HeadShort.png

12/1 «Ἑνὶ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ»

ΤΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΜΑΣ

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς μετά τά Φῶτα (Ἐφεσ. δ΄ 7-13)

 

Στὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα, ἀπὸ τὴν πρὸς Ἐφεσίους Ἐπιστολή, ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς διδάσκει σπουδαῖες ἀλήθειες σχετικὰ μὲ τὰ χαρίσματά μας μέσα στὴν Ἐκκλησία. Στὸ στίχο ποὺ προτάξαμε, μᾶς διαβεβαιώνει: «Ἑνὶ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις». Σὲ καθέναν ἀπὸ μᾶς δόθηκε «ἡ χάρις»· «ἡ χάρις» ἐδῶ ἔχει εἰδικὴ ἔννοια: σημαίνει «τὰ χαρίσματα». Παρακάτω ἀναφέρει μερικὰ μεγάλα: τοῦ Ἀποστόλου, τοῦ Προφήτη… Ὑπάρχουν ὅμως καὶ πολλὰ ἄλλα… Ὅλοι ἔχουμε χαρίσματα, γράφει ὁ ἅγιος Ἀπόστολος. Μᾶς τὰ ἔδωσε ὁ Χριστὸς «κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς» Αὐτοῦ, ὅπως Ἐκεῖνος ἔκρινε. Ἂς μελετήσουμε λοιπὸν σήμερα βαθύτερα τὸ νόημα αὐτοῦ τοῦ χωρίου καὶ ἂς δοῦμε τί σημασία ἔχει αὐτὸ γιὰ τὴ ζωή μας.

1. Δῶρα τῆς πάνσοφης ἀγάπης Του

Κατ᾿ ἀρχάς, οἱ λέξεις «χάρις» καὶ «δωρεὰ» μᾶς βοηθοῦν νὰ συνειδητοποιή­σουμε τὸ ἑξῆς: ὅτι ὅλα τὰ χαρίσματα εἶ­ναι… χαρίσματα, εἶναι δηλαδὴ δῶρα τοῦ Χριστοῦ! Δὲν τὰ κέρδισε κανεὶς μὲ ἀγώνα, μὲ τὸ σπαθί του, ὅπως λέμε. Εὐδόκησε ὁ Θεὸς νὰ μᾶς τὰ χαρίσει. Μᾶς χαρίστηκαν «κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ». Ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας δὲν ἀξίζαμε δῶρα ἀλλὰ τιμωρίες. Ἤμασταν αἰχμάλωτοι τοῦ διαβόλου καὶ καταδικασμένοι σὲ αἰώνια ἀπώλεια. Ὁ Χριστὸς ὅμως μὲ τὸ ἀπολυτρωτικό Του ἔργο μᾶς ἀπελευθέρωσε καὶ χάρισε σὲ ὅλους μας τὸ ἀνεκτίμητο δῶρο τῆς σωτηρίας καὶ στὸν καθένα μας ἰδιαίτερα χαρίσματα, τὰ ὁποῖα λαμβάνουμε κατὰ τὸ ἅγιο Χρίσμα, πέρα ἀπὸ τὰ φυσικὰ χαρίσματα, ποὺ ἔχουμε ἐκ γενετῆς. Εἶναι λοιπὸν δῶρα τοῦ Χριστοῦ τὰ χαρίσματά μας.

Βέβαια τὰ χαρίσματά μας μᾶς ἔχουν δοθεῖ μὲ μέτρο: Ἄλλος ἔχει πολλὰ χαρίσματα, ἄλλος ἔχει λίγα. Ἄλλοι ἔχουν τὸ ἴδιο χάρισμα ἀλλὰ διαφορετικὴ ἐπίδοση. Μᾶς ἔχουν δοθεῖ «κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ», τὸ ὁποῖο σημαίνει ὅτι ὁ Χριστὸς μοίρασε τὰ χαρίσματα ὄχι τυχαῖα ἀλλὰ μὲ πάνσοφη ἀγάπη, μὲ πολλὴ διάκριση. Διότι τὰ χαρίσματα εἶναι μὲν δῶρα καὶ εὐλογίες, ἀλλὰ συν­επάγονται εὐθύνη. Μᾶς τὰ ἔχει δώσει ὁ Κύριος γιὰ νὰ τὰ καλλιεργήσουμε, καὶ θὰ μᾶς ζητήσει λόγο γι᾿ αὐτά. Μέτρησε τί ἀντέχει ὁ καθένας καὶ σὲ τί μπορεῖ νὰ ἀντεπεξέλθει.

2. Εὐγνωμοσύνη καὶ καρποφορία

Τὸ θεόπνευστο αὐτὸ χωρίο ἀνοίγει νέα προοπτικὴ στὴ ζωή μας καὶ εἰδικὰ στὸ πῶς νὰ ἀντιμετωπίζουμε τὰ χαρίσματα τὰ δικά μας καὶ τῶν ἀδελφῶν μας. Ὅποια χαρίσματα κι ἂν ἔχουμε, εἶναι δῶρα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, εἴπαμε. Τὰ ἔδωσαν στὴν ἁμαρτωλότητά μας ἐκεῖνα τὰ Χέρια ποὺ μᾶς δημιούργησαν, ἐκεῖνα τὰ Χέρια ποὺ τρυπήθηκαν ἀπὸ τὰ καρφιὰ τοῦ Σταυροῦ γιὰ χάρη μας.

Ἑπομένως ποιὸς Χριστιανὸς μπορεῖ νὰ ὑπερηφανευθεῖ γιὰ τὰ χαρίσματά του; Ποιὸς μπορεῖ νὰ ζηλέψει γιὰ τὰ χαρίσματα τῶν ἄλλων; Ἀφοῦ τὰ ἔδωσε Ἐκεῖνος ποὺ μᾶς ἀγαπᾶ περισσότερο ἀπὸ ὅ,τι ἐμεῖς τὸν ἑαυτό μας· τὰ μέτρησε Ἐκεῖνος ποὺ δὲν κάνει λάθη.

Εὐχαριστίες, μόνο εὐχαριστίες Τοῦ ὀ­φείλουμε γιὰ ὅ,τι καὶ ὅσο μᾶς ἔδωσε. Εὐ­χαριστίες καὶ γιὰ ὅ,τι δὲν ἔδωσε, διότι δὲν θὰ μπορούσαμε νὰ τὸ σηκώσουμε, ἐφόσον θὰ μᾶς ἔβλαπτε. Καὶ τὸ ὅτι δὲν μᾶς ἔδωσε ἄλλα, καὶ αὐτὸ δωρεὰ εἶναι καὶ αἰτία εὐχαριστίας πρὸς Ἐκεῖνον.

Καλούμαστε ὅμως τὴν εὐγνωμοσύνη μας νὰ τὴν δείχνουμε καὶ ἐμπράκτως: μὲ τὴν καλλιέργεια τῶν χαρισμάτων μας κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ σημαίνει νὰ ἀσκοῦμε τὰ χαρίσματά μας ὄχι μὲ ἐγωιστικὰ ἐλατήρια, ἀλλὰ γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ πρὸς ὠφέλεια τοῦ πλησίον, «πρὸς τὸν καταρτισμὸν τῶν ἁγίων», ὅπως σημειώνει παρακάτω στὴν περικοπή μας ὁ ἅγιος Ἀπόστολος.

Τὰ χαρίσματά μας οὐσιαστικὰ εἶναι δια­φορετικοὶ δρόμοι τῆς ἀγάπης Του. Εἶναι εὐλογίες ποὺ γιὰ νὰ τὶς χαροῦμε, καλούμαστε νὰ κοπιάζουμε ὥστε μὲ αὐτὲς νὰ βοηθοῦμε τοὺς ἀδελφούς μας νὰ ἑνώνον­ται μὲ τὸν Χριστό.

***

Πόσο ὄμορφη εἶναι ἡ ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ! Ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία οἰκογένεια, ἕνα Σῶμα. Ὁ καθένας μας μέσα σ᾿ αὐτὴν δια­φορετικός, μὲ τὸ δικό του χάρισμα. Τὰ χαρίσματά μας εἶναι δῶρα τοῦ Χριστοῦ γιὰ χάρη τῶν ἀδελφῶν μας. Καὶ τὰ χαρίσματα τῶν ἀδελφῶν μας εἶναι δῶρα τῆς ἴδιας ἀγάπης γιὰ τὴ δική μας ὠφέλεια. Αὐτὸ ποὺ ἀπομένει, εἶναι νὰ ὑποτάσσουμε τὸ ἐγώ μας στὴν ὑπακοὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ στὴ διακονία τῶν ἀδελφῶν, γιὰ νὰ ξαναβροῦμε τὸν ἑαυτό μας ἀναγεννημένο καὶ ἐξαγιασμένο στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Θεοῦ μαζὶ μὲ τοὺς ἀδελφούς μας, στὴν ἀτελεύτη­τη μακαριότητα τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν!

Πηγή: http://kirigmata.blogspot.com

30/9 «Ἀλλ’ ἐν παντί συνιστῶντες ἑαυτούς ὡς Θεοῦ διάκονοι, ἐν ὑπομονῇ πολλῇ, ἐν θλίψεσιν, ἐν ἀνάγκαις, ἐν στενοχωρίαις»

ΚΥΡΙΑΚΗ Β´ ΛΟΥΚΑ ΚΥΡΙΑΚΗ Β´ ΛΟΥΚΑ (Αποστολικό ανάγνωσμα) Ὁ κάθε ἄνθρωπος, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, στήν πορεία τῆς ζωῆς του ἔχει νά ἀντιμετωπίσει προβλήματα, δοκιμασίες, θλίψεις, ἀσθένειες, πειρασμούς καί ἀπογοητεύσεις. Ὅλη αὐτή ἡ φθορά, ψυχική καί σωματική, εἶναι συνηφασμένη πλέον μέ τήν φύση μας καί εἶναι τό ἀποτέλεσμα τῆς πτώσεως τῶν Πρωτοπλάστων καί τῆς ἀρνήσεώς του νά κοινωνήσουν μέ τήν πηγή τῆς ζωῆς καί τῆς ἀθανασίας πού εἶναι ὁ Δημιουργός Τριαδικός Θεός. Ὡς ἁρρώστια μεταδοτική ἡ κατάσταση αὐτή τῆς φθορᾶς μεταδόθηκε στό γένος τῶν ἀνθρώπων. Ὁ Θεός ὅμως δέν ἄφησε τό πλάσμα Του ἀπαρηγόρητο, διότι ἔστειλε τόν Μονογενή Του Υἱό, τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό, ὁ ὁποῖος σαρκώθηκε ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου, δίδαξε, θεράπευσε, ἔπαθε καί ἀναστήθηκε γιά τήν δική μας σωτηρία. Ἔτσι μᾶς δόθηκε γιά δεύτερη φορά ἡ δυνατότητα νά ἐπανεύρουμε τόν χαμένο Παράδεισο. Λοιπόν, ὁ κάθε πιστός ἄνθρωπος πού ἀποδέχεται τόν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ Χριστό ὡς τόν μοναδικό Σωτῆρα καί Λυτρωτή τοῦ κόσμου καί ἀγωνίζεται καθημερινῶς μέ τήν Χάρη Του τόν ἀγῶνα τόν καλό γίνεται παράλληλα συνεργός τοῦ Θεοῦ στήν σωτηρία τῶν συνανθρώπων του. Τήν μεγάλη αὐτή ἀλήθεια μᾶς ἀποκαλύπτει σήμερα, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Ὅλα ὅσα ἡ ἁμαρτία καί ὁ διάβολος μέ τήν συνεργασία τήν δική μας συσσώρευσαν στήν ζωή μας, μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ μποροῦν νά γίνουν ἀφορμές σωτηρίας. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μᾶς λέγει ὅτι τό θεμέλιο τῶν ἀγαθῶν εἶναι ἡ ὑπομονή. Καί σήμερα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς λέγει ὅτι εἶναι συνεργός τοῦ Θεοῦ στό ἔργο τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων «ἐν ὑπομονῇ πολλῇ», μέ ὑπομονή πολλή. Ὄχι προσωρινή, ὄχι για λίγο, ἀλλά πάντοτε. Ἡ ὑπομονή, ἀδελφοί μου, στόν πνευματικό ἀγῶνα εἶναι θεμέλιο καί τρόπος ζωῆς. Ἀπορρέει ἀπό τήν ἀκλόνητη πίστη στό πρόσωπο τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Πηγάζει ἀπό τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου πού ἀναγγέλει τήν προσωπική μας ἀνάσταση. Ὁ τρόπος πού ὁ χριστιανός ἀντιμετωπίζει τίς θλίψεις, τούς πειρασμούς καί τίς ἀσθένειες πού εἶτε τά προκάλεσε ὁ ἴδιος μέ τόν ἁμαρτωλό βίο του, εἶτε εἶναι ἀποτέλέσμα τῆς κακίας τοῦ διαβόλου, εἴτε τίς ἐπέτρεψε ὁ Θεός γιά νά μήν περιπέσουμε σέ ὑπηρηφάνεια καί ἀλαζονεία, ἀποδεικνύει καί τήν πνευματική του πρόοδο. Τότε μέ τήν κεχαριτωμένη αὐτή ὑπομονή γίνεται ἱεραπόστολος τῶν συνανθρώπων του καί μέ τό σιωπηλό κήρυγμά του ὁδηγεῖ τόν πλησίον του στό δρόμο τῆς σωτηρίας. Διαφωτιστικός στό σημεῖο αὐτό γίνεται ὁ ὅσιος γέροντας Παῒσιος ὁ Ἁγιορείτης ὁ ὁποῖος λέγει: «Μέ λίγη ὑπομονή πού θά κάνη ὁ ἄνθρωπος στίς δύσκολες στιγμές, μπορεῖ νά ἀποκτήσῃ τήν Θεία Χάρη. Ὁ Χριστός δέν μᾶς ἔδειξε ἄλλον τρόπο σωτηρίας, παρά τήν ὑπομονή. Τήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων τήν κρέμασε στήν ὑπομονή. Βλέπεις τί εἶπε; «Ὁ ὑπομεῖνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται». Δέν εἶπε «ὁ ὑπομεῖνας εἰς….θέρος!». Μέχρι τό καλοκαίρι εἶναι εὔκολο νά ὑπομείνης, ἀλλά μέχρι τέλους;… Νά προσέχουμε νά μήν χάνουμε τήν ὑπομονή μας, γιά νά μήν χάσουμε τελικά τήν ψυχή μας. «Ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τάς ψυχάς ὑμῶν», λέγει τό Εὐαγγέλιο. Ἀλλά ἄν ἀνατρέξουμε, ἀδελφοί μου, καί στήν ἱστορία τοῦ Γένους μας θά διαπιστώσουμε ὅτι οἱ πρόγονοί μας δημιούργησαν αὐτόν τόν ἀξεπέραστο ἑλληνορθόδοξο πολιτισμό, πού ἄντεξε στούς ἐξωτερικούς ἐχθρούς καί στούς ἐσωτερικούς προδότες, ἐπειδή βασίστηκε στήν ὑπομονή τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ μας. Σέ τούτες λοιπόν τίς σκοτεινές ἡμέρες πού διερχόμαστε ὁ λόγος τοῦ Μεγάλου Παύλου καθίσταται ἄκρως ἐπίκαιρος. Μέ ὑπομονή λοιπόν θά διέλθουμε καί αὐτήν τήν δοκιμασία. Ὄχι κοσμική ὑπομονή. Ὄχι μέ τήν ἐλπίδα νά ἐπανέλθουμε στίς ἡμέρες τῆς ὑλικῆς ἀφθονίας καί τῆς πνευματικῆς πτωχείας. Ὄχι μέ τήν προοπτική νά ἐπιστρέψουμε στόν ἐγωκεντρικό τρόπο ζωῆς πού μᾶς ὁδηγεῖ σέ ἀδιέξοδο, ὑλικό καί πνευματικό. Ὄχι στήν ἀπομόνωση ἀπό τίς ἀνάγκες καί τά προβλήματα τῶν συνανθρώπων μας. Ἡ προσευχή μας πρός τόν Σταυρωθέντα καί Ἀναστάντα Κύριο πρέπει νά γίνει ἐντονότερη τώρα και μόνον ἀπό ἐκεῖ θά ἀντλήσουμε ὑπομονή ἀνεξάντλητη πού θά φέρει πνευματικούς καρπούς ὄχι μόνον γιά ἐμᾶς, ἀλλά καί γιά τούς πονεμένους συνανθρώπους μας. Ὅλα τά ὑπόλοιπα πού προτείνει ὁ ἐμπαθής κόσμος εἶναι ἡμίμετρα καί κατασταλτικά, τά ὁποῖα δέν λύνουν τό πρόβλημα, ἀλλά τό παρατεῖνουν μέ τήν ψευδαίσθηση τῆς λύσης. Ἡ κοσμική ὑπομονή πού ἔχει ἐγωισμό καί ἐμπάθεια φέρνει νευρώσεις καί ἀδιέξοδα. Ἡ κατά Χριστόν ὑπομονή πού ἔχει ἀγάπη καί ταπείνωση, φέρνει χαρά, ἐλπίδα καί δημιουργικότητα. Αὐτήν, μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἄς ἐπιδιώξουμε γιά νά ἐπανέλθει καί πάλι ἡ ἐλπίδα στίς καρδιές μας καί στόν τόπο μας. Αρχιμανδρίτης Ιερεμίας Γεωργαλής Πηγή: http://kirigmata.blogspot.com

2/9 «…Ὁ καὶ σφραγισάμενος ἡμᾶς καὶ δοὺς τὸν ἀρραβῶνα τοῦ Πνεύματος ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν»

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ
Κυριακή ΙΔ΄ Ἐπιστολῶν

(Α΄Κορ. α΄21 – β΄4)
«…Ὁ καὶ σφραγισάμενος ἡμᾶς καὶ δοὺς τὸν ἀρραβῶνα τοῦ Πνεύματος ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν»

Αὐτός ἔβαλε τήν σφραγίδα του ἐπάνω μας γιά νά δείξει ὅτι εἴμεθα δικοί Του καί ἔδωσε τό Πνεῦμά Του τό Ἅγιον στίς καρδιές μας ὡς προκαταβολή καί ἐγγύηση γιά ὅλα ὅσα μᾶς ἔχει ὑποσχεθεῖ.

Ἡ ζωή, ἀδελφοί μου, ἔχει πίκρες καί χαρές. Γιά τούς πολλούς, πού εἶναι μακριά ἀπό τό Θεό, οἱ πίκρες εἶναι περισσότερες. Γιά τούς συνειδητοποιημένους ὅμως χριστιανούς ἀκόμα καί οἱ πίκρες εἶναι χαρές. Ἀπό τίς μεγάλες χαρές εἶναι ἡ γέννηση τοῦ παιδιοῦ καί ὁ γάμος.
«Στίς χαρές σας» εὔχεται ὁ λαός μας στούς νέους καί ἐννοεῖ τό γάμο τους. Ἀλλά πρίν ἀπό τό γάμο γίνεται ὁ ἀρραβώνας. Ὁ νέος καί ἡ νέα, πού ἔχουν καταλήξει στήν ἀπόφαση τοῦ γάμου, θέλουν μπροστά στούς συγγενεῖς καί φίλους νά γνωστοποιήσουν τήν ἀπόφασή τους, νά δώσουν ὑπόσχεση γάμου καί νά φορέσουν τά δαχτυλίδια σάν μία βεβαίωση ὅτι ἡ ὑπόσχεση θά ἐκπληρωθεῖ.

Ἡ νέα, πού ἔκανε τόν ἀρραβώνα καί φόρεσε τό δαχτυλίδι, αἰσθάνεται χαρά καί περιμένει πότε θά ἔρθει ἡ μέρα τοῦ γάμου της. Παλαιότερα, ὅταν οἱ ἄνθρωποι πίστευαν περισσότερο, οἱ νέοι πού ἀρραβωνιάζονταν, περίμεναν ἕνα, δύο, πέντε, δέκα χρόνια μέχρι νά γίνει ὁ γάμος τους γιά νά σμίξουν, γιά νά χαρεῖ ὁ ἕνας τόν ἄλλον. Σήμερα δυστυχῶς ἀπό τήν ἡμέρα τοῦ ἀρραβώνα, ἤ καί πιό μπροστά, ζοῦν σάν ἀντρόγυνα, κοιμοῦνται μαζί, συζοῦν. Ἀποτέλεσμα; Ὅταν ἔρθει ἡ μέρα τοῦ γάμου, ἡ νύφη εἶναι ἔγκυος ἤ ἔχει γεννήσει καί παιδί. Ἀλλά αὐτό εἶναι ἀντίθετο μέ τούς κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ἁμαρτία, ντροπή. Δέν ταιριάζουν στεφάνια στά κεφάλια τοῦ νέου καί τῆς νέας πού πρίν τό μυστήριο τοῦ γάμου τους ζοῦσαν σάν ἀντρόγυνο.

Γάμος, Ἱερό Μυστήριο τοῦ Γάμου, θά πεῖ, νά πηγαίνουν στήν Ἐκκλησία ὁ γαμπρός καί ἡ νύφη μέ παρθενικά κορμιά, μέ καθαρές καρδιές, μέ τήν καθοδήγηση πνευματικοῦ. Ἕνα τέτοιο ζευγάρι, πού τηρεῖ τό νόμο τοῦ Θεοῦ, τό εὐλογεῖ ὁ Θεός καί ζεῖ μονοιασμένα καί κάνει χαριτωμένα παιδιά καί βλέπει ἐγγόνια καί δισέγγονα. Ἄς τό καταλάβουμε, ἐπιτέλους, ὅλοι καί οἱ νέοι ἀλλά καί οἱ γονεῖς πού, πολλές φορές, σπρώχνουν τά παιδιά τους σέ σχέσεις ἁμαρτωλές: Δέν ὑπάρχει εὐλογία στά σπίτια πού οἱ ἄνθρωποι δέν τηροῦν τό νόμο τοῦ Θεοῦ.

Μιλᾶμε γιά ἀρραβῶνες ἐπειδή καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μιλάει γιά ἀρραβώνα κι αὐτός ὁ ἀρραβώνας εἶναι ἕνας ἄλλος μυστικός ἀρραβώνας, πού εἶναι ἀσύγκριτα ἀνώτερος ἀπό κάθε ἄλλον ἀρραβώνα πού ξέρουμε. Οἱ ἄνθρωποι, ὅταν ἀκούσουν ὅτι μία φτωχή καί ὀρφανή κόρη ἀρραβωνιάστηκε μέ πλούσιο νέο χαίρονται, τοὐλάχιστον οἱ περισσότεροι καί λένε: Τί εὐτυχισμένο κορίτσι, θά ἀφήσει τό καλύβι της καί θά ζήσει στό παλάτι ὡς κυρία καί βασίλισσα! Θά βγοῦν ὅμως καί οἱ κακές, οἱ φθονερές γλῶσσες καί θά ποῦν: Ποιά; Αὐτή πού ἦταν γυμνή καί ξυπόλυτη θά πάρει τόν καλύτερο ἄντρα; Κόρη γυμνή καί ξυπόλυτη, ἀδελφοί μου, πεινασμένη καί σέ ἀπόγνωση εἶναι ἡ ψυχή μας, ἡ ψυχή τοῦ κάθε ἀνθρώπου, καί ἀρχοντόπουλο, βασιλόπουλο, πού ἀρραβωνιάστηκε τή φτωχή κόρη εἶναι ὁ Χριστός μας. Αὐτός εἶναι ὁ Νυμφίος, ὁ ὡραῖος Νυμφίος, ὁ Γαμπρός. Γαμπρός πού λάμπει ἀπό ὀμορφιά, γεμᾶτος πλούτη, δόξα καί δύναμη. Χαρά στήν νύμφη, στήν ψυχή πού θά ἀγαπήσει τέτοιο Γαμπρό.

Ἡ ψυχή αὐτή λέμε ὅτι ἀρραβωνιάζεται μέ τό Χριστό. Ἄν ἀνοίξουμε τά συναξάρια τῶν ἁγίων, θά βροῦμε κορίτσια πού ἀγάπησαν τό Χριστό, ὅπως ἡ ἁγία Θέκλα, ἡ ἁγία Αἰκατερίνα, ἡ ἁγία Βαρβάρα, ἡ ἁγία Μαρίνα, ἡ Ἁγία Μαρκέλλα καί τόσες ἄλλες πού ἔμειναν παρθένες μέχρι τέλους καί δέν πανδρεύθηκαν, ὄχι γιατί μισοῦσαν τό γάμο, ἀλλά γιατί ἀγαποῦσαν τό Χριστό παραπάνω ἀπό ὅλα καί ἤθελαν νά ἀφοσιωθοῦν σέ Αὐτόν. Ὅταν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μιλάει γιά πνευματικούς ἀρραβῶνες, δέν ἔχει ὑπ’ ὄψιν του μόνο κορίτσια πού ἀφοσιώνονται στό Χριστό, ἀλλά κάθε ἄνθρωπο, κάθε ψυχή πού πιστεύει στό Χριστό. Εἴτε ἔγγαμος, εἴτε ἄγαμος, εἴτε ἄντρας, εἴτε γυναίκα, εἴτε ἄσπρος, εἴτε μαῦρος, ὁσοδήποτε ἁμαρτωλός κι ἄν εἶναι, ἄν πιστέψει μέ τήν καρδιά του καί μετανοήσει εἰλικρινά καί βαπτισθεῖ, αὐτή ἡ ψυχή συνδέεται μέ τό Χριστό, ἀρραβωνιάζεται τό Χριστό.

Ἀρραβώνας λοιπόν, γιά τόν ὁποῖο μιλάει τό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα εἶναι ἡ πίστη, τό βάπτισμα, ἡ Χάρις πού προέρχεται ἀπό τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὁ ἄνθρωπος πού ζεῖ ἔτσι, αἰσθάνεται ὅτι ὁ Χριστός τόν ἀγαπάει καί δέν θά τόν ἐγκαταλείψει ποτέ.

Ἀλλά ἡ χαρά πού αἰσθάνεται ὁ πιστός ἐδῶ στόν κόσμο εἶναι μικρή. Εἶναι πρόγευση τῆς μεγάλης ἐκείνης χαρᾶς τήν ὁποία θά ἀπολαμβάνουν οἱ πιστοί στήν ἄλλη ζωή. Ἐκεῖ θά γίνει ὁ γάμος τοῦ Χριστοῦ μέ τίς ψυχές πού Τόν ἀγάπησαν καί Τόν λάτρευσαν παραπάνω ἀπό ὅλα τά πρόσωπα καί τά πράγματα. Θά εἶναι γάμος πνευματικός κατά τόν ὁποῖο ὁ Χριστός θά ἑνωθεῖ μέ τούς πιστούς ὅλων τῶν αἰώνων καί κανείς δέν θά μπορέσει νά χωρίσει τίς ψυχές αὐτές ἀπ’ τό Χριστό.

Ἐμεῖς, ἀδελφοί μου, ἔχουμε κάνει τούς ἀρραβῶνες μας, ἔχουμε πιστέψει στόν Χριστό μας; Ζοῦμε σύμφωνα μέ τίς ἐντολές Του; Ἐάν ναί, τότε ἰσχύει αὐτό πού λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος σήμερα: «Αὐτός ἔβαλε τή σφραγίδα του πάνω μας γιά νά δείξει ὅτι εἴμαστε δικοί Του». Ἀμήν.

Πηγή: http://kirigmata.blogspot.com

26/8 Ἐπιγινώσκετε οὖν τοὺς τοιούτους» (Α΄ Κορ. ιστ΄ 18).

Από αρχείο

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Α΄ Κορ. ιστ΄ 13-24)

Μέσα στὸ διάβα τῆς ζωῆς μας συναντᾶμε, ἀδελφοί μου, πολλοὺς ἀνθρώπους. Ὑπάρχουν ὅμως καὶ μερικοὶ οἱ ὁποῖοι διακρίνονται γιὰ τὴν ἀρετή τους, τὴν καλοσύνη τους, τὴν διακριτικότητά τους καὶ γιὰ τὸ χαρισματικό τους χαρακτῆρα. Αὐτοὺς ἀκριβῶς τοὺς ἀνθρώπους ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴν πρὸς Κορινθίους ἐπιστολὴ συνιστᾶ νὰ τοὺς ἐντοπίζουμε καὶ νὰ τοὺς ἐκτιμᾶμε μὲ ὅλη μας τὴν ψυχή. «Ἐπιγινώσκετε οὖν τοὺς τοιούτους» (Α΄ Κορ. ιστ΄ 18).

Στὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ὑπῆρξαν τέτοιοι ἄνθρωποι ποὺ βοήθησαν τὸ ἀποστολικό του ἔργο. Ἔθεσαν στὴ διάθεσή του τὰ σπίτια τους, τὶς ὑπηρεσίες τους, τὰ χρήματά τους. Σὲ σημεῖο μάλιστα ποὺ ὅπως ὁμολογοῦσε ὁ ἴδιος ἀνέπαυσαν τὸ πνεῦμα του καὶ συμπλήρωσαν τὸ κενὸ ποὺ εἶχε ἀφήσει μέσα του ἡ ἀπουσία ἄλλων προσφιλῶν συνεργατῶν του. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ διακρίνονταν γιὰ τὴν αὐταπάρνηση καὶ γιὰ τὸν ζῆλο τους. Ἔβλεπαν τὸν Ἀπόστολο ὡς ἀπεσταλμένο τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπέναντι στὰ πνευματικὰ ποὺ τοὺς χάριζε, αὐτοὶ ἀνελάμβαναν νὰ καλύψουν τὶς ὑλικές του ἀνάγκες καὶ νὰ ἐξασφαλίζουν τὶς προϋποθέσεις γιὰ τὴν ἐπιτυχία τοῦ ἔργου του. Στὰ πρόσωπα αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων ὁ Ἀπόστολος Παῦλος βρῆκε τοὺς πρώτους συνεργάτες του, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ποὺ ἦταν ἡ ἀρχικὴ ζύμη σὲ κάθε τόπο γιὰ τὴν κατὰ τόπους ἐγκαθίδρυση τῆς Ἐκκλησίας. Μὲ ὅλους αὐτοὺς ὁ Ἀπόστολος Παῦλος διατηροῦσε στενὸ σύνδεσμο, γι’ αὐτὸ καὶ στὶς ἐπιστολές του, κάθε φορὰ θυμᾶται τὰ πρόσωπα αὐτὰ καὶ στέλνει τοὺς ἀσπασμούς του καὶ ἐκδηλώνει τὴν ἀγάπη του. Ἀλλὰ καὶ τὰ πρόσωπα αὐτὰ διατηροῦσαν μέσα τους ἀνάλογα αἰσθήματα γιὰ τὸν πνευματικό τους Πατέρα ποὺ τὸν σέβονταν καὶ ἐκτελοῦσαν πρόθυμα τὶς συμβουλές του.

Ἀνάμεσά τους εἶχε δημιουργηθεῖ ἕνας ἅγιος σύνδεσμος ποὺ μόνο ἡ ἁμαρτία μποροῦσε νὰ διασπάσει. Ὁ πνευματικὸς αὐτὸς δεσμὸς ἔγινε, ἔκτοτε, γιὰ ὅλους μας πρότυπο στὶς σχέσεις ποὺ πρέπει νὰ ἔχουμε μὲ τοὺς πνευματικούς μας πατέρες.

Τέτοια πρόσωπα συναντᾶμε καὶ σήμερα ἐμεῖς οἱ κληρικοί, ὅπου ἐργαζόμαστε πνευματικά. Εἶναι τὰ πρόσωπα ποὺ ἐκτιμοῦν τὸν κόπο μας καὶ μὲ τὴν ἀγάπη καὶ τὴ στοργή τους ἐνθαρρύνουν ἠθικὰ τὴν προσπάθειά μας. Πάντα αἰσθάνονται εὐγνωμοσύνη γιὰ τὸν Κύριο καὶ ὕστερα γιὰ μᾶς ποὺ γίναμε τὰ ὄργανα γιὰ τὴ σωτηρία τους καὶ γιὰ τὸν προσανατολισμὸ στὴ ζωή τους. Ἔτσι στὰ πρόσωπά τους οἱ ἐργάτες τοῦ Εὐαγγελίου βρίσκουμε τοὺς ἐθελοντὲς συνεργάτες καὶ τοὺς πρόθυμους συμπαραστάτες στὰ καλὰ ἔργα.

Ἤδη ἀπὸ τὴν ἀποστολικὴ ἐποχὴ καὶ ὕστερα στὸ πέρασμα πολλῶν αἰώνων, τέτοια πρόσωπα διεδραμάτισαν σπουδαῖο ρόλο στὴν διάδοση τῆς ἀλήθειας τοῦ Εὐαγγελίου, ἀνακουφίζοντας τοὺς κήρυκας τοῦ Λόγου ἢ ὑποβοηθῶντας τὸ δύσκολο ἔργο τους. Σὲ πολλὲς περιπτώσεις τὰ πρόσωπα αὐτὰ ἦσαν ἀφιερωμένα στὸ ἀποστολικὸ ἔργο κι ἄφησαν ἄλλες ἀσχολίες γιὰ νὰ ἀφοσιωθοῦν σ’ αὐτό. Ἀπὸ τὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι γνωστὰ τέτοια πρόσωπα ποὺ βοήθησαν ἀποφασιστικὰ τὴν Ἱεραποστολή.

Σήμερα ὁ θεσμὸς ἐπιβιώνει, ὅπου παρατηρεῖται ἱερὸς ζῆλος καὶ πνευματικὴ καθοδήγηση ἀπὸ μέρους καλῶν κληρικῶν. Καὶ εἶναι στ’ ἀλήθεια μία πραγματικὴ ὄαση στὴν ἐρημιὰ τῶν ποικίλων ἀντιξοοτήτων ἡ παρουσία τέτοιων ἁγιασμένων ψυχῶν, ποὺ ἀφοῦ σώθηκαν καὶ προσανατολίσθηκαν στὸ δρόμο τοῦ Χριστοῦ, ἀγωνίζονται νὰ κρατηθοῦν πιστὲς στὴ διακονία τους, ἐκδηλώνοντας τὰ εὐγενικά τους αἰσθήματα πρὸς τοὺς πατέρες τους, ἀναπαύοντας τὸ πνεῦμα τους.

Εἶναι ἔργο καὶ καρπὸς τῆς θείας οἰκονομίας ποὺ ἀπὸ τὴν μιὰ ἐπιτρέπει νὰ δοκιμάζουμε οἱ πνευματικοὶ ἐργάτες τὶς πίκρες τῆς σπορᾶς καὶ τὶς ἀπογοητεύσεις τῆς ἀκαρπίας καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη νὰ βρίσκουμε ὅργανα φωτισμένα ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, μὲ προθυμία καὶ αὐταπάρνηση γιὰ τὴν πνευματικὴ σπορά.

Τὸ παράδειγμα αὐτῶν πρέπει νὰ τονίζεται γιὰ νὰ βρεῖ μιμητές. Εἶναι παράδειγμα ὡραίων ψυχῶν μὲ αἰσθήματα ἀγάπης καὶ εὐγενείας. Καὶ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ἡ προτροπὴ εἶναι νὰ ἐκτιμᾶμε τὰ πρόσωπα αὐτὰ καὶ νὰ ἀναγνωρίζουμε τὴν ἀξία τους καὶ τὴν προσφορά τους. Γιατὶ τὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ εἶναι δύσκολο.

Δὲν θὰ παύσουν βέβαια ποτὲ νὰ ὑπάρχουν καὶ οἱ ἐπιλήσμονες. Αὐτοὶ ποὺ κινοῦν τὴν πτέρνα τους κατὰ τοῦ εὐεργέτου καὶ ποὺ μὲ τὴν διαγωγή τους λογχίζουν τὴν καρδιά μας, ὅπως ἔγινε καὶ στοὺς ἁγίους Ἀποστόλους. Ἡ πρόνοια ὅμως τοῦ Θεοῦ μᾶς παρέχει ἀνθρώπους ποὺ κοπιάζουν στὰ καλὰ ἔργα, καὶ οἱ ὁποῖοι σηκώνουν μαζί μας τὸ βάρος στοὺς ὥμους τους, ἀναπληρώνοντας τὸ ὑστέρημα τῶν πρώτων.

Ἂς εἶναι εὐλογημένοι οἱ ἐν Χριστῷ συνεργοί μας καὶ ἂς σελαγίζει παντοῦ τὸ παράδειγμά τους.

www.imml.gr

8/9 Σχόλιο στους Γαλάτας ς' 11-18

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ Αγαπητοί μου αδελφοί, καλό Εκκλησιαστικό έτος. Η Αγία μας Εκκλησία παρουσιάζει σήμερα την Επιστολή του Απ. Παύλου προς τους κατοίκους της Γαλατίας, μια μεγάλη περιοχή στο εσωτερικό της Μ. Ασίας γύρω από την σημερινή πρωτεύουσα της Τουρκίας, την Άγκυρα. Ο Απόστολος Παύλος κήρυξε στους Γαλάτες κατά την Β΄ και Γ΄ περιοδεία του, που εν τω μεταξύ είχαν εξελληνισθεί ως προς τη γλώσσα και τα ήθη. Στην περιοχή της Γαλατίας, μετά το κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου, μετέβησαν αρκετοί Ιουδαίοι οι οποίοι δίδασκαν ότι χωρίς την περιτομή και την τήρηση του Μωσαϊκού νόμου δεν μπορεί να σωθεί κανείς. Τόνιζαν δε ότι ο Χριστός και η Ανάσταση Του δεν επαρκούν για την σωτηρία των χριστιανών. Δηλαδή ο Χριστός δεν είναι ο λυτρωτής, αλλά η περιτομή και ο μωσαϊκός νόμος. Επίσης δίδασκαν ότι ο Παύλος δεν είναι ο απόστολος περιωπής και δεν μπορούν να δίδουν βάση σε αυτόν. Έτσι ο Απόστολος Παύλος αναγκάζεται να γράψει την προς Γαλάτας επιστολή του. Στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, ο Απόστολος Παύλος λέγει στους Γαλάτες ποιο είναι το πνευματικό του καύχημα! Και το καύχημα αυτό είναι ο Σταυρός του Κυρίου. Επειδή οι Ιουδαίοι που έγιναν χριστιανοί ήθελαν να τα έχουν καλά με όλους και ταυτόχρονα να αποφεύγουν τους διωγμούς – τότε ακριβώς είναι που ο απόστολος προβάλλει τον Σταυρό του Κυρίου, όχι ως εγωιστική προβολή αλλά ως προσωπικό γεγονός σωτηρίας και απόδειξη της μεγάλης αγάπης του Χριστού. Πρέπει να προσέξουμε πως η καύχηση του Αποστόλου Παύλου έχει κάποια πολύ σημαντικά στοιχεία για την πνευματική μας ζωή. Πρώτον ότι από όλα τα σπουδαία πράγματα του κόσμου τούτου, διαλέγει τον σταυρικό θάνατο του Κυρίου, ο οποίος ξεπερνάει τα εφήμερα όπως ο πλούτος, η δόξα, η δύναμη και έχει αιώνια ισχύ αφού με την πίστη του ο χριστιανός οδηγείται στην ελευθερία και την αληθινή ζωή: Σταυρώνει τα πάθη ο άνθρωπος και περνάει στην όντως ζωή με το αποτέλεσμα του Σταυρού, την Ανάσταση. Γι΄ αυτό ο πιστός χριστιανός δεν μένει καθηλωμένος και άπραγος αλλά σταυρώνεται εκουσίως για την αγάπη του Χριστού και γίνεται Μέτοχος αυτής. Δεύτερον, ο Απόστολος Παύλος μας μιλάει για το φρόνημα που έχει ο Σταυρός δηλαδή τον τρόπο για να το ζήσεις στην προσωπική σου ζωή, και αυτός είναι η νέκρωσις του κόσμου. Ό,τι υπέστη ο Κύριος επιλέγοντας τον Σταυρικό θάνατο, το ίδιο κάνει και ο Απόστολος. Νεκρώνει ο Κύριός μας τις επιρροές του αμαρτωλού κόσμου, το ίδιο επιθυμεί και ο Παύλος και γι΄ αυτό κάνει το παν για να νεκρώσει το κοσμικό φρόνημα του, τον «νόμο της αμαρτίας» όπως λέγει κάπου αλλού. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής αναφέρεται στον μαρτύριο που ακολουθεί την ηδονή και το οποίο είναι η οδύνη, και λέγει πως αντί ο άνθρωπος αθεράπευτα να αναζητεί συνεχώς μεγαλύτερη ηδονή και απόλαυση μπορεί να ξεπεράσει τη θλίψη αυτής της καταστροφής με τον Σταυρό. Αγαπητοί μου καθώς περιμένουμε την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, να τονίσουμε πως Σταυρός σημαίνει ότι το Πνεύμα είναι νικητής επί της ύλης, χωρίς όμως να καταστρέφει τον κόσμο και γι΄ αυτό μεταμορφώνει τον άνθρωπο και τον κάνει να προσφέρει γεμάτος από ευεργεσία, τα έργα του στον Θεό. «Τά σά ἐκ τῶν σῶν» και έτσι να αγιάζει ο ίδιος αλλά και την κτήση. Πηγή: http://kirigmata.blogspot.com

Σελίδα 1 από 2