαρὰ καὶ εὐτυχία, μᾶς κάνει μελαγχολικούς, ἄρρωστους, δυστυχισμένους. Ἀπὸ αὐτὴ τὴν φοβερὴ κατάστασι μόνον ὁ Χριστὸς μπορεῖ νὰ μᾶς λυτρώσῃ. Διότι μὲ τὴν σταυρική του θυσία «ὁ ὑπὲρ ἡμῶν παθὼν καὶ σταυρωθεὶς» Κύριος ἐσήκωσε ἐπάνω του τὶς δικές μας ἁμαρτίες. Τώρα πλέον ὅταν προσερχώ-μαστε μὲ μετάνοια στὸ Μυστήριο τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως, ἐξαφανίζει ἀπὸ ἐπάνω μας κάθε ἐνοχή, κάθε τύψι, κάθε θλῖψι καὶ ταραχή. Μποροῦμε νὰ περιγράψουμε τὴν χαρὰ ποὺ νιώθουμε μετὰ ἀπὸ μιὰ εἰλικρινῆ ἐξομολόγησι; Αἰσθανόμαστε ὅτι ὁ Χριστὸς μᾶς προσφέρει ἐκείνη τὴν ὥρα τὴν δική του ἀληθινὴ χαρὰ «ἐν ἡμῖν πεπληρωμένην» (Ἰω. ις΄ 24). Μιὰ χαρὰ ποὺ ἔχει διάρκεια, ἔχει βάθος.

Γι’ αὐτό, ἀκόμη κι ἂν ἔλθουν στὴ ζωή μας στενοχώριες, πίκρες, ἀρρώστιες, πειρασμοί, δὲν χάνουμε τὴν χαρά μας, δὲν χάνουμε τὴν εἰρήνη μας, δὲν ταρασσόμαστε, διότι ὅλα αὐτὰ τὰ προβλήματα τὰ σηκώνουμε μὲ εἰρηνικὴ συνείδησι, ἀπαλλαγμένοι ἀπὸ τὸ πλέον οὐσιαστικὸ πρόβλημα, τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας.

2. ΧΩΡΙΣ ΜΕΡΙΜΝΕΣ

Ὁ ἅγιος Ἀπόστολος στὴ συνέχεια μᾶς καλεῖ νὰ προσέξουμε πολὺ μία βασικὴ αἰτία ποὺ περιορίζει τὴν χαρά μας αὐτή. Τὶς μέριμνες τῆς ζωῆς. Μᾶς καλεῖ νὰ ἀντιμετωπίζουμε τὰ καθημερινά μας προβλήματα χωρὶς ἀρρωστημένη φροντίδα, ἄγχος καὶ ἀναστάτωσι. Ἀλλὰ νὰ ἐμπιστευώμαστε τὴν ζωή μας στὴν ἀγάπη καὶ τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ὥστε ἡ σκέψι μας καὶ ἡ καρδιά μας νὰ εἶναι ἐλεύθερες ἀπὸ κάθε ἀγωνία καὶ ἀνησυχία γιὰ τὸ αὔριο καὶ τὶς ἀνάγκες ποὺ θὰ μᾶς παρουσιάσῃ. Ἔτσι θὰ ἔχουμε ἀδιατάρακτη τὴν γαλήνη τῶν καρδιῶν μας.

Πιὸ πρακτικὰ ὁ μέγας Ἀπόστολος μᾶς δείχνει καὶ τὸν τρόπο γιὰ νὰ διώξουμε τὸ ἄγχος ἀπὸ τὴν ζωή μας. Μᾶς λέγει ὅτι τὸ καλύτερο ἀγχολυτικὸ φάρμακο εἶναι ἡ προσευχή. Καὶ μᾶς καλεῖ νὰ καταφεύγουμε στὴν προσευχὴ μὲ πίστι καὶ ἐλπίδα. Ἐκεῖ νὰ λέμε στὸν Κύριό μας ὅλα ὅσα μᾶς ἀπασχολοῦν, καὶ τὰ μικρὰ καὶ τὰ μεγάλα, καὶ τὰ καθημερινὰ καὶ τὰ αἰώνια. Κάθε τι ποὺ ἀφορᾷ τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή μας: τὶς συνθῆκες τῆς ζωῆς μας, τὴν οἰκογένειά μας, τοὺς συγγενεῖς καὶ φίλους μας, τοὺς φόβους μας καὶ τὶς προσδοκίες μας, τὶς θλίψεις καὶ τὶς χαρές μας. Ὁ Θεὸς βέβαια γνωρίζει τὰ αἰτήματά μας καλύτερα ἀπ’ ὅσο τὰ γνωρίζουμε ἐμεῖς. Ὅμως ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ τὰ ἀναφέρουμε ὅλα στὸν Θεό, σὰν νὰ μὴ τὰ γνωρίζῃ. Ὄχι μόνο γιὰ νὰ αἰσθανώμαστε τὴν ἄμεση ἐξάρτησί μας ἀπὸ Αὐτὸν καὶ νὰ τρέχουμε σὰν μικρὰ παιδιὰ στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Θεοῦ Πατέρα μας, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ ξεκουράζεται ἡ ψυχή μας καὶ νὰ ἐλευθερώνεται ἀπὸ τὸ ἄγχος τῶν δοκιμασιῶν μας. Διότι μέσα στὴν ἱερὴ ὥρα τῆς προσευχῆς θὰ αἰσθανθοῦμε ἀνεξάντλητη παρηγορία. Κάθε φορὰ ποὺ θὰ ὑψώνουμε τὴν σκέψι μας στὸν Θεὸ καὶ θὰ γονατίζουμε σὲ προσευχὴ καὶ θὰ λέμε στὸν Θεὸ Πατέρα μας τὸν πόνο καὶ τὶς δυσκολίες μας, θὰ αἰσθανώμαστε ἀφάνταστη γαλήνη καὶ εἰρήνη ψυχῆς. Αὐτὴ ἡ προσευχή μας στὸν Χορηγὸ τῆς χαρᾶς θὰ μᾶς ἠρεμῇ καὶ θὰ μᾶς γαληνεύῃ ἀκόμη καὶ στὶς πιὸ θλιβερὲς ἡμέρες τῆς ζωῆς μας. Καὶ θὰ ὁμολογοῦμε κι ἐμεῖς μαζὶ μὲ τὸν Ψαλμωδό: «Μέσα στὶς πολλές μου θλίψεις, παρηγόρησες, Θεέ μου, τὴν καρδιά μου καὶ γέμισες χαρὰ τὴν ψυχή μου».

Ἰδιαιτέρως δὲ τὶς ἅγιες ἡμέρες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος, ἂς γονατίσουμε μπροστὰ στὸν ἐσταυρωμένο Κύριο κι ἂς Τὸν παρακαλέσουμε νὰ ἁπαλύνῃ τοὺς πόνους καὶ τὶς θλίψεις μας, νὰ διώχνῃ τὶς ἀγωνίες μας, νὰ μᾶς δίνῃ ὑπομονὴ στὶς δοκιμασίες μας καὶ νὰ μᾶς χαρίσῃ τὴν χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως μόνιμη στὶς ψυχές μας.

Πηγή: http://kirigmata.blogspot.com/2018/03/30-2018-1-2018.html#ixzz5BQ44y2cf

12/1 «Ἑνὶ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ»

ΤΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΜΑΣ

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς μετά τά Φῶτα (Ἐφεσ. δ΄ 7-13)

 

Στὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα, ἀπὸ τὴν πρὸς Ἐφεσίους Ἐπιστολή, ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς διδάσκει σπουδαῖες ἀλήθειες σχετικὰ μὲ τὰ χαρίσματά μας μέσα στὴν Ἐκκλησία. Στὸ στίχο ποὺ προτάξαμε, μᾶς διαβεβαιώνει: «Ἑνὶ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις». Σὲ καθέναν ἀπὸ μᾶς δόθηκε «ἡ χάρις»· «ἡ χάρις» ἐδῶ ἔχει εἰδικὴ ἔννοια: σημαίνει «τὰ χαρίσματα». Παρακάτω ἀναφέρει μερικὰ μεγάλα: τοῦ Ἀποστόλου, τοῦ Προφήτη… Ὑπάρχουν ὅμως καὶ πολλὰ ἄλλα… Ὅλοι ἔχουμε χαρίσματα, γράφει ὁ ἅγιος Ἀπόστολος. Μᾶς τὰ ἔδωσε ὁ Χριστὸς «κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς» Αὐτοῦ, ὅπως Ἐκεῖνος ἔκρινε. Ἂς μελετήσουμε λοιπὸν σήμερα βαθύτερα τὸ νόημα αὐτοῦ τοῦ χωρίου καὶ ἂς δοῦμε τί σημασία ἔχει αὐτὸ γιὰ τὴ ζωή μας.

1. Δῶρα τῆς πάνσοφης ἀγάπης Του

Κατ᾿ ἀρχάς, οἱ λέξεις «χάρις» καὶ «δωρεὰ» μᾶς βοηθοῦν νὰ συνειδητοποιή­σουμε τὸ ἑξῆς: ὅτι ὅλα τὰ χαρίσματα εἶ­ναι… χαρίσματα, εἶναι δηλαδὴ δῶρα τοῦ Χριστοῦ! Δὲν τὰ κέρδισε κανεὶς μὲ ἀγώνα, μὲ τὸ σπαθί του, ὅπως λέμε. Εὐδόκησε ὁ Θεὸς νὰ μᾶς τὰ χαρίσει. Μᾶς χαρίστηκαν «κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ». Ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας δὲν ἀξίζαμε δῶρα ἀλλὰ τιμωρίες. Ἤμασταν αἰχμάλωτοι τοῦ διαβόλου καὶ καταδικασμένοι σὲ αἰώνια ἀπώλεια. Ὁ Χριστὸς ὅμως μὲ τὸ ἀπολυτρωτικό Του ἔργο μᾶς ἀπελευθέρωσε καὶ χάρισε σὲ ὅλους μας τὸ ἀνεκτίμητο δῶρο τῆς σωτηρίας καὶ στὸν καθένα μας ἰδιαίτερα χαρίσματα, τὰ ὁποῖα λαμβάνουμε κατὰ τὸ ἅγιο Χρίσμα, πέρα ἀπὸ τὰ φυσικὰ χαρίσματα, ποὺ ἔχουμε ἐκ γενετῆς. Εἶναι λοιπὸν δῶρα τοῦ Χριστοῦ τὰ χαρίσματά μας.

Βέβαια τὰ χαρίσματά μας μᾶς ἔχουν δοθεῖ μὲ μέτρο: Ἄλλος ἔχει πολλὰ χαρίσματα, ἄλλος ἔχει λίγα. Ἄλλοι ἔχουν τὸ ἴδιο χάρισμα ἀλλὰ διαφορετικὴ ἐπίδοση. Μᾶς ἔχουν δοθεῖ «κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ», τὸ ὁποῖο σημαίνει ὅτι ὁ Χριστὸς μοίρασε τὰ χαρίσματα ὄχι τυχαῖα ἀλλὰ μὲ πάνσοφη ἀγάπη, μὲ πολλὴ διάκριση. Διότι τὰ χαρίσματα εἶναι μὲν δῶρα καὶ εὐλογίες, ἀλλὰ συν­επάγονται εὐθύνη. Μᾶς τὰ ἔχει δώσει ὁ Κύριος γιὰ νὰ τὰ καλλιεργήσουμε, καὶ θὰ μᾶς ζητήσει λόγο γι᾿ αὐτά. Μέτρησε τί ἀντέχει ὁ καθένας καὶ σὲ τί μπορεῖ νὰ ἀντεπεξέλθει.

2. Εὐγνωμοσύνη καὶ καρποφορία

Τὸ θεόπνευστο αὐτὸ χωρίο ἀνοίγει νέα προοπτικὴ στὴ ζωή μας καὶ εἰδικὰ στὸ πῶς νὰ ἀντιμετωπίζουμε τὰ χαρίσματα τὰ δικά μας καὶ τῶν ἀδελφῶν μας. Ὅποια χαρίσματα κι ἂν ἔχουμε, εἶναι δῶρα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, εἴπαμε. Τὰ ἔδωσαν στὴν ἁμαρτωλότητά μας ἐκεῖνα τὰ Χέρια ποὺ μᾶς δημιούργησαν, ἐκεῖνα τὰ Χέρια ποὺ τρυπήθηκαν ἀπὸ τὰ καρφιὰ τοῦ Σταυροῦ γιὰ χάρη μας.

Ἑπομένως ποιὸς Χριστιανὸς μπορεῖ νὰ ὑπερηφανευθεῖ γιὰ τὰ χαρίσματά του; Ποιὸς μπορεῖ νὰ ζηλέψει γιὰ τὰ χαρίσματα τῶν ἄλλων; Ἀφοῦ τὰ ἔδωσε Ἐκεῖνος ποὺ μᾶς ἀγαπᾶ περισσότερο ἀπὸ ὅ,τι ἐμεῖς τὸν ἑαυτό μας· τὰ μέτρησε Ἐκεῖνος ποὺ δὲν κάνει λάθη.

Εὐχαριστίες, μόνο εὐχαριστίες Τοῦ ὀ­φείλουμε γιὰ ὅ,τι καὶ ὅσο μᾶς ἔδωσε. Εὐ­χαριστίες καὶ γιὰ ὅ,τι δὲν ἔδωσε, διότι δὲν θὰ μπορούσαμε νὰ τὸ σηκώσουμε, ἐφόσον θὰ μᾶς ἔβλαπτε. Καὶ τὸ ὅτι δὲν μᾶς ἔδωσε ἄλλα, καὶ αὐτὸ δωρεὰ εἶναι καὶ αἰτία εὐχαριστίας πρὸς Ἐκεῖνον.

Καλούμαστε ὅμως τὴν εὐγνωμοσύνη μας νὰ τὴν δείχνουμε καὶ ἐμπράκτως: μὲ τὴν καλλιέργεια τῶν χαρισμάτων μας κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ σημαίνει νὰ ἀσκοῦμε τὰ χαρίσματά μας ὄχι μὲ ἐγωιστικὰ ἐλατήρια, ἀλλὰ γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ πρὸς ὠφέλεια τοῦ πλησίον, «πρὸς τὸν καταρτισμὸν τῶν ἁγίων», ὅπως σημειώνει παρακάτω στὴν περικοπή μας ὁ ἅγιος Ἀπόστολος.

Τὰ χαρίσματά μας οὐσιαστικὰ εἶναι δια­φορετικοὶ δρόμοι τῆς ἀγάπης Του. Εἶναι εὐλογίες ποὺ γιὰ νὰ τὶς χαροῦμε, καλούμαστε νὰ κοπιάζουμε ὥστε μὲ αὐτὲς νὰ βοηθοῦμε τοὺς ἀδελφούς μας νὰ ἑνώνον­ται μὲ τὸν Χριστό.

***

Πόσο ὄμορφη εἶναι ἡ ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ! Ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία οἰκογένεια, ἕνα Σῶμα. Ὁ καθένας μας μέσα σ᾿ αὐτὴν δια­φορετικός, μὲ τὸ δικό του χάρισμα. Τὰ χαρίσματά μας εἶναι δῶρα τοῦ Χριστοῦ γιὰ χάρη τῶν ἀδελφῶν μας. Καὶ τὰ χαρίσματα τῶν ἀδελφῶν μας εἶναι δῶρα τῆς ἴδιας ἀγάπης γιὰ τὴ δική μας ὠφέλεια. Αὐτὸ ποὺ ἀπομένει, εἶναι νὰ ὑποτάσσουμε τὸ ἐγώ μας στὴν ὑπακοὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ στὴ διακονία τῶν ἀδελφῶν, γιὰ νὰ ξαναβροῦμε τὸν ἑαυτό μας ἀναγεννημένο καὶ ἐξαγιασμένο στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Θεοῦ μαζὶ μὲ τοὺς ἀδελφούς μας, στὴν ἀτελεύτη­τη μακαριότητα τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν!

Πηγή: http://kirigmata.blogspot.com

30/9 «Ἀλλ’ ἐν παντί συνιστῶντες ἑαυτούς ὡς Θεοῦ διάκονοι, ἐν ὑπομονῇ πολλῇ, ἐν θλίψεσιν, ἐν ἀνάγκαις, ἐν στενοχωρίαις»

ΚΥΡΙΑΚΗ Β´ ΛΟΥΚΑ ΚΥΡΙΑΚΗ Β´ ΛΟΥΚΑ (Αποστολικό ανάγνωσμα) Ὁ κάθε ἄνθρωπος, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, στήν πορεία τῆς ζωῆς του ἔχει νά ἀντιμετωπίσει προβλήματα, δοκιμασίες, θλίψεις, ἀσθένειες, πειρασμούς καί ἀπογοητεύσεις. Ὅλη αὐτή ἡ φθορά, ψυχική καί σωματική, εἶναι συνηφασμένη πλέον μέ τήν φύση μας καί εἶναι τό ἀποτέλεσμα τῆς πτώσεως τῶν Πρωτοπλάστων καί τῆς ἀρνήσεώς του νά κοινωνήσουν μέ τήν πηγή τῆς ζωῆς καί τῆς ἀθανασίας πού εἶναι ὁ Δημιουργός Τριαδικός Θεός. Ὡς ἁρρώστια μεταδοτική ἡ κατάσταση αὐτή τῆς φθορᾶς μεταδόθηκε στό γένος τῶν ἀνθρώπων. Ὁ Θεός ὅμως δέν ἄφησε τό πλάσμα Του ἀπαρηγόρητο, διότι ἔστειλε τόν Μονογενή Του Υἱό, τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό, ὁ ὁποῖος σαρκώθηκε ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου, δίδαξε, θεράπευσε, ἔπαθε καί ἀναστήθηκε γιά τήν δική μας σωτηρία. Ἔτσι μᾶς δόθηκε γιά δεύτερη φορά ἡ δυνατότητα νά ἐπανεύρουμε τόν χαμένο Παράδεισο. Λοιπόν, ὁ κάθε πιστός ἄνθρωπος πού ἀποδέχεται τόν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ Χριστό ὡς τόν μοναδικό Σωτῆρα καί Λυτρωτή τοῦ κόσμου καί ἀγωνίζεται καθημερινῶς μέ τήν Χάρη Του τόν ἀγῶνα τόν καλό γίνεται παράλληλα συνεργός τοῦ Θεοῦ στήν σωτηρία τῶν συνανθρώπων του. Τήν μεγάλη αὐτή ἀλήθεια μᾶς ἀποκαλύπτει σήμερα, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Ὅλα ὅσα ἡ ἁμαρτία καί ὁ διάβολος μέ τήν συνεργασία τήν δική μας συσσώρευσαν στήν ζωή μας, μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ μποροῦν νά γίνουν ἀφορμές σωτηρίας. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μᾶς λέγει ὅτι τό θεμέλιο τῶν ἀγαθῶν εἶναι ἡ ὑπομονή. Καί σήμερα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς λέγει ὅτι εἶναι συνεργός τοῦ Θεοῦ στό ἔργο τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων «ἐν ὑπομονῇ πολλῇ», μέ ὑπομονή πολλή. Ὄχι προσωρινή, ὄχι για λίγο, ἀλλά πάντοτε. Ἡ ὑπομονή, ἀδελφοί μου, στόν πνευματικό ἀγῶνα εἶναι θεμέλιο καί τρόπος ζωῆς. Ἀπορρέει ἀπό τήν ἀκλόνητη πίστη στό πρόσωπο τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Πηγάζει ἀπό τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου πού ἀναγγέλει τήν προσωπική μας ἀνάσταση. Ὁ τρόπος πού ὁ χριστιανός ἀντιμετωπίζει τίς θλίψεις, τούς πειρασμούς καί τίς ἀσθένειες πού εἶτε τά προκάλεσε ὁ ἴδιος μέ τόν ἁμαρτωλό βίο του, εἶτε εἶναι ἀποτέλέσμα τῆς κακίας τοῦ διαβόλου, εἴτε τίς ἐπέτρεψε ὁ Θεός γιά νά μήν περιπέσουμε σέ ὑπηρηφάνεια καί ἀλαζονεία, ἀποδεικνύει καί τήν πνευματική του πρόοδο. Τότε μέ τήν κεχαριτωμένη αὐτή ὑπομονή γίνεται ἱεραπόστολος τῶν συνανθρώπων του καί μέ τό σιωπηλό κήρυγμά του ὁδηγεῖ τόν πλησίον του στό δρόμο τῆς σωτηρίας. Διαφωτιστικός στό σημεῖο αὐτό γίνεται ὁ ὅσιος γέροντας Παῒσιος ὁ Ἁγιορείτης ὁ ὁποῖος λέγει: «Μέ λίγη ὑπομονή πού θά κάνη ὁ ἄνθρωπος στίς δύσκολες στιγμές, μπορεῖ νά ἀποκτήσῃ τήν Θεία Χάρη. Ὁ Χριστός δέν μᾶς ἔδειξε ἄλλον τρόπο σωτηρίας, παρά τήν ὑπομονή. Τήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων τήν κρέμασε στήν ὑπομονή. Βλέπεις τί εἶπε; «Ὁ ὑπομεῖνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται». Δέν εἶπε «ὁ ὑπομεῖνας εἰς….θέρος!». Μέχρι τό καλοκαίρι εἶναι εὔκολο νά ὑπομείνης, ἀλλά μέχρι τέλους;… Νά προσέχουμε νά μήν χάνουμε τήν ὑπομονή μας, γιά νά μήν χάσουμε τελικά τήν ψυχή μας. «Ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τάς ψυχάς ὑμῶν», λέγει τό Εὐαγγέλιο. Ἀλλά ἄν ἀνατρέξουμε, ἀδελφοί μου, καί στήν ἱστορία τοῦ Γένους μας θά διαπιστώσουμε ὅτι οἱ πρόγονοί μας δημιούργησαν αὐτόν τόν ἀξεπέραστο ἑλληνορθόδοξο πολιτισμό, πού ἄντεξε στούς ἐξωτερικούς ἐχθρούς καί στούς ἐσωτερικούς προδότες, ἐπειδή βασίστηκε στήν ὑπομονή τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ μας. Σέ τούτες λοιπόν τίς σκοτεινές ἡμέρες πού διερχόμαστε ὁ λόγος τοῦ Μεγάλου Παύλου καθίσταται ἄκρως ἐπίκαιρος. Μέ ὑπομονή λοιπόν θά διέλθουμε καί αὐτήν τήν δοκιμασία. Ὄχι κοσμική ὑπομονή. Ὄχι μέ τήν ἐλπίδα νά ἐπανέλθουμε στίς ἡμέρες τῆς ὑλικῆς ἀφθονίας καί τῆς πνευματικῆς πτωχείας. Ὄχι μέ τήν προοπτική νά ἐπιστρέψουμε στόν ἐγωκεντρικό τρόπο ζωῆς πού μᾶς ὁδηγεῖ σέ ἀδιέξοδο, ὑλικό καί πνευματικό. Ὄχι στήν ἀπομόνωση ἀπό τίς ἀνάγκες καί τά προβλήματα τῶν συνανθρώπων μας. Ἡ προσευχή μας πρός τόν Σταυρωθέντα καί Ἀναστάντα Κύριο πρέπει νά γίνει ἐντονότερη τώρα και μόνον ἀπό ἐκεῖ θά ἀντλήσουμε ὑπομονή ἀνεξάντλητη πού θά φέρει πνευματικούς καρπούς ὄχι μόνον γιά ἐμᾶς, ἀλλά καί γιά τούς πονεμένους συνανθρώπους μας. Ὅλα τά ὑπόλοιπα πού προτείνει ὁ ἐμπαθής κόσμος εἶναι ἡμίμετρα καί κατασταλτικά, τά ὁποῖα δέν λύνουν τό πρόβλημα, ἀλλά τό παρατεῖνουν μέ τήν ψευδαίσθηση τῆς λύσης. Ἡ κοσμική ὑπομονή πού ἔχει ἐγωισμό καί ἐμπάθεια φέρνει νευρώσεις καί ἀδιέξοδα. Ἡ κατά Χριστόν ὑπομονή πού ἔχει ἀγάπη καί ταπείνωση, φέρνει χαρά, ἐλπίδα καί δημιουργικότητα. Αὐτήν, μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἄς ἐπιδιώξουμε γιά νά ἐπανέλθει καί πάλι ἡ ἐλπίδα στίς καρδιές μας καί στόν τόπο μας. Αρχιμανδρίτης Ιερεμίας Γεωργαλής Πηγή: http://kirigmata.blogspot.com

1/3 Σχόλιο στον Απόστολο : Ρωμαίους ιγ΄11 - ιδ΄4

«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ

 

(Ρωμαίους ΙΓ΄ 11 – ΙΔ΄ 4)

Ο Αποστολικός λόγος της σημερινής Κυριακής αποτελεί ένα εγερτήριο πνευματικό σάλπισμα, που μάς καλεί σε ψυχική αφύπνιση ισόβιας διάρκειας.

Ο Απόστολος των εθνών με πολλή δύναμη και εμφαντικότητα, αλλά και πολύ έντονες χαρακτηριστικές εικόνες, από την πλούσια εμπειρία του, μάς ανακαλεί στην τάξη. Μάς υπογραμμίζει, ότι το γεγονός της επίτευξης της σωτηρίας και της ένταξής μας στην Θεία Βασιλεία, θα πρέπει να το δούμε στα σοβαρά και να αποτελεί καθημερινό μας μέλημα.

Η σκέψη, ο πόθος της Θείας Βασιλείας θα πρέπει να μάς ευαισθητοποιεί, να μάς παρέχει κίνητρα για πνευματικές αναβάσεις και για συνεχόμενες προσπάθειες πνευματικής ολοκλήρωσης, με στόχο την είσοδό μας στην Θεία Βασιλεία. Και για να καταλάβουμε την αμεσότητα και προτεραιότητα της ύψιστης και καθοριστικής ανάγκης της προετοιμασίας μας για την Θεία Βασιλεία, μάς τονίζει ότι ο αληθινός πιστός θα πρέπει να δραστηριοποιείται χωρίς αναβολές.

«Ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ΄ ὕπνου εγερθήναι!» Έτσι μας λέει. Δηλαδή: «Και χρειάζονται, απαιτούνται αυτά που αφορούν την σωτηρία μας, έχοντας υπ΄ όψη μας την προσωρινότητα και βραχύτητα τής παρούσης ζωής και ότι ακόμα είναι πλέον ώρα, καιρός να ξυπνήσουμε από τον ύπνο τής πνευματικής ραθυμίας και αδιαφορίας.

Και μάς φέρνει ως παράδειγμα αυτό που κάνει καθένας, όταν ξυπνήσει από τον σωματικό ύπνο. Τότε, αφήνει κάθε νυσταγμό, διώχνει και την τελευταία νωθρότητα. Επίσης αποβάλλει τα νυχτερινά του ενδύματα και ντύνεται τα κατάλληλα και ευπρεπή που χρειάζονται για να κυκλοφορήσει. Και ύστερα δραστηριοποιείται στις καθημερινές του δραστηριότητες.

Και αυτός λοιπόν που βρίσκεται μακριά από Τον Θεό, είναι σα να κοιμάται. Κοιμάται όμως πνευματικά. Γιατί η απομάκρυνση από Τον Θεό με ό,τι αυτή η απομάκρυνση συνεπάγεται, αποκοιμίζει πνευματικά τον άνθρωπο.

Και όποιες κινήσεις κάνει αυτός που ξυπνά από τον φυσικό ύπνο, αυτές, τις ίδιες κινήσεις με την πνευματική βέβαια έννοια, θα πρέπει να κάνει και αυτός που με την μετάνοια, με την πνευματική νήψη ξυπνά από τον πνευματικό ύπνο. Έτσι και αυτός θα πρέπει να αποβάλλει τα έργα τού σκότους και να ντυθεί τα «όπλα τού φωτός». Αυτό μάς λέει ο Θείος Παύλος. Και χρησιμοποιεί την λέξη «όπλα» γιατί, όπως παρατηρεί ο Ιερός Χρυσόστομος, «η κατά Χριστόν αρετή κάνει τον άνθρωπο ασφαλή, σαν να είναι οπλισμένος, τον κάνει λαμπρό». Αυτός ο πνευματικός οπλισμός με την κατά Χριστόν ζωή, ισχυροποιεί αφάνταστα τον πιστό που αγωνίζεται πνευματικά, και όπως η ευπρεπής ενδυμασία υπογραμμίζει συνήθως το περιεχόμενο το εσωτερικό του ανθρώπου, έτσι και η πνευματική ζωή είναι η μεγαλύτερη ευπρέπεια για κάθε συνειδητό πιστό, και πραγματικό χριστιανό.

Όταν έχουμε κάποια επείγουσα γήινη εργασία, χρησιμοποιούμε συνήθως ξυπνητήρι, που θα μας ξυπνήσει, για να είμαστε έγκαιρα στις υποχρεώσεις μας. Το ίδιο αυτό θα πρέπει να κάνουμε στην πνευματική διάσταση και για τις απαραίτητες πνευματικές μας υποχρεώσεις. Δηλαδή: Να παίρνουμε στα σοβαρά υπ΄ όψη μας την φωνή του Θεού, που μάς μεταφέρει το στόμα τού Χριστού, δηλαδή ο Απόστολος Παύλος.

Ποια είναι αυτή η φωνή;

Είναι η φωνή – προτροπή: «Ὥρα ἡμᾶς ἤδη εξ΄ ὕπνου ἐγερθῆναι!»

«Είναι πλέον καιρός να ξυπνήσουμε από τον πνευματικό ύπνο!» Και αυτή η θεία προτροπή είναι ένα πολύ σημαντικό, το σημαντικότερο και σωτηριοδέστατο πνευματικό ξυπνητήρι, που θα πρέπει να μάς ξυπνάει πνευματικά και να μάς προβληματίζει θετικά, γιατί αφορά το αιώνιο μέλλον μας.

Να μας κινητοποιεί άμεσα και δραστικότατα, ώστε να μη μείνουμε έξω από την αγκαλιά του Επουράνιου Πατέρα μας, που είναι η αγίας μας Εκκλησία. Έξω από την Εκκλησία, δεν υπάρχει σωτηρία. Να μη ξεχνούμε την μεγάλη και οριακή ΩΡΑ της παγκόσμιας κρίσης. Οι διάφορες κρίσεις του κόσμου τούτου έρχονται και παρέρχονται. Η κρίση Του Κυρίου μας μένει και μάς περιμένει. Όλος ο χρόνος της ζωής μας, που είναι ένα πολυτίμητο και πολυωφέλιμο Θείο δώρο, σε εικοσιτετράωρη βάση μάς προσφέρεται για πνευματική αξιοποίηση, για την προετοιμασία και καλλιέργεια των ψυχών μας.

Την σωτηρία μας πάντοτε είναι ανάγκη να σκαφτόμαστε. Αλλά περισσότερο τώρα, αυτές τις άγιες ημέρες της ευλογημένης περιόδου της Αγίας και Μεγάλης Σαρακοστής, στην οποία και πάλι το Θείο έλεος μάς αξίωσε να φθάσουμε.

Ο Όσιος Νισθερώ διδάσκει: «Ο καλός χριστιανός πρέπει να κάνει λογαριασμούς με τον εαυτό του πρωί βράδυ και να λέει: Τι από όσα θέλει ο Θεός έκανα και τι αμέλησα να πράξω; Έτσι μόνο θα κατορθώσει να ζει σύμφωνα με το θέλημα τού Θεού».

Αυτή λοιπόν την πνευματική ετοιμότητα ας προσπαθούμε σε καθημερινή βάση να διαθέτουμε, ώστε όταν έλθει ο Κύριός μας, να μάς εισάγει μαζί με τους εκλεκτούς και Αγίους Του, στην χωρίς τέλος χαρά και αληθινή πανευτυχία, Αμήν!

Πηγή: http://kirigmata.blogspot.com

Σελίδα 1 από 2