HeadShort.png

4/3 «Ιδών δε ο Ιησούς την πίστιν αυτών λέγει τω παραλυτικώ τέκνον, αφέωνται σοι αι αμαρτίαι σου» (Μαρκ. β΄ 5)

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
Απόστολος: Εβρ. α΄ 10 –β΄ 3
Ευαγγέλιο: Μαρκ. β΄ 1-12

Η Καπερναούμ, που ήταν μια παραθαλάσσια πόλη της Γαλιλαίας, υπήρξε το σημαντικότερο κέντρο της διδασκαλίας του Κυρίου. Εδώ εγκαταστάθηκε μετά την σύλληψη του Ιωάννου του Προδρόμου, μεταφέροντας στους ανθρώπους το αγαθό μήνυμα της βασιλείας του Θεού με την παράλληλη πρόσκληση για μετάνοια. Από την Καπερναούμ, που κατά τον Ευαγγελιστή Ματθαίο ήταν η «δική του πόλη» (Ματθ. θ΄ 1), πραγματοποιούσε εξορμήσεις εκλέγοντας τους Μαθητές Του, θεραπεύοντας ασθενείς και παράλληλα μεταφέροντας το ελπιδοφόρο μήνυμα της εξόδου του ανθρώπου από τα αδιέξοδα της αμαρτίας.

Η αμαρτία, υπήρξε διαχρονικά η μεγαλύτερη τραγωδία του ανθρώπου, όχι μόνο σαν παρακοή του θελήματος του Θεού και κατ’ επέκταση σαν αστοχία να περάσει από το «κατ’ εικόνα» και να φτάσει στο «καθ’ ομοίωσιν Θεού», αλλά και σαν αδυναμία του να απαλλαγεί από αυτή με τις δικές του δυνάμεις.
Η αδυναμία του ανθρώπου να απαλλαγεί από την αμαρτία οφείλεται από τη μια στο γεγονός ότι η αμαρτία ρίζωσε μέσα στον άνθρωπο και έγινε ένα με τη φύση του και από την άλλη στην άρνηση του ανθρώπου να αποδεχθεί την ύπαρξη της αμαρτίας ή και να αναγνωρίσει ότι αμαρτάνει.
Ο Απόστολος Παύλος αναγνωρίζοντας τη δύναμη της αμαρτίας ομολογεί πως αυτή είναι ισχυρότερη από τη θέληση του και ότι ουσιαστικά τον καθοδηγεί η ίδια η αμαρτία εξουδετερώνοντας τη δική του θέληση που προσπαθεί να συνταχθεί με το νόμο του Θεού. «Έτσι λέγει φτάνω πια στο σημείο να μη διαπράττω εγώ ο ίδιος το κακό αλλά η αμαρτία, που έχει εγκατασταθεί μέσα μου. Και μαρτυρεί γι’ αυτό η ίδια η συνείδηση μου: Δεν κατοικεί μέσα μου, δηλαδή στο είναι μου, το καλό. Απόδειξη, πως θέλω να κάνω το καλό, δε βρίσκω όμως τη δύναμη να το μετατρέψω σε πράξη. Έτσι δεν κάνω το καλό που θα ήθελα, αλλά υπηρετώ το κακό, που δεν το θέλω. Αν όμως κάνω αυτό που δε θέλω, τότε την πράξη μου δεν την καθορίζω πια εγώ, αλλά η αμαρτία, που έχει θρονιαστεί μέσα μου. Συνεπώς, η πείρα δείχνει ότι, ενώ θέλω να κάνω το καλό, οι πράξεις μου δείχνουν πως κάνω το κακό. Εσωτερικά συμφωνώ και χαίρομαι με όσα λέει ο νόμος του Θεού. Διαπιστώνω όμως πως η πράξη μου ακολουθεί έναν άλλο νόμο, που αντιστρατεύεται το νόμο με τον οποίο συμφωνεί η συνείδηση μου: Είναι ο νόμος της αμαρτίας που κυριαρχεί στην ύπαρξη μου και με κάνει αιχμάλωτο της. Τι δυστυχισμένος, αληθινά, που είμαι! Ποιος μπορεί να με λυτρώσει από την ύπαρξη αυτή, που έχει υποταχθεί στο θάνατο; Ας ευχαριστήσουμε το Θεό που το έκανε αυτό, με το σωτήριο έργο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Άρα, λοιπόν, εγώ ο ίδιος ενώ συμφωνώ θεωρητικά με το νόμο του Θεού, στην πράξη είμαι υποταγμένος στο νόμο της αμαρτίας» (Ρωμ. ζ’ 17-25).
Αποκαλυπτικός ο Απόστολος Παύλος για τη δύναμη που ασκεί στον καθένα μας η αμαρτία, δίνοντας μας παράλληλα και τη λύση του δράματος μας αυτού, με το σωτήριο έργο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Για τούτο δε η αμαρτία δεν εκλαμβάνεται σαν μια απλή παράβαση του νόμου του Θεού, αλλά σαν μια εσωτερική φθορά της ανθρώπινης ύπαρξης από την αμαρτία. Το ότι δε το χάλασμα της ανθρωπότητας ήταν μεγαλύτερο και με τραγικές συνέπειες, επιβεβαιώνεται όχι μόνο από την ως τώρα ζωή και συμπεριφορά του ανθρώπου, αλλά ιδιαίτερα από την αναγκαιότητα της ενανθρώπισης και της Σταυρικής θυσίας του Κυρίου.
Αποκαλύπτει ο Άγγελος στον Ιωσήφ, ότι το παιδί που περιμένει η Μαριάμ «προέρχεται από το Άγιο Πνεύμα. Θα γεννήσει γιο και θα του δώσεις το όνομα Ιησούς, γιατί αυτός θα σώσει το λαό του από τις αμαρτίες τους» (Ματθ. α΄ 20-21). Αλλά και κατά τη Γέννηση ο Άγγελος χαρακτηρίζει το γεγονός σαν ευαγγελισμό – σαν ευχάριστη είδηση προς τους ποιμένες: «Ιδού ευαγγελίζομαι υμίν χαράν μεγάλην, ήτις έσται παντί των λαώ, ότι ετέχθη μιν σήμερον σωτήρ, ος έστι Χριστός Κύριος εν πόλει Δαυϊδ» (Λουκ. β΄ 10-11).
Ο ίδιος ο Κύριος, πάλι, επιβεβαιώνει στη συνομιλία που είχε με το Νικόδημο, όχι μόνο την αναγκαιότητα της Σταυρικής του θυσίας, αλλά ότι ο Θεός από αγάπη έστειλε τον Υιό Του στον κόσμο και ότι «ο Θεός δεν έστειλε τον Υιό Του στον κόσμο για να καταδικάσει τον κόσμο, αλλά για να σωθεί ο κόσμος δι’ αυτού» (Ιώαν. γ΄ 16-17).
Όλα τα πιο πάνω επιβεβαιώνουν ότι η πηγή του κακού που ταλαιπωρεί διαχρονικά τον άνθρωπο είναι η αμαρτία. Άρα, για να εξουδετερωθεί το κακό έπρεπε να κτυπηθεί η αιτία που το προκαλεί και που είναι η αμαρτία.
Δικαιολογημένα, λοιπόν, είπε σήμερα ο Ιησούς στον παράλυτο: «Τέκνον, αφέωνται σοι αι αμαρτίαι σου». Παιδί μου, σου συγχωρούνται οι αμαρτίες.
Παρά την αμαρτωλότητα του δεν τον αποστρέφεται. Αντίθετα τον δέχεται με αγάπη, γιατί αναγνώρισε, μέσα από τις τολμηρές ενέργειες, τόσο τη δική του μετάνοια, όσο και την πίστη του ιδίου και εκείνων που τον μετέφεραν. Τα πιο πάνω επιβεβαιώθηκαν από την απουσία πονηρών διαλογισμών. Διαλογισμών που διαγνώστηκαν μόνο στους παρόντες Γραμματείς και τους οποίους όχι μόνο αποκάλυψε, αλλά και επέκρινε δημόσια ο Ιησούς.
Αδελφοί μου, μέσα από το σημερινό θαύμα, ο Ιησούς μας προσφέρει την προοπτική της ελπίδας, τόσο σε προσωπικό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.
Αρκεί να αναγνωρίσουμε την αιτία του κακού που υπάρχει παντού, μέσα μας, αλλά και στο περιβάλλον μας. Και αυτή είναι η αμαρτία. Αν αναγνωρίσουμε αυτή την πραγματικότητα της αμαρτίας, με όλες τις καταστροφικές της συνέπειες, τότε υπάρχει ελπίδα να βγούμε από τα αδιέξοδα μας. Γιατί, ο Ιησούς ως «Υιός του Ανθρώπου» έχει και την εξουσία, αλλά και τη δύναμη να συγχωρεί αμαρτίες. Αυτή την προοπτική της ελπίδας, που έγινε σήμερα πραγματικότητα, ας αναζητήσουμε στο πρόσωπο του Ιησού μέσα από τη δική μας μετάνοια, πίστη και αγάπη. Αμήν.
Θεόδωρος Αντωνιάδης

Πηγή: http://kirigmata.blogspot.com/2017/03/blog-post_38.html#ixzz58b5hezHW

4/3 «Τέκνον αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου»

ΚΥΡΙΑΚΗ 12 ΜΑΡΤΙΟΥ 2017 – Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

(Μαρκ. β΄ 1-12) (Εβρ. α΄ 10-14, β΄ 1-3)

Ευχαριστιακές οριζοντιώσεις

 

Ζωηφόρα ήταν τα μηνύματα που αντλήσαμε την περασμένη Κυριακή που ήταν αφιερωμένη στο θρίαμβο της Ορθοδοξίας. Σε συνέχεια των ψυχωφελών αυτών μηνυμάτων, η δεύτερη Κυριακή των νηστειών έρχεται με τα ξεχωριστά της αλλά και βαθυστόχαστα νοήματά της να μάς τροφοδοτήσει για να συνεχίσουμε τον αγώνα μας που οδηγεί στη συνάντηση με τον Αναστημένο Χριστό. Μάλιστα για να μάς ενισχύσει στην πορεία μας, η Μητέρα μας Εκκλησία προβάλλει τη μεγάλη μορφή του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, ο οποίος όρθωσε το πνευματικό ανάστημά του απέναντι σε όλους εκείνους που επιχειρούσαν να διασαλεύσουν την αλήθεια της πίστεως και να διαβρώσουν το οικοδόμημα της Εκκλησίας του Χριστού.

Το πνευματικό του ανάστημα

Ο Γρηγόριος γεννήθηκε στην Μικρά Ασία τον 14ον αιώνα και από εκεί ήλθε στην Κωνσταντινούπολη, προσφυγόπουλο κυνηγημένο από τους Τούρκους. Διακρίθηκε στις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο, σε σημείο που όλοι οι διανοούμενοι του Βυζαντίου έτρεφαν μεγάλη εκτίμηση στο πρόσωπο του Γρηγορίου, όχι μόνο για τη λαμπρή του σκέψη αλλά και για τον αδαμάντινο χαρακτήρα του. Η ανάδειξη του Γρηγορίου συνδέεται περισσότερο με την αντιμετώπιση του επικίνδυνου με τις πλάνες του για την Εκκλησία, Βαρλαάμ του Καλαβρού. Συγκεκριμένα, ο Βαρλαάμ ισχυριζόταν ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίσει τον Θεό και πολύ περισσότερο να ενωθεί μαζί Του. Ήταν τότε που ύψωσε το πνευματικό ανάστημά του ο Γρηγόριος.

Ο μεγάλος αυτός Πατέρας της Εκκλησίας συγκεφαλαίωσε όλη την πατερική παράδοση και την εμπειρία της Εκκλησίας σε μια μεγαλειώδη σύνθεση. Ο Θεός υπάρχει κατά δύο τρόπους, κατά την Ουσία Του και κατά τις θείες και άκτιστες ενέργειές Του. Σίγουρα ο άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίσει την Ουσία του Θεού. Μπορεί όμως να γνωρίσει και να ενωθεί μάλιστα μαζί Του μέσα από τις θείες και άκτιστες ενέργειές Του. Όπως δηλαδή παραχώρησε η αγάπη του να αποκαλύπτεται στη Δημιουργία, στην Ιστορία, στο πρόσωπο του Χριστού, στα μυστήρια της Εκκλησίας μας.

Μέσα από τη Δημιουργία γνωρίζουμε τον Θεό ως πηγή σοφίας και ωραιότητας. Στην Ιστορία τον γνωρίζουμε μέσα από τις θαυμαστές ενέργειές του. Και φυσικά πολύ περισσότερο, γνωρίζουμε το Θεό στο πρόσωπο του Κυρίου μας. Στην Εκκλησία ακόμα, ο Θεός γίνεται για μας Άρτος και Οίνος, γεύση και τροφή, χάρη, φως και αγιασμός. Ουσιαστικά ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς με τη διδασκαλία του, παρακινεί τον άνθρωπο να ακολουθήσει μια πορεία που οδηγεί στην ένωσή του με τον Θεό, μέσω της Μυστηριακής ζωής της Εκκλησίας.

Ο παραλυτικός

Με τη διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου συνάπτεται άμεσα και η Ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε σήμερα. Φαίνεται μέσα από τη διήγηση ότι η προσωπική συνάντηση του ανθρώπου με το Χριστό που διέρχεται σίγουρα μέσω της πίστεως, είναι η δυνατότητα μετοχής του στη ζωή του Θεού εν Χριστώ Ιησού που αποτυπώνει την προοπτική θέωσης του ανθρώπου. Όπως μπορούμε να διακρίνουμε, ο Χριστός προσφέρει συγχώρηση των αμαρτιών όταν ο άνθρωπος, όπως ο παραλυτικός της περικοπής, είναι ανοικτός και αποδέχεται την κοινωνία της αγάπης του.

Με τη θεϊκή προσταγή του ο Κύριος, «έγειρε, άρον τον κράββατόν σου και ύπαγε εις τον οίκον σου», βοηθά τους ανθρώπους να ψηλαφήσουν την πατρική του αγάπη.

Αγαπητοί αδελφοί, ισχυρή είναι η βάση της Ορθόδοξης Πίστης μας όπως εκφράζεται μέσα από την θεραπεία του Παραλυτικού αλλά και μέσα από τη διδασκαλία, την αγιότητα και το Εκκλησιαστικό φρόνημα του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, το άγιο παράδειγμα του οποίου μάς παρακινεί να προσβλέπουμε στα πιο ιερά πνευματικά ανεβάσματα. Ας γευθούμε, λοιπόν, την εμπειρία τους.

Χριστάκης Ευσταθίου, θεολόγος

Πηγή: http://kirigmata.blogspot.com/2017/03/12-2017_97.html#ixzz58b3UIqhz

 

24/2 Κυριακή του Ασώτου [Μιχαήλ Χούλη θεολόγου]

Κατά κοινή ομολογία, διαχρονικό σημείο συνάντησης και αναφοράς εχθρών και φίλων της πίστεως, θρησκευόμενων και πνευματικά αδιάφορων ανθρώπων, αποτελεί η εξαίρετη παραβολή του ‘ασώτου υιού’ (ή καλύτερα του ‘Σπλαχνικού Πατέρα’), μπροστά στην οποία οι πάντες προβληματίζονται και στέκονται με δέος και σεβασμό.
Η παγκοσμίως γνωστή αυτή παραβολή του Κυρίου, που συνοψίζει όλο το νόημα της Αγίας Γραφής, επισημαίνει την ανεξάντλητη αγάπη του Θεού Πατέρα, ο οποίος ασταμάτητα περιμένει την επιστροφή των πλανεμένων παιδιών Του στην γεμάτη στοργή και γαλήνη πατρική Του αγκαλιά. Κυρίως όμως προτρέπει στην ασύγκριτα μεγάλη αρετή της μετανοίας, την οποία σε όλη την επίγεια ζωή Του ο Θεάνθρωπος Ιησούς δεν έπαυε να κηρύσσει («μετανοείτε, ήγγικεν η βασιλεία των ουρανών», Ματθ. 3,2) και χωρίς την οποία ουδείς δύναται να διανύσει το «κατώφλι του σπιτιού Του (την Εκκλησία)» (παραπομπή: 1).
Η Ψυχολογία του Βάθους παραδέχεται την μεγάλη αξία της μετανοίας ή «συνειδητοποίησης των ψυχικών τραυμάτων του παρελθόντος βίου», όπως την ονομάζει η ψυχοθεραπευτική μέθοδος, γεγονός το οποίο, πρωτοπόρος 2.000 χρόνια τώρα, διακηρύσσει ο Χριστιανισμός, δείχνοντας και το δρόμο για μια υγιή αυτοθεώρηση του ανθρώπου, με τη φράση «εις εαυτόν ελθών» της συγκεκριμένης παραβολής: «Τότε συνήλθε εις τον εαυτόν του και είπε.. Θα σηκωθώ και θα πάω εις τον πατέρα μου…» (Λουκ. 15,17) (2).
«Σ’ αυτήν εδώ τη ζωή», μας υπενθυμίζει ο άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης, «αμαρτάνουμε συνεχώς…. Στην άλλη ζωή, όμως, οι αμαρτίες μας θα ελεγχθούν ενώπιον όλου του κόσμου. Ενθυμούμενοι αυτή τη φοβερή Κρίσι, ας ταπεινωθούμε εδώ, ας μετανοήσουμε, ας διορθωθούμε» (3), γιατί «όπως η αμαρτία είναι ο θάνατος της ψυχής, έτσι η μετάνοια είναι ανάστασίς της» (4).
Η μετάνοια συνδέεται με το μυστήριο της Εξομολόγησης, όπως ακριβώς ο μετανοημένος πλέον άσωτος, πέφτοντας στην αγκαλιά του πατέρα του, εξομολογήθηκε το παράπτωμά του ζητώντας συγνώμη: «Πάτερα, αμάρτησα κατά του Ουρανού και ενώπιόν σου, και δεν είμαι πλέον άξιος να ονομάζομαι υιός σου» (Λουκ. 15,21). Πολύ ωραία, στο σημείο αυτό, ο αείμνηστος ιεροκήρυκας Κων/νος Καλλίνικος γράφει: «Εάν το βάπτισμα είναι το πλοίον της σωτηρίας, ο επί του οποίου επιβαίνων κατευθύνεται προς τον ουράνιο λιμένα, η εξομολόγησις είναι η σωστική σανίς, εφ’ ης κινδυνεύων διασώζεται ο της παλιγγενεσίας ναυαγός» (5).
«Όπως λοιπόν για τα χαλασμένα μηχανήματα υπάρχουν τα συνεργεία και για τις αρρώστιες μας ιατρεία, για τη διόρθωση του κακού εαυτού μας η Εκκλησία έχει την εξομολόγηση» (6). Άλλωστε, η χαρά των αγγέλων και των αγίων δεν είναι άλλη από το γυρισμό των αμαρτωλών στο δρόμο του Θεού. «Σας λέγω ότι έτσι γίνεται χαρά εις τον Ουρανό για έναν αμαρτωλό που μετανοεί, παρά για ενενήντα εννέα δικαίους, που δεν έχουν ανάγκη από μετάνοια» (Λουκ. 15,7).
Τα χαρμόσυνα αυτά λόγια έχοντας συνεχώς μέσα στην καρδιά του, ο μεγάλος ποιητής και θαυμάσιος Πατέρας της Εκκλησίας, Γρηγόριος ο Θεολόγος, κράζει προς τον ανεξίκακο Χριστό: «Αν σε πρόδωσα σε στιγμές ζάλης, είθε και πάλι ν’ ανορθωθώ» (7).
«Αν θέλεις να σωθείς», μας λέγει ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, «πρέπει να έχεις την καρδιά σου πάντα έτοιμη για μετάνοια και συντριβή». Μόνο έτσι «μπορείς εύκολα και με ασφάλεια να περάσεις από τις τεχνητές παγίδες του διαβόλου, του οποίου όλη η φροντίδα έγκειται στο να ταράζει το ανθρώπινο πνεύμα και, μέσα στην ταραχή αυτή, να σπείρει τα ζιζάνιά» του (8).
Αναλογιζόμενοι, τέλος, τα Χρυσοστομικά λόγια: «το πέλαγος, ακόμη και αν είναι μεγάλο, έχει όριο που μετριέται, ενώ η φιλανθρωπία του Θεού είναι απεριόριστη» (9), ας προστρέχουμε συχνότερα όλοι στο πνευματικό λουτρό της Χάριτος της ιεράς Εξομολόγησης, γιατί «Το φάρμακο για τη σωτηρία είναι μονάχα ένα: τα δάκρυα τα δικά μας και του Χριστού το Αίμα» (10).

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ
1. «Ο Θεός είναι Πατέρας», εκδ. Αποστολικής Διακονίας, Αθ. 1989, σελ. 143
2. «Εγχειρίδιον Ποιμαντικής Ψυχολογίας», Ιω. Κορναράκη, τ. Α΄, σελ. 175
3. «Η εν Χριστώ ζωή μου», Αγίου Ιωάννη της Κροστάνδης, εκδ. Αστήρ, Αθ. 1979, σελ. 72
4. «Ιωάννης της Κροστάνδης», αρχιμ. Τιμοθέου, Μονή Παρακλήτου, σελ. 229
5. «Ο χριστιανικός ναός και τα τελούμενα εν αυτώ», Κων/νου Καλλινίκου, εκδ. ‘Κασσάνδρα Μ. Γρηγόρη’, Αθ. 1969, σελ. 435
6. «Ο όμορφος κόσμος του Θεού», Αποστολικής Διακονίας, σελ. 134
7. «Ικεσία ενός Αγίου», Αττικής και Μεγαρίδος Νικοδήμου, Αθ. 1970, σελ. 197
8. «Φιλοκαλία Ρώσων Νηπτικών», Πέτρου Μπότση, σελ. 76
9. 49, 337
10. «Τα παιδιά στο Χριστό», αρχιμ. Δανιήλ Αεράκη, Α΄ σειρά, Αθ. 1985, σελ. 172

24/2 Ομιλία εις την Κυριακήν του Ασώτου (Αγ. Ιουστίνος Πόποβιτς)

 

Ιδού ευαγγέλιο που αφορά στο νου και το σώμα του καθενός μας. Είναι το ευαγγέλιο της ευσπλαχνίας. Είναι η θαυμαστή παραβολή του Σωτήρος, στην οποία απεικονίζεται ολόκληρη η ζωή μας. Η δική μου, η δική σου, του καθενός ανθρωπίνου όντος επάνω στην γη. Όλους τους αφορά το σημερινό άγιο Ευαγγέλιο. Όλους.

Ο άνθρωπος! Αυτός ο θεϊκός πλούτος επάνω στην γη! Κύτταξε το σώμα του, το μάτι, το αυτί, την γλώσσα. Τι θαυμαστός πλούτος. Το μάτι! Υπάρχει τίποτε πιο τέλειο που να ημπορή ο άνθρωπος να επινοήση σ’ αυτόν τον κόσμο; Κι όμως, το μάτι αυτό το εδημιούργησε ο Κύριος, όπως και την ψυχή και το σώμα. Η ψυχή μάλιστα είναι ολόκληρη εξ ουρανού. Οποίος πλούτος! Το σώμα! Θαυμαστός θείος πλούτος που σου δόθηκε για την αιωνιότητα και όχι μόνο για την πρόσκαιρη αυτή γήινη ζωή. Και ψυχή δοσμένη για την αιωνιότητα.

Ακούσατε τι ευαγγελίζεται ο Άγιος Απόστολος Παύλος σήμερα. «Το δε σώμα τω Κυρίω» (Α΄ Κορ. 6, 13). Ο Κύριος έπλασε το ανθρώπινο σώμα για την αιώνια ζωή, για την αθανασία, για την καθαρότητα. Το έπλασε για την αιώνια αλήθεια, για την αιώνια δικαιοσύνη και για την αιώνια αγάπη: όπως το σώμα, έτσι και την ψυχή. Όλα αυτά είναι δώρα του Θεού, ανεκδιήγητα και μεγάλα και πλούσια, και –το πιο σπουδαίο– αθάνατα και αιώνια δώρα του Θεού.
Εμείς όμως οι άνθρωποι τι κάνομε μ’ όλα αυτά τα δώρα; Τι οικοδομούμε με αυτά; Παραδίδουμε το σώμα στις ηδονές και στα πάθη αυτού του κόσμου, και την ψυχή στους ακαθάρτους λογισμούς, τις ακάθαρτες επιθυμίες, τις ακάθαρτες ηδονές. Δια των αμαρτιών και η ψυχή και το σώμα απομακρύνονται από τον Θεό, φεύγουν από το Θεό, φεύγουν «εις χώραν μακράν». Τίνος είναι αυτή η «μακρυνή χώρα;»
Ακούσατε που ο άσωτος υιός βόσκει χοίρους. Στην χώρα του διαβόλου. Στην χώρα, όπου ο διάβολος έχει εξουσία πάνω στον άνθρωπο δια των παθών, δια των αμαρτιών, και τον κρατάει σε φρικτή τρέλλα, στον παραλογισμό και την παραφροσύνη.
Λοιπόν, η αμαρτία; Κάθε αμαρτία είναι τρέλλα. Και ο άνθρωπος θα είναι πάντα μέσα σ’ αυτή την τρέλλα, μέχρις ότου συναντηθή με τον Κύριο Ιησού Χριστό. Και θα συναντηθή με την μετάνοια.
Ακούσατε πως ο άσωτος υιός, αισθανόμενος τι σημαίνει ζωή μέσα στην αμαρτία, ζωή μέσα στις ηδονές και τα πάθη αυτού του κόσμου, λέγει: «Πόσοι μίσθιοι του πατρός μου περισσεύουσιν άρτων, εγώ δε λιμώ απόλλυμαι» σε ξένη και μακρυνή χώρα. «Αναστάς πορεύσομαι προς τον πατέρα μου». Σηκώθηκε και πήγε προς τον πατέρα. Και ο ουράνιος Πατήρ, ο Θεός και Ελεήμων Κύριος, «έτι αυτού μακράν απέχοντος είδεν αυτόν και εσπλαγχνίσθη και δραμών επέπεσεν επί τον τράχηλον αυτού και κατεφίλησεν αυτόν», ενώ συγχρόνως ο υιός με λυγμούς έλεγε: «πάτερ ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν σου, ουκέτι ειμί άξιος κληθήναι υιος σου». Αμάρτησα στον ουρανό και σ’ όλα τα αστέρια. Όλα τα εμόλυνα με το πύον των παθών μου, και με το σκοτάδι των παθών μου τα ημαύρωσα όλα. «Ήμαρτον ενώπιόν σου»! Φεύγοντας από σένα, σε ποιόν προσκολλήθηκα; Δίπλα σε ποιόν ήμουν; Τίνος χοίρους εγώ έβοσκα; Του διαβόλου! Εγώ διαβολοποίησα την ψυχή μου, την οποία εσύ μου έδωσες να γίνη αγία και αθάνατη. Εγώ εβρώμισα το σώμα, εθανάτωσα το σώμα, εξαθλίωσα το σώμα!
Όταν ο άσωτος υιός «ήλθεν εις εαυτόν» –αφού ήταν εκτός εαυτού, στην τρέλλα, στις ηδονές και στα πάθη αυτού του κόσμου– δια της μετανοίας έτρεξε προς τον πατέρα. Και ο πατέρας τον αγκαλιάζει και τον φιλεί. Δεν είχε τελειώσει ακόμη ο υιός την εξομολόγησί του, δεν είχε εκφράσει ακόμη την επιθυμία του να τον δεχθή ο πατέρας του σαν δούλο, και ο πατέρας λέγει στους υπηρέτες του: «Φέρετε την στολή την πρώτη και ενδύσατέ τον και δώστε δακτυλίδι στο χέρι του και υποδήματα στα πόδια του και αφού φέρετε τον μόσχο τον σιτευτό, σφάξτε τον για να φάγωμεν και ευφρανθώμεν».
Για πιο λόγο ευφραίνεται ο ουρανός; Για ποιο λόγο ο Θεός ευφραίνεται στον ουρανό; Για ποιο λόγο ευφραίνονται οι άγγελοι; Σε ποιόν ο Κύριος λέγει να ευφρανθώμεν; Στους αγγέλους!
Ο άνθρωπος ο οποίος χάθηκε μέσα στις αμαρτίες, θυμήθηκε ότι ήταν αδελφός των αγγέλων και έσπευσε προς τον ουρανό. «Ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν Σου». Αμάρτησα στους αγγέλους, στους αρχαγγέλους. Εγώ εδιαβολοποίησα τον εαυτό μου. Έρριξα τον εαυτό μου στην αγέλη των χοίρων, στην αγέλη των παθών. Και να, τώρα είμαι όλος ξεσχισμένος, όλος κουρελιασμένος. Και η ψυχή και το σώμα κουρελιασμένα. Όλα εξαθλιωμένα.
Λοιπόν, τι είναι μετάνοια; Ο Κύριος τρέχει να συναντήση τον μετανοήσαντα υιό. Τον αγκαλιάζει και τον ασπάζεται και όλος ο ουρανός συγκινείται. Όλοι οι άγγελοι ευφραίνονται. «Και ήρξαντο ευφραίνεσθαι» αναφέρεται στην θαυμαστή περικοπή του Σωτήρος. Για ποιο λόγο χαίρεσθε εσείς άγιοι άγγελοι, άγιοι αρχάγγελοι; Εσείς, οι οποίοι παντοτινά πενθήτε για τον γήινο αυτό κόσμο βλέποντας τα δικά σας πεσμένα αδέλφια, τους ανθρώπους, πως πνίγονται μέσα στις αμαρτίες και τις ηδονές και τα πάθη και τους διαφόρους θανάτους αυτού του κόσμου, γιατί ευφραίνεσθε; «Ευφραινόμαστε για την ανάστασι, την ζωοποίησι του νεκρού αδελφού μας ανθρώπου, ότι νεκρός ην και ανέζησε». Νεκρός ήταν ο άσωτος υιός, όταν ήταν μακράν του Θεού, της πηγής της Ζωής, μακρυά από τον ουρανό. Ιδού, ανάστασις εκ νεκρών φαίνεται [η επιστροφή του ασώτου] στα μάτια όλων των ουρανίων δυνάμεων. Όλες οι ουράνιες δυνάμεις γι’ αυτό χαίρονται, «ότι απολωλώς ην και ευρέθη». Πράγματι, όταν ο άνθρωπος είναι μέσα στις αμαρτίες και τα πάθη, χάνει τον εαυτό του, δηλαδή δεν έχει αυτογνωσία, είναι εκτός εαυτού.
«Εις εαυτόν δε ελθών», λέγει ο Σωτήρ. Ο άνθρωπος συνέρχεται, όταν σκεφθή τίνος είναι, δηλ. του Θεού. Το σώμα σου τίνος είναι; Του Θεού. Η ψυχή και αυτή του Θεού. Όλα δώρα, δώρα του Θεού. Εγώ, ποιος είμαι σαν άνθρωπος; Του Θεού, όλος του Θεού! Το σώμα μου είναι δοξασμένο από τον Θεό. Γι’ αυτό το εδημιούργησε ο Θεός, λέγει ο άγιος Απόστολος στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα. Και το σώμα για τον Κύριο, και η ψυχή για τον Κύριο. Δοξάζομε τον Κύριο και με το σώμα και με την ψυχή. Του Θεού είναι και το ένα και το άλλο. Μη νομίζεις ότι είναι τίποτε δικό σου, όχι. Όλα είναι αιωνίως του Θεού. Και συ είσαι αιωνίως του Θεού. Αλλά τότε μόνο, όταν εσύ το συνειδητοποιής.
Λοιπόν η αμαρτία; Δεν επιτρέπει ο διάβολος στον άνθρωπο να συναισθανθή ότι είναι υιός του Θεού. Ο διάβολος εξουσιάζει με την καρδιά και δεν αφήνει στον άνθρωπο να σκεφθή τον Θεό, να θυμηθή, ότι είναι υιός του Θεού, ότι είναι πλούσιος, ανεκδιήγητα πλούσιος. Ότι αυτός είναι αδελφός των αγίων αγγέλων. Ο διάβολος όλα τα σκοτίζει, όλα τα απομακρύνει από τον άνθρωπο, τα διαστρεβλώνει, και του δίνει ψεύτικες ηδονές μέσω των αμαρτιών. Πράγματι έχει δίκαιο ο Απόστολος Παύλος όταν λέει στον Άγιο Επίσκοπο και μαθητή του, Απόστολο Τίτο: «ήμεν γαρ ποτέ και ημείς ανόητοι» (Τίτ γ΄, 3) Κοιτάξτε τι λέει ο Απόστολος. Πότε Άγιε Απόστολε; Υποδουλωμένοι στις διάφορες επιθυμίες και στα διάφορα πάθη, τότε είμασταν τρελλοί και ανόητοι.
Δεν θέλει ο Κύριος δια της βίας να σε αναστήση εκ των θανάτων σου, να σε αρπάξη από την αμαρτία. Εσύ πρέπει πρώτος να το πης στον ίδιο: «Κύριε, αυτή η αμαρτία με βασανίζει. Δεν την θέλω, έχει όμως εξουσία επάνω μου. Ελευθέρωσε με!» Τότε γίνεται θαύμα. Πάντα. Ποτέ ο Κύριος δεν αφήνει χωρίς απάντησι την προσευχή, έστω και του μεγαλυτέρου αμαρτωλού. Δεν υπάρχει φρικτή αμαρτία για τον άνθρωπο, ο οποίος αγρυπνεί επάνω στη δική του συνείδηση, επάνω στη ζωή του. Ξέρει ο άνθρωπος, ότι μετά την προσέλευση του Κυρίου Ιησού Χριστού στον κόσμο, ότι δεν υπάρχη αμαρτία, από την οποία ο Κύριος δεν μπορεί να μας ελευθερώση. Δεν υπάρχει αμαρτία, την οποία ο άνθρωπος δεν μπορεί να νικήση, δεν υπάρχει αμαρτία, την οποία ο άνθρωπος δεν μπορεί να διώξη. Ο Κύριος δίνει την δύναμη. Μόνο κάνε την αρχή. Μόνο αναβόησε, όπως ο άσωτος υιός: «Πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν Σου».
Όταν αμαρτάνης, αμαρτάνης όχι μόνο στον Θεό, αλλά σ’ όλα τα ουράνια κτίσματα, σ’ όλα τα επίγεια κτίσματα. Αμαρτάνεις στα πουλιά, αμαρτάνης στα λουλούδια, τα δένδρα. Αμαρτάνεις σ’ όλα τα ζωντανά όντα. Η αμαρτία είναι πραγματικά φοβερή, άνευ της μετανοίας. Τόσο φοβερή, ώστε να σκοτώνη και να ρίχνη σ’ εκατό θανάτους. Να ρίχνη στην αγκαλιά του διαβόλου και στην αιώνια φρικωδεστάτη κόλαση. Χωρίς αμφιβολία. Γι’ αυτό ο Θεός ήλθε σ’ αυτόν τον κόσμο. Να εξολοθρεύση τον φοβερό δράκοντα, ο οποίος λέγεται αμαρτία. Ήλθε ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς Χριστός και μας έδωσε όλα τα μέσα να εξολοθρεύσομε την αμαρτία, την κάθε αμαρτία. Εδημιούργησε την Εκκλησία Του επάνω στη γη και της έδωσε όλες τις ουράνιες δυνάμεις, για να νικάμε και εμείς οι άνθρωποι όλες τις αμαρτίες, όλους τους θανάτους μέσα μας και γύρω μας.
Ο Κύριος μας έδωσε τα θαυμαστά Άγια Μυστήρια. Το άγιο Βάπτισμα, τη Θεία Κοινωνία, τα οποία εξολοθρεύουν την αμαρτία. Μας έδωσε και τις θαυμάσιες αρετές, πίστη, ελπίδα, αγάπη, προσευχή, νηστεία, αγρυπνία, πραότητα και όλες τις υπόλοιπες ευαγγελικές αρετές. Γι’ αυτό δεν υπάρχει απόγνωση στον Χριστιανό άνθρωπο σ’ αυτόν τον κόσμο.
Ας ξυπνήση ο Αγαθός Θεός όλους τους αθέους, όλους τους απίστους. Ας κτυπήση τον καθένα με τον κεραυνό του Ουρανίου Ελέους. Με τον κεραυνό του Ουρανίου Ελέους μέσα στη συνείδηση, μέσα στη ψυχή. Ας ξυπνήση ο καθένας και πορευθή στην ουράνια πατρίδα του, στην ουράνια τράπεζα ανάμεσα στους αγίους αδελφούς του, τους αγγέλους. Ας ζήση εκεί μαζί τους δια της αιωνίας Θείας Αληθείας, αιωνίας Θείας Διακαιοσύνης και όλων των αιωνίων ουρανίων χαρών.
Κύριε, Σ’ ευχαριστούμε για το Άγιο Ευαγγέλιο αυτό. Σ’ ευχαριστούμε για την αγαθή είδηση αυτή. Γιατί δημιούργησες τον άνθρωπο, να μπορή να νικήση κάθε αμαρτία και κάθε διάβολο. Σε Σένα δόξα και ευχαριστία, πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
(Πηγή: "Ι. Μ. Καισαριανής, Βύρωνα και Υμηττού")

 

4/3 Β΄Νηστειών : «Ἰδών δέ ὁ Ἰησοῦς τήν πίστιν αὐτῶν…»

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΤΑΓΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΕΩΡΩΝ

«Ἰδών δέ ὁ Ἰησοῦς τήν πίστιν αὐτῶν…»

Τό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς σημερινῆς Κυριακῆς ἀφορᾶ στήν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν πού δίδεται μόνο ἀπό τόν Θεό καί καταδεικνύει τήν δύναμη τοῦ Ἰησοῦ πού θεραπεύει μέ ἕνα λόγο τόν παραλυτικό. Ὅμως ἐμεῖς θά ἐπικεντρωθοῦμε στόν ἀγώνα τῶν τεσσάρων «βαστάζων» πού μετέφεραν τόν ἀσθενῆ ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ. Αὐτῶν ἡ πίστη ὑπῆρξε ἡ ἀφορμή τῆς θεραπείας τοῦ παραλυτικοῦ(Μαρ. 2,5).

Εἶναι παράδοξο, κατ’ἀρχήν, τό γεγονός ὅτι ὁ Κύριος δέν ἐθεράπευσε τόν παραλυτικό ὅταν τόν εἶδε καθελούμενο ἀπό τήν στέγη ἀλλά τοῦ ἔδωσε ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν: «Τέκνον ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου». Εἶναι προτιμώτερο γιά τόν ἄνθρωπο νά συμφιλιωθεῖ μέ τόν Θεό, καί αὐτό γίνεται διά τῆς μετανοίας-ἐξομολογήσεως, παρά νά ἰαθεῖ ἀπό μιά νόσο. Ἡ ἁμαρτία χωρίζει τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Θεό. Ἡ μετάνοια τόν συμφιλιώνει. Τό κυρίαρχο γεγονός, λοιπόν, στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου εἶναι νά γνωρίσει τόν Θεό καί νά ἑνωθεῖ μαζύ του. Αὐτός εἶναι ὁ προορισμός τοῦ ἀνθρώπου: ἡ θέωση. Τό μέγεθος τῆς εὐεργεσίας τοῦ Χριστοῦ στόν ἄνθρωπο συνίσταται στό ὅτι μέ τή Ταφή καί τήν Ἀνάστασή του μᾶς ἄνοιξε ξανά τίς πῦλες τοῦ Παραδείσου πού ἡ παρακοή τῶν Πρωτοπλάστων εἶχε κλείσει, προσέλαβε καί ἐθέωσε τήν ἀνθρώπινη φύση. Μερίμνησε ὅμως καί γιά τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ λαοῦ του λέγοντας στούς μαθητές καί στήν ἀποστολική διαδοχή: «Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον, ἄν τινων ἀφίετε τάς ἁμαρτίας ἀφίενται αὐτοῖς».

Εἶναι, ὅμως, ἄξιο εἰδικῆς μνείας τό γεγονός ὅτι τόν παραλυτικό τόν προσκόμισαν στό Χριστό τέσσερις ἄλλοι. Ἐπειδή δέν μποροῦσε ὁ ἴδιος νά βαδίσει, αὐτοί τόν μετέφεραν «αἱρόμενο». Ἐπειδή ἦταν άδύνατο λόγω τοῦ ὄχλου νά προσεγγίσουν τόν Κύριο ἀνέβηκαν στήν στέγη καί «ἐξορύξαντες» τόν ἔφεραν στά πόδια τοῦ Ἰησοῦ. Ποῖα πίστη εἶχαν οἱ τέσσερις, ποῖα ἀγάπη γιά τόν παραλυτικό! Τέτοια πού κανένα ἐμπόδιο δέν τούς σταμάτησε νά τόν παρουσιάσουν μπροστά στόν Χριστό. Πραγματικά, μέγα ὑπόδειγμα γιά μᾶς! Ὁ παραλυτικός εἶναι ὁ ἄνθρωπος πού ζεῖ στήν ἁμαρτία καί δέν μπορεῖ νά ἀντιδράσει προκειμένου νά σωθεῖ. Περιμένει ἄλλοι νά τόν ἅρουν. Κάποιοι πρέπει να προσευχηθοῦν γι αὐτόν ξανά καί ξανά καί ξανά μέχρις ὥτου ἡ προσευχή τους θά τόν φέρει ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Ὁ Θεός σεβόμενος τό αὐτεξούσιο τοῦ πλάσματός του δέν μπορεῖ νά μᾶς σώσει χωρίς τήν συγκατάθεσή μας. Οἱ ψυχές, λοιπόν, αὐτῶν πού ἔχουν παραλύσει ἀπό τήν ἁμαρτία περιμένουν ἐμᾶς νά ἐνεργήσουμε. Ἡ δική μας προσευχή ἐνεργοποιεῖ τήν παρέμβαση τοῦ Κυρίου. Οἱ διαπνεόμενοι ἀπό ἀληθή φιλαδελφία προσεύχονται ἀλλά καί ἐνεργοῦν θυσιαστικά γιά τήν σωτηρία τῶν ἀδελφῶν. Μέ αὐτό τόν τρόπο ἑρμηνεύεται ἡ ρήση τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «Θεοῦ συνεργοί ἐσμέν»(Α΄ Κορ. Γ,9). Ἀντί νά δείχνουμε μέ τό δάχτυλο κάποιον ἀδελφό ὀφείλουμε νά δεόμεθα γιά τό φωτισμό καί τήν σωτηρία του. Ἀπόδειξη πνευματικῆς ἀνόδου εἶναι ὅταν θεωροῦμε «χρεωμένους» ἐπάνω μας ὅλους τους ἀδελφούς πού εἶναι μακρυά ἀπό τήν πίστη. Αὐτός εἶναι ὁ λόγος πού ἀσκητές πού ἔχουν καθάρει τήν ψυχή τους μέ τήν ἄσκηση θεωροῦν τους ἑαυτούς τους ὡς τους πλέον ἀμαρτωλούς καί χύνουν δάκρυα γιά ὅλο τόν κόσμο. Ἐτσι ἡ εὐχή «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με» ἀφορᾶ τόν κάθε ἄνθρωπο ἀπό τόν Ἀδάμ μέχρι τό τελευταῖο πρόσωπο πού θά γεννηθεῖ σ’αὐτήν ζωή ἀλλά καί τούς ἀγεννήτους ἀκόμα, τά θύματα τῶν ἐκτρώσεων. Ἐάν ἀγαπᾶς μόνο αὐτούς πού σέ ἀγαποῦν πόσο διαφέρεις ἀπό τούς ἁμαρτωλούς; ἀναρωτήθηκε ὁ Χριστός. Ὅπως ὁ Θεός ἀγαπᾶ ὅλους τούς ἀνθρώπους μέ τέλεια ἀγάπη ἔτσι ὅρισε σέ ἐμᾶς νά ἀγαποῦμε τούς ἐχθρούς μας. Κατά τόν Ἅγιο Σιλουανό τόν Ἀθωνίτη ἡ ἀγάπη στούς «ἐχθρούς» εἶναι ἡ εἰδοποιός διαφορα τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀπό ὅποιαδήποτε ἄλλη διδασκαλία.Πολλοί ἀγαποῦν τόν Χριστό ἀλλά δέν πιστεύουν στούς λόγους του καί δέν τηροῦν τίς ἐντολές του. Ὁ Κύριος εἶπε «ὁ ἀγαπῶν με τηρεῖ τάς ἐντολάς μου». Ἀπόδειξη ἀγάπης πρός τόν Θεό εἶναι ἡ ἐπιδίωξη ἅγιας ζωῆς. Οἱ ἄνθρωποι πού προσπαθοῦν νά ζοῦν κατά Χριστόν ἀπό φόβο(τήν Κόλαση) ἤ τό συμφέρον(τόν Παράδεισο) ἔχουν λίγη ἀγάπη γιά τόν Θεό γιατί τό κίνητρό τους εἶναι προσωπικό. Ἀπόδειξη βαθύτερης σχέσης ἀγάπης πρός τόν Θεό εἶναι τά λόγια τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ «Προτιμῶ νά χαθῶ ἐγώ γιά νά σωθοῦν οἱ άδελφοί μου». Ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους εἶναι τό μόνο κίνητρο τελικά νά ζεῖς αὐτήν τήν ζωή.
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς στὀν ὁποῖο εἶναι ἀφιερωμένη ἡ δεύτερη Κυριακή τῶν Νηστειῶν ἀναφέρει ὅτι οἱ τέσσερις βαστάζοι τῆς παράλυτης ψυχῆς εἶναι «ἡ οἰκεία κατάγνωσις, ἡ ἐξαγόρευσις τῶν προημαρτημένων, ἡ ὑπόσχεσις ἀποχῆς τῆν κακῶν, καί ἡ δέησις πρός τόν Θεόν». Κάθε ψυχή πού συνέρχεται ἀπό τήν ἁμαρτία ἔχει ἐπίγνωση, ἐξομολόγηση, ἀπόφαση γιά ἐν Χριστῶ ζωή καί διαρκή προσευχή. Αὐτά νά ἀξιωθοῦμε κι ἐμεῖς νά ἀποκτήσουμε.

Πηγή: http://kirigmata.blogspot.com/2017/03/blog-post_99.html#ixzz58b2IFxGN
AA

Σελίδα 9 από 11