HeadShort.png

18/3 Τρεις κατηγορίες γονέων [ Μάρκ. 9, 17-31 ]

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ - Μάρκ. 9, 17-31 Είναι γνωστή, αγαπητοί μου αδελφοί, η αγάπη που έτρεφε ο Κύριός μας για τα παιδιά. Όπως διασώζεται στα ιερά κείμενα των Ευαγγελίων, πολλές φορές ήρθε σε συναναστροφή με μικρά παιδιά και μίλησε γι’ αυτά. Ας θυμηθούμε ότι επετίμησε τους Μαθητές Του όταν, κάποια στιγμή, εμπόδισαν τα μικρά παιδιά να Τον πλησιάσουν1. Άλλοτε, επαίνεσε την καθαρότητα της καρδιάς τους και την αγνότητά τους και είπε πως «αν δεν αποκτήσουμε καρδιά μικρού παιδιού, δεν θα μπορέσουμε να κατακτήσουμε την Βασιλεία των ουρανών»2. Άλλοτε, θαυματούργησε πάνω στα παιδιά. Θυμάστε ότι ανέστησε εκ νεκρών το μικρό αγόρι της χήρας από την πόλη Ναΐν3. Αλλά θεράπευσε και μικρά παιδιά από μεγάλες ασθένειες και από τα πλήθη των δαιμονίων, τα οποία τα είχαν καταλάβει4. Ένα τέτοιο θαύμα διασώζεται στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα της σημερινής Δ΄ Κυριακής των Νηστειών της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Ένας τραγικός πατέρας πλησιάζει τον Κύριο, κρατώντας από το χέρι το μικρό του παιδί και Του λέει: «Κύριε, βοήθησέ μας και λύτρωσέ μας, το παιδί μου είναι δαιμονισμένο. Έχει κυριευθεί από το διάβολο και κάνει κακό στον εαυτό του. Άλλοτε πέφτει στη φωτιά, άλλοτε πέφτει στην παγωνιά. Είναι επικίνδυνο για το ίδιο και για τους άλλους. Το πήγα στους μαθητές σου, αλλά δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτα». Και ο Κύριος, στηλιτεύοντας, εμμέσως πλην σαφώς, την ολιγοπιστία των μαθητών Του, παραπονέθηκε γι΄ αυτήν. Τον ρώτησε «από πότε είναι το παιδί σου σε αυτή την κατάσταση;» και εκείνος Του είπε, «από τότε που γεννήθηκε». Φανταστείτε, είχε κυριευθεί από το δαιμόνιο από την παιδική του ηλικία. «Αν μπορείς», Του λέει, «σώσε το και θεράπευσέ το». Ο Χριστός του απαντά, «πιστεύεις ότι μπορώ να κάνω κάτι τέτοιο;». «Ναι Κύριε, πιστεύω. Βοήθησε την απιστία μου». Και αφού ο Κύριος βεβαιώθηκε ότι η ελπίδα αυτού του ανθρώπου είχε μεταμορφωθεί σε πίστη, θεράπευσε το παιδί, εξέβαλε τα δαιμόνια, το ανέστησε από την κατάσταση της πνευματικής νεκρώσεως στην οποία είχε περιέλθει και το παρέδωσε υγιές στον πατέρα του. Στράφηκε, τότε, στους Μαθητές, οι οποίοι με απορία Τον ρώτησαν, «εμείς γιατί δεν καταφέραμε να το θεραπεύσουμε;» και τους είπε, «να ξέρετε ότι ο διάβολος αντιμετωπίζεται με προσευχή και νηστεία», δηλ. με τρόπο πνευματικό, με βαθιά και ειλικρινή πίστη στο Θεό. Το παράδειγμα αυτού του πατέρα είναι συγκλονιστικό. Είναι ένας άνθρωπος ο οποίος πήρε από το χέρι το παιδί του και το οδήγησε στον Ιησού Χριστό. Ήταν χαροκαμένος, αλλά είχε ελπίδα. Ήξερε ότι εκεί που οδηγεί το παιδί του υπάρχει η ελπίδα και η βεβαιότητα ότι θα βρεθεί η θεραπεία, θα βρεθεί η λύτρωση. Είναι ένα παράδειγμα αυτός ο πατέρας για τον κάθε πατέρα και την κάθε μητέρα όλων των εποχών. Ένα παράδειγμα γονέως για το πώς πρέπει να στέκεται δίπλα στα παιδιά του, πώς πρέπει να τα διαπαιδαγωγεί. Και από την εμπειρία της ζωής έχει εξαχθεί ότι υπάρχουν τρεις κατηγορίες γονέων, σε σχέση με τον τρόπο διαπαιδαγώγησης των παιδιών τους. Η πρώτη κατηγορία είναι οι αδιάφοροι γονείς, εκείνοι οι οποίοι δεν έχουν κανένα πνευματικό ενδιαφέρον, δεν έχουν πίστη μέσα τους. Το μόνο για το οποίο ενδιαφέρονται είναι να αναθρέψουν τα παιδιά τους με κοσμικό τρόπο, να τους εξασφαλίσουν την καλύτερη δυνατή υλικο - βιοτική ευημερία, να τους προσφέρουν την καλύτερη μόρφωση, να εξασφαλίσουν την επαγγελματική τους αποκατάσταση. Δεν τους μεταδίδουν, όμως, τίποτα πνευματικό. Δεν τους μεταδίδουν πίστη και αγάπη στο Θεό, γιατί οι ίδιοι είναι αδιάφοροι προς αυτά. Ζουν ένα υλιστικό τρόπο ζωής, πιστεύοντας ότι αυτή η ζωή τελειώνει με το θάνατο, ότι δεν έχει μέλλον, δεν υπάρχει προοπτική, δεν υπάρχει μετά θάνατον ζωή. Υπάρχει μια δεύτερη κατηγορία γονέων, οι λεγόμενοι «προοδευτικοί γονείς». Είναι εκείνοι οι οποίοι ευαγγελίζονται στα παιδιά τους προοδευτικές, δήθεν, απόψεις και την ιδεολογία του εκμοντερνισμού, σύμφωνα με την οποία η Εκκλησία είναι ξεπερασμένη υπόθεση, ανήκει στο χθες, είναι παρωχημένη. Άρα, το να ασχολείται ένας άνθρωπος της εποχής μας με την Εκκλησία, αν μη τι άλλο, είναι υποτιμητικό. Εμείς είμαστε, πλέον, οι Θεοί στη θέση του Θεού. Εμείς είμαστε οι παντοδύναμοι. Μπορούμε να καταφέρουμε και να κατακτήσουμε τα πάντα. Δεν έχουμε ανάγκη από κανέναν Θεό. Αυτός ο Θεός, για τους «προοδευτικούς γονείς», είναι ένας μύθος, ένα ωραίο απολίθωμα του παρελθόντος, το οποίο ανήκει στις προθήκες των μουσείων, όχι, όμως, στις καρδιές των ανθρώπων. Οι άνθρωποι αυτοί εύκολα χλευάζουν την εκκλησιαστική ζωή, υποτιμούν τον εκκλησιασμό, απορρίπτουν το μυστηριακό βίωμα, απομακρύνουν τα παιδιά τους από τα κατηχητικά σχολεία, υπογράφουν την απαλλαγή τους από το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία, γιατί πιστεύουν ότι όλα αυτά ανήκουν σε μια άλλη εποχή και ουδεμία ανάγκη από αυτά έχει ο άνθρωπος του 21ου αιώνος. Μεταδίδουν ύλη στα παιδιά τους, όχι, όμως, πνεύμα. Αλλά, ο άνθρωπος χωρίς πνεύμα είναι μισός άνθρωπος, γιατί είναι πλασμένος από σώμα και ψυχή και το μεν σώμα έχει ανάγκη την ύλη για να τραφεί, η ψυχή, όμως, έχει ανάγκη το πνεύμα και την πίστη για να τραφεί και χωρίς αυτά ο άνθρωπος ζει στερημένος από το ήμισυ της υπάρξεώς του. Είναι ένας άνθρωπος ζωντανός μεν βιολογικά, νεκρός, όμως, πνευματικά. Υπάρχει και μία τρίτη κατηγορία ευλογημένων γονέων, οι υπεύθυνοι γονείς. Εκείνοι οι οποίοι, όπως ο πατέρας της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής, παίρνουν τα παιδιά τους από το χέρι, όταν είναι νήπια και τα οδηγούν στο δρόμο του Θεού. Είναι οι γονείς που διδάσκουν στα παιδιά τους την αγάπη για τον Χριστό, για τον οίκο του Θεού που λέγεται Εκκλησία, που κάνουν τα παιδιά τους να νιώθουν την Εκκλησία δικό τους σπίτι, γιατί είναι το σπίτι του Θεού και ο Θεός είναι ο δικός τους Πατέρας. Είναι αυτοί που μιλούν στα παιδιά τους για το Θεό, τους διδάσκουν το Ευαγγέλιο, τα οδηγούν στις νεανικές ομάδες της Εκκλησίας, διδάσκουν στα παιδιά να προσεύχονται, να αγαπούν τη Μυστηριακή ζωή. Και όλα αυτά τα κάνουν όχι τόσο με λόγια, αλλά με τα δικά τους έργα, με το δικό τους τρόπο ζωής. Οι ίδιοι ζουν Χριστολογικά, χριστιανικά, με τρόπο Θεοειδή και εκκλησιαστικό. Οι ίδιοι βιώνουν το γεγονός του Ιησού Χριστού μέσα στην Εκκλησία, αλλά και στην καθημερινότητά τους, στην εργασία, στην οικογένειά τους. Οι ίδιοι ζουν την ευτυχία της αγάπης και της παρουσίας του Θεού στη ζωή τους. Και αυτή την ευτυχία τη μεταδίδουν στα παιδιά τους, για να είναι πραγματικά ευτυχισμένα εν Χριστώ Ιησού. Τα παιδιά, σήμερα, ζητούν αλήθεια, ελευθερία, δικαιοσύνη, ισότητα, αξιοκρατία. Όλα αυτά έξω από το γεγονός της Εκκλησίας δεν υπάρχουν. Εκεί υπάρχει το συμφέρον, η ιδιοτέλεια, η έλλειψη της δικαιοσύνης, η απουσία της αξιοκρατίας, οι κοινωνικές ανισότητες, που διαμορφώνουν αχαλίνωτες κοινωνικές διαφορές, υπάρχουν δυνάμεις νοσηρές, που τα περιμένουν για να τα αγκαλιάσουν με ένα τρόπο δαιμονικό και καταστροφικό. Αν θέλετε να σώσετε τα παιδιά σας και τα εγγόνια σας, αγαπητοί μου, πιάστε τα από το χέρι και οδηγήστε τα στο Χριστό. Εδώ υπάρχει η αλήθεια. Εδώ υπάρχει η δικαιοσύνη. Ο Χριστός είπε εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή5. Και το είπε γιατί ήταν ο μόνος που είχε την παρρησία να το πει, αφού Αυτός είναι η προσωποποίηση της ζωής, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας, της αληθείας και της αγάπης. Πιάστε τα παιδιά σας από το χέρι και οδηγήστε τα στην αγκαλιά του Ιησού Χριστού. Με το λόγο σας, όταν είναι μικρά, με το παράδειγμα και τον τρόπο της ζωής σας, όταν μεγαλώσουν. Και τότε να γνωρίζετε ότι θα έχετε κάνει το καθήκον σας απέναντί τους. Να γνωρίζετε ότι μπορεί να βγουν από το σπίτι και να πέσουν στη ζούγκλα της ζωής και της κοινωνίας, θα έχουν, όμως, σταθερά και ικανά πνευματικά ερείσματα για να αντέξουν, να σωθούν και να μεγαλουργήσουν στη ζωή. Αμήν. 1 Ματθ. 19,14 2 όπ.π. 3 Λουκ. 7, 11-16 4 Ματθ. 17, 14-23 5 Ιωάν. 14,6 Αρχιμ. Ε.Ο. Πηγή: http://kirigmata.blogspot.com/2017/03/blog-post_21.html#ixzz59uO2OSLE

16/3 «Διδάσκαλε, ἤνεγκα τὸν υἱόν μου πρός σε»

Τὰ παιδιά μας στὸ Χριστὸ Δ΄ Νηστειῶν, Ἁγ. Ἰωάννου τῆς Κλίμακος (Μάρκ. θ΄ 17-31) «Διδάσκαλε, ἤνεγκα τὸν υἱόν μου πρός σε» Τὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα μᾶς παρουσιάζει μὲ ἔντονα χρώματα τὸ δράμα ἑνὸς πατέρα. Ὁ γιός του ἐδῶ καὶ χρόνια – ἀπὸ παιδί – εἶχε κυριευθεῖ ἀπὸ δαιμόνιο, τὸ ὁποῖο τοῦ εἶχε ἀφαιρέσει τὴ λαλιά. Καὶ σὰν νὰ μὴν ἔφθανε αὐτό, τὸν ἔριχνε σὲ φωτιὰ καὶ σὲ νερό, γιὰ νὰ τὸν θανατώσει. Ὁ πατέρας ἀπελπισμένος ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἄλλη βοήθεια ὁδήγησε τὸν γιό του στὸν Κύριο καὶ Ἐκεῖνος τὸν θεράπευσε. Αὐτὸ μᾶς παραδειγματίζει, γιὰ νὰ κάνουμε καὶ ἐμεῖς τὴν ἴδια κίνηση. Διότι καὶ σήμερα τὰ παιδιά μας μεγαλώνουν μέσα σὲ μία κυριολεκτικὰ δαιμονοκρατούμενη κοινωνία. Μὲ αὐτὴ τὴν ἀφορμὴ λοιπὸν ἂς δοῦμε πῶς μποροῦμε νὰ τὰ ὁδηγήσουμε στὸ Χριστό. 1. Μὲ τὴν ἔγκαιρη καὶ ἐπιμελημένη ἀγωγὴ Ὁ Κύριος εἶχε πεῖ κάποτε: «Ἄφετε τὰ παιδία καὶ μὴ κωλύετε αὐτὰ ἐλθεῖν πρός με». Ἀφῆστε τὰ παιδιὰ καὶ μὴν τὰ ἐμποδίζετε νὰ ἔλθουν σ᾿ Ἐμένα (Ματθ. ιθ´ [19] 14). Ὁ δὲ ἀπόστολος Παῦλος θεωροῦσε προσὸν τοῦ μαθητῆ του Τιμοθέου τὸ ὅτι γνώριζε τὰ ἱερὰ γράμματα «ἀπὸ βρέφους» (Β´ Τιμ. γ´ 15). Εἶναι λοιπὸν πολὺ σημαντικὸ νὰ δώσουμε χριστιανικὴ ἀγωγὴ στὰ παιδιά μας ἀπὸ τὴν πολὺ μικρή τους ἡλικία. Διότι τότε μαθαίνουν πολὺ εὔκολα καὶ ἐμπιστεύονται ἀπόλυτα τοὺς γονεῖς τους. Καὶ εἶναι ἐπεῖγον νὰ τὰ συνδέσουμε μὲ τὸν Χριστό, πρὶν προλάβει ἡ κοινωνία μας νὰ διαφθείρει τὶς ἀθῶες ψυχές τους. Νὰ τὰ διδάξουμε νὰ κάνουν σωστὰ τὸν σταυρό τους, νὰ σέβονται τοὺς ἱερεῖς, νὰ ἀσπάζονται εὐλαβικὰ τὶς ἱερὲς εἰκόνες· νὰ ἐκκλησιάζονται καὶ νὰ κοινωνοῦν, ἀργότερα καὶ νὰ ἐξομολογοῦνται. Νὰ τοὺς διηγούμαστε ἱστορίες ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ βίους Ἁγίων. Νὰ τὰ μάθουμε νὰ προσεύχονται· νὰ ἀποστρέφονται τὸ κακὸ καὶ νὰ ἀγαποῦν τὸ καλό, τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Νὰ τὰ διδάξουμε νὰ μὴν τὰ θέλουν ὅλα δικά τους, νὰ νηστεύουν, νὰ ἀναγνωρίζουν τὰ λάθη τους, νὰ συγχωροῦν, νὰ συμπονοῦν… Ὅλα αὐτὰ ὅμως ὄχι πιεστικά· μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ διάκριση, μὲ σεβασμὸ στὶς ἀντοχὲς τῆς ἡλικίας τους. Ἐπίσης θὰ τὰ ὁδηγήσουμε στὸ Κατηχητικό, τὸ ὁποῖο ἔχουμε εὐθύνη νὰ μὴ χάνουν ἐξαιτίας φροντιστηρίων ἢ ἄλλων ἀπασχολήσεων. 2. Μὲ τὸ παράδειγμα Ἀγωγὴ ὅμως δίνουμε πολὺ περισσότερο μὲ τὸ παράδειγμά μας. Τὰ μικρὰ ἰδίως παιδιὰ μιμοῦνται αὐθόρμητα καὶ ἀντιγράφουν πιστὰ τὶς συνήθειες καὶ ἀντιδράσεις τῶν γονέων τους καὶ ὄχι μόνο. Ἐὰν ἐμεῖς δὲν ζοῦμε καὶ δὲν χαιρόμαστε τὴ χριστιανικὴ ζωή, δὲν μποροῦμε νὰ τὴν ἐμπνεύσουμε στὰ παιδιά μας. Πῶς θὰ μάθει τὸ παιδὶ νὰ ἐκκλησιάζεται, ἂν δὲν ἐκκλησιάζονται οἱ γονεῖς του; Πῶς θὰ μάθει νὰ μὴν κατακρίνει, ἂν ἀκούει τοὺς γονεῖς του νὰ κατακρίνουν; Ἂν ἡ ζωή μας δὲν συμβαδίζει μὲ τὶς συμβουλές μας, τὰ παιδιὰ ὄχι μόνο δὲν θὰ τὶς ἀκούσουν, ἀλλὰ καὶ θὰ ἀντιδράσουν γιὰ τὴν ἀσυνέπειά μας. Ἀντίθετα, δὲν μποροῦμε νὰ φαντασθοῦμε πόσο ἐντυπώνεται μέσα τους π.χ. ἡ εὐλαβικὴ στάση τοῦ πατέρα ἢ τῆς μητέρας στὴν προσευχὴ καὶ στὴ λατρεία, ἢ ἡ μεταξύ τους ἀλληλοσυγχώρηση. Τὰ παιδιὰ θὰ ἀγαπήσουν τὴν ἐν Χριστῷ ζωή, ἐὰν δοῦν τοὺς εὐλογημένους καρπούς της, τὴν ἐν Κυρίῳ χαρὰ καὶ εἰρήνη, στὴ ζωὴ τῶν γονέων τους. 3. Μὲ τὴν προσευχὴ Θὰ ὁδηγήσουμε τὰ παιδιά μας στὸ Χρι­στὸ κυρίως μὲ τὴν προσευχή. Καὶ ἂς γνωρίζουμε ὅτι ἡ προσευχὴ τῶν γονέων, μάλιστα τῆς μητέρας, ἔχει μεγάλη δύναμη. Γιατί εἶναι ἀναγκαία ἡ προσευχή; Διότι ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας εἴμαστε τελείως ἀνεπαρκεῖς γιὰ νὰ μορφώσουμε τὸν Χριστὸ στὶς καρδιὲς τῶν παιδιῶν μας. Μὲ τὴν προσευχὴ θὰ βάλουμε τὸ δύσ­κολο αὐτὸ ἔργο στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Θὰ ζητήσουμε τὸν θεῖο φωτισμὸ γιὰ ἐμᾶς καὶ γιὰ ἐκεῖνα. Θὰ παρακαλέσουμε νὰ τὰ προστατεύει ἀπὸ τοὺς πολλοὺς καὶ μεγάλους πειρασμοὺς στοὺς ὁποίους ἐκτίθενται στὴν ἐποχή μας. Ἡ προσευχὴ εἶναι τὸ μόνο ὅπλο τοῦ γονιοῦ ποὺ ἔχει ἀντιδραστικὸ καὶ ἐπαναστατημένο παιδί. Εἶναι γνωστὴ ἡ ρήση: «Ἂν δὲν μπορεῖτε νὰ μιλήσετε στὰ παιδιά σας γιὰ τὸν Θεό, μιλῆστε στὸ Θεὸ γιὰ τὰ παιδιά σας». Θὰ παρακαλέσουμε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο νὰ διορθώσει τὰ τυχὸν δικά μας λάθη, νὰ μαλακώσει τὶς καρδιές τους, νὰ τὰ φυλάξει ἀπὸ ἀνεπανόρθωτες πτώσεις, νὰ ἐνεργήσει μυστικὰ μέσα τους τὴν καλὴ μεταστροφή. Ἡ προσευχὴ εἶναι φῶς, καταφυγή, παρηγοριά, δύναμη. *** Ἡ πολυτιμότερη κληρονομιὰ ποὺ ἔ­χου­με νὰ ἀφήσουμε στὰ παιδιά μας εἶναι ἡ χριστιανικὴ πίστη καὶ ζωή, νὰ ἀγαπήσουν τὸν Χριστό, νὰ συνδεθοῦν μαζί Του. Δίνοντας στὰ παιδιά μας τὸν Χριστό, τοὺς δίνουμε τὰ πάντα. Γι᾿ αὐτὸ ἀξίζει κάθε κόπος καὶ κάθε θυσία στὴ χριστιανικὴ ἀγωγή τους. Νὰ δώσει σὲ ὅλους μας ὁ Θεὸς τὴ μεγάλη χαρὰ νὰ βλέπουμε τὰ βλαστάρια μας νὰ βαδίζουν σταθερὰ στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ, στὸ δρόμο τοῦ ἁγιασμοῦ καὶ τῆς σωτηρίας. Πηγή: http://kirigmata.blogspot.com/2017/03/26_14.html#ixzz59uMMWtyE

17/3 Λόγος εις την Α’ Κυριακή των Νηστειών [Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας]

Την πρώτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής η Αγία μας Εκκλησία πανηγυρίζει το θρίαμβο της Ορθοδοξίας, της ορθής πίστεως, η οποία καταπάτησε όλες της αιρέσεις και στερεώθηκε για πάντα. Γι’ αυτό η Κυριακή αυτή καλείται Κυριακή της Ορθοδοξίας. Οι αιρέσεις φάνηκαν ήδη απαρχής του χριστιανισμού. Οι ίδιοι οι Απόστολοι του Χριστού προειδοποιούσαν τους συγχρόνους τους, και μαζί τους και εμάς, για τον κίνδυνο από τους ψευδοδιδασκάλους. Ο Άγιος Απόστολος Πέτρος στη Β’ Καθολική επιστολή γράφει το εξής: «Εγένοντο δε και ψευδοπροφήται εν τω λαώ, ως και εν υμίν έσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οίτινες παρεισάξουσιν αιρέσεις απωλείας, και τον αγοράσαντα αυτούς δεσπότην αρνούμενοι, επάγοντες εαυτοίς ταχινήν απώλειαν, και πολλοί εξακολουθήσουσιν αυτών ταις ασελγείαις, δι’ ους η οδός της αληθείας βλασφημηθήσεται» (Β’ Πετ. 2, 1-2). Ο Άγιος Παύλος, επιστρέφοντας στην Παλαιστίνη από την Ελλάδα, έκανε στάση στην Έφεσο. Εκεί στους χριστιανούς κατοίκους της πόλεως έλεγε: «Εγώ γαρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την άφιξίν μου λύκοι βαροίς εις υμάς μη φειδόμενοι του ποιμνίου, και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών» (Πραξ. 20, 29-30). Πολλοί τέτοιοι ψευδοδιδάσκαλοι και σχισματικοί υπήρχαν στους πρώτους αιώνες του χριστιανισμού. Μερικές αιρέσεις τάραζαν την Εκκλησία ολόκληρους αιώνες, όπως για παράδειγμα οι αιρέσεις του Αρείου, του Μακεδονίου, του Ευτηχούς, του Διοσκόρου, του Νεστορίου και επίσης η αίρεση της εικονομαχίας. Οι αιρέσεις αυτές προκάλεσαν πολλές διαταραχές στην Εκκλησία και την βασάνισαν πολύ. Υπήρχαν πολλοί ομολογητές και μάρτυρες που έχυσαν το αίμα τους υπερασπιζόμενοι την αληθινή πίστη στον αγώνα κατά των ψευδοδιδασκάλων και των αιρετικών. Υπήρχαν επίσης και πολλοί και μεγάλοι ιεράρχες οι οποίοι και αυτοί υπέφεραν πολλούς διωγμούς και πολλές φορές εξορίστηκαν. Ο Άγιος Φλαβιανός, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, για παράδειγμα, σε μία σύνοδο υπό την προεδρία του Διοσκόρου, η οποία καλείται «λειστρική», χτυπήθηκε τόσο άγρια που μετά από τρεις ημέρες πέθανε. Η τελευταία στη σειρά των αιρέσεων, η αίρεση της εικονομαχίας, ήταν αυτή που επέφερε τα περισσότερα βάσανα στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Η αίρεση αυτή εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα χρόνια του αυτοκράτορα Λέοντος του Ισαύρου, ο οποίος ανέβηκε στο θρόνο το 717. Ανέβηκε στο θρόνο με τη βοήθεια του στρατού όπου υπήρχαν πολλοί αντίπαλοι της προσκυνήσεως των αγίων εικόνων. Επειδή ήθελε να ευαρεστήσει το στρατό άρχισε σκληρό διωγμό κατά των εικονοφίλων. Ο διωγμός αυτός συνεχίστηκε και στα χρόνια του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Κοπρωνύμου, ο οποίος διαδέχτηκε στο θρόνο τον Λέοντα. Η κόπρος σημαίνει τα κόπρανα. Ονομάστηκε Κοπρώνυμος διότι κατά την βάπτισή του μόλυνε την κολυμβήθρα. Οι δύο αυτοί αυτοκράτορες για πολλά χρόνια είχαν την εξουσία στα χέρια τους και προκάλεσαν πολλά δεινά στην Εκκλησία. Μετά από αυτούς υπήρχαν και άλλοι αυτοκράτορες εικονομάχοι, οι οποίοι συνέχισαν το έργο των προκατόχων τους και βασάνισαν την Εκκλησία επί ολόκληρα χρόνια. Δεν μπορούμε να περιγράψουμε τα βάσανα που υπέφερε η Εκκλησία στα χρόνια της εικονομαχίας και ιδιαίτερα οι μοναχοί οι οποίοι βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή του αγώνα των ιερών εικόνων. Οι αυτοκράτορες εικονομάχοι έκλεισαν πολλά μοναστήρια, πολλές εκκλησίες όπου υπήρχαν εικόνες τις έκαναν αποθήκες. Τους μοναχούς τους βασάνιζαν άγρια: τους έβγαζαν μάτια, τους έκοβαν μύτες, έσπαζαν εικόνες πάνω στο κεφάλι τους. Τους αγιογράφους με τα πυρακτωμένα σίδερα τους έκαιγαν τα δάκτυλα. Μόνο, τότε, όταν στο θρόνο του Βυζαντίου ανέβηκε η αυτοκράτειρα Ειρήνη, σταμάτησε ο διωγμός αλλά όχι οριστικά. Το 787 η Ειρήνη συγκάλεσε την Ζ’ Οικουμενική Σύνοδο, η οποία διατύπωσε την ορθόδοξη διδασκαλία περί της τιμητικής προσκύνησης των ιερών εικόνων. Αλλά και μετά τη σύνοδο υπήρχαν αυτοκράτορες εικονομάχοι, όπως, για παράδειγμα, ο Μιχαήλ και άλλοι. Η αίρεση αυτή συντρίφτηκε οριστικά μόνο επί της θεοσεβέστατης Αυγούστας Θεοδώρας, όταν το 842 συγκλήθηκε η τοπική σύνοδος στην Κωνσταντινούπολη η οποία επικύρωσε την ορθόδοξη διδασκαλία. Η σύνοδος αυτή αναθεμάτισε όλους αυτούς που τολμούν να λένε ότι η προσκύνηση των ιερών εικόνων είναι ειδωλολατρία και οι ορθόδοξοι χριστιανοί είναι ειδωλολάτρες. Και εδώ οι αιρετικοί μας λένε ακριβώς αυτό το πράγμα. Τολμούν να αποκαλούν τις εικόνες μας είδωλα και εμάς ειδωλολάτρες. Και μέχρι που φτάνει το θράσος τους; Θα σας πω ένα περιστατικό που έγινε πρόσφατα σε μία πόλη της Σιβηρίας. Την ώρα της λειτουργίας δύο βαπτιστές μπήκαν μέσα στην εκκλησία και άρχισαν εκεί να φωνάζουν ότι οι ορθόδοξοι είναι ειδωλολάτρες και οι εικόνες τους είδωλα. Τι ανοησία! Πως τολμούν αυτοί να ανοίγουν το ακάθαρτο στόμα τους και να λένε αυτά τα λόγια που στάζουν δηλητήριο, αποκαλώντας μας ειδωλολάτρες και τις εικόνες μας είδωλα; Αυτό δείχνει πως δεν έχουν κατανοήσει σωστά την δεύτερη εντολή του Μωσαϊκού νόμου: «ου ποιήσεις σ’ εαυτώ είδωλον ουδέ παντός ομοίωμα, όσα εν τω ουρανώ άνω και όσα εν τη γή κάτω και όσα εν τοις ύδασιν υποκάτω της γής. Ου προσκυνήσεις αυτοίς ουδέ μη λατρεύσεις αυτοίς» (Εξ. 20,4). Τι σημαίνει αυτή η εντολή; Νομίζω ότι το νόημά της είναι ξεκάθαρο. Η εντολή αυτή απαγορεύει αντί να προσκυνάμε τον Ένα, Μοναδικό και Αληθινό Θεό να κατασκευάζουμε είδωλα και να τα προσκυνάμε. Όπως το έκαναν οι αρχαίοι λαοί: οι Ασσύριοι, οι Βαβυλώνιοι, οι Αιγύπτιοι, οι Έλληνες, οι Ρωμαίοι και άλλοι… Αυτή είναι η ειδωλολατρία. Η δική μας όμως η προσκύνηση των ιερών εικόνων μοιάζει σε τίποτα με την ειδωλολατρία; Ασφαλώς όχι. Τα είδωλα απεικόνιζαν κάτι που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, που είναι καρπός φαντασίας. Οι δικές μας εικόνες εικονίζουν την πραγματικότητα. Πραγματικά, δεν ζούσε μεταξύ μας ο Κύριος Ιησούς Χριστός, τον Οποίον δοξάζουμε και τις εικόνες του Οποίου προσκυνάμε; Δεν ζούσε μεταξύ μας η Παναγία, την οποία ζωγράφισε ο Άγιος απόστολος και ευαγγελιστής Λουκάς; Την εικόνα του αυτή την ευλόγισε η ίδια η Θεοτόκος, λέγοντας ότι η χάρη της θα είναι πάντα μ’ αυτή την εικόνα. Ξέρετε πόσα θαύματα γίνονται από τις εικόνες της Παναγίας. Και οι άλλες εικόνες, δεν εικονίζονται σ’ αυτές πραγματικά πρόσωπα των αγίων του Θεού που ζούσαν εδώ πάνω στη γή; Οι εικόνες τους αυτές είναι τα πορτραίτα τους και με κανένα τρόπο δεν είναι είδωλα. Μόνο ασεβές και ακάθαρτο στόμα τολμά να λέει ότι οι εικόνες μας είναι είδωλα και εμείς είμαστε ειδωλολάτρες. Να σιωπήσουν οι ασεβείς διότι η Οικουμενική Σύνοδος απήγγειλε το ανάθεμα εναντίον τους. Να το ξέρετε, να το θυμάστε και να μην συναναστρέφεστε με τους αιρετικούς. Να μην απομακρύνεστε από την Εκκλησία, μη σχίζετε το χιτώνα του Χριστού. Να θυμάστε ότι ο Χριστός στην αρχιερατική του προσευχή παρακαλούσε τον Πατέρα Του, λέγοντας: «ίνα πάντες έν ώσι, καθώς συ, πάτερ, εν εμοί καγώ εν σοι, ίνα και αυτοί εν ημίν έν ώσιν, ίνα ο κόσμος πιστεύσει ότι συ με απέστειλας» (Ιω. 17, 21). Ο Κύριος θέλει ενότητα της Εκκλησίας. Οι σχισματικοί, οι οποίοι βρίσκουν σφάλματα στη διδασκαλία της Εκκλησίας, απομακρύνονται απ’ αυτήν και πιστεύουν ότι θα βρούν τη σωτηρία στις αιρετικές τους οργανώσεις. Ξέρετε όμως τι έλεγαν οι μεγάλοι άγιοι για τους ανθρώπους που σχίζουν το χίτώνα του Χριστού; Ο Άγιος Κυπριανός, επίσκοπος Καρθαγένης, είπε ότι οι άνθρωποι οι οποίοι απομακρύνονται από την Εκκλησία και δεν έχουν κοινωνία μαζί της και μάρτυρες να είναι, ακόμα και με το αίμα τους, δεν καθαρίζουν την αμαρτία τους διότι η βαριά αυτή αμαρτία της διαίρεσης της Εκκλησίας δεν καθαρίζεται ούτε με το αίμα. Και ο άγιος ιερομάρτυρας Ιγνάτιος ο Θεοφόρος είπε ότι αυτός που προκαλεί σχίσμα στην Εκκλησία δε θα κληρονομήσει την βασιλεία του Θεού. Όλοι οι αιρετικοί, όμως, είναι κήρυκες του σχίσματος. Ενώ ο απόστολος λέει: «Παρακαλώ δε υμάς, αδελφοί, σκοπείν τους τας διχοστασίας και τα σκάνδαλα παρά την διδαχήν ήν υμείς εμάθετε ποιούντας, και εκκλίνατε απ’ αυτών» (Ρωμ. 16, 17). Και στην άλλη επιστολή του λέει το εξής: «εί τις υμάς ευαγγελίζεται παρ’ ό παρελάβετε, ανάθεμα έστω» (Γαλ. 1, 9). Και όλοι οι αιρετικοί ευαγγελίζουν όχι αυτό που ευαγγελίζει η Ορθόδοξη Εκκλησία η οποία μας γέννησε πνευματικά. Θυμηθείτε και τον λόγο του Κυρίου Ιησού Χριστού, ο Οποίος είπε στους αποστόλους και μέσω αυτών σε μας τους διαδόχους τους: «Ο ακούων υμών εμού ακούει, και ο αθετών υμάς εμέ αθετεί· ο δε εμέ αθετών αθετεί τον αποστείλαντά με» (Λκ. 10, 16).Τρομερά είναι αυτά τα λόγια του Κυρίου. Να τα θυμάστε πάντοτε. Να μην ξεχνάτε και αυτήν την ημέρα, την ημέρα του θριάμβου της ορθοδόξου πίστεως. Η πίστη αυτή διατυπώθηκε οριστικά στην Ζ’ Οικουμενική Σύνοδο η οποία στερέωσε την Ορθοδοξία και καταπάτησε όλες τις αιρέσεις και τα σχίσματα. Πάνω από χίλια χρόνια πέρασαν από τότε που έγινε η Ζ´ Οικουμενική Σύνοδος και δεν έχουν ξαναγίνει Οικουμενικές Σύνοδοι. Γιατί; Οι λόγοι είναι πολιτικοί. Δεν υπήρχε δυνατότητα να συγκληθούν. Αλλά να μην λυπόμαστε που δεν έγιναν άλλες και δεν γίνονται σήμερα οι Οικουμενικές Σύνοδοι. Αυτές οι επτά που έχουμε, τακτοποίησαν όλα τα ζητήματα και έλυσαν όλα τα προβλήματα που είχε η Εκκλησία με τις αιρέσεις και στερέωσαν την ορθόδοξη πίστη. Θα πείτε πως σήμερα έχουμε πολλές καινούριες αιρέσεις και σχίσματα. Ναι, έχετε δίκαιο. Αλλά πρέπει να ξέρουμε πως οι καινούριες αυτές αιρέσεις δεν λένε τίποτε καινούριο αλλά επαναλαμβάνουν αυτά που ήδη έχουν πει οι παλαιοί αιρετικοί. Και όλες αυτές οι αιρέσεις αναθεματίστηκαν από την Ζ’ Οικουμενική Σύνοδο. Γι’ αυτό μας αρκούν οι αποφάσεις των επτά Οικουμενικών Συνόδων και ιδιαίτερα της Εβδόμης. Γι’ αυτό και χαιρόμαστε και πανηγυρίζουμε σήμερα το θρίαμβο της Ορθοδοξίας τη οποία εξέφρασε και στερέωσε η Ζ’ Οικουμενική Σύνοδος. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο ορίστηκε αυτή την ημέρα να ψάλλεται δοξολογία ως ευχαριστία στο Θεό για την στερέωση της Ορθοδοξίας. Και αυτή την δοξολογία θα ψάλλουμε τώρα. _______________________ Πηγή: Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας, Λόγοι και Ομιλίες, τόμος Α´. Πηγή: http://kirigmata.blogspot.com

Ο Σταυρός του Χριστού και ο Σταυρός του κάθε ανθρώπου. (Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσιανίνωφ)

 

Ὁ Κύριος εἶπε στούς μαθητές Του: «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι» (Ματθ. ιστ’ 24). Τί σημαίνει «ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου»; Καί γιατί αὐτός «ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου», δηλαδή ὁ ἰδιαίτερος σταυρός τοῦ καθενός μας, ὀνομάζεται συνάμα καί «Σταυρός τοῦ Χριστοῦ»;

«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» εἶναι οἱ θλίψεις καί τά βάσανα τῆς γήινης ζωῆς, πού γιά τόν καθένα μας εἶναι δικά του. «Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» εἶναι ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία καί ἄλλα εὐλαβῆ κατορθώματα, μέ τά ὁποῖα ταπεινώνεται ἡ σάρκα καί ὑποτάσσεται στό πνεῦμα. Τά κατορθώματα αὐτά πρέπει νά εἶναι ἀνάλογα μέ τίς δυνάμεις τοῦ καθενός καί στόν κάθε ἄνθρωπο εἶναι δικά του.

«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» εἶναι τά ἁμαρτωλά ἀσθενήματα, ἤ πάθη, πού – στόν κάθε ἄνθρωπο – εἶναι δικά του! Μέ ἄλλα ἀπ᾽ αὐτά τά πάθη γεννιόμαστε καί μ᾽ ἄλλα μολυνόμαστε στήν πορεία τοῦ γήινου βίου μας.

«Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ» εἶναι ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Μάταιος καί ἄκαρπος εἶναι «ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» – ὅσο βαρύς καί ἄν εἶναι – ἐάν δέν μεταμορφωθεῖ σέ «Σταυρό τοῦ Χριστοῦ» μέ τό ν᾽ ἀκολουθοῦμε τόν Χριστό.

«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου», γιά τόν μαθητή τοῦ Χριστοῦ γίνεται «Σταυρός τοῦ Χριστοῦ», γιατί ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ εἶναι στερρά πεπεισμένος, ὅτι πάνω ἀπ᾽ αὐτόν (τόν μαθητή) ἀγρυπνάει ἀκοίμητος ὁ Χριστός. Πιστεύει ὅτι ὁ Χριστός ἐπιτρέπει νά τοῦ ἔρθουν θλίψεις σάν μιά ἀναγκαία καί ἀναπόφευκτη προϋπόθεση τῆς Χριστιανικῆς πίστεως. Καμιά θλίψη δέν θά τόν πλησίαζε, ἄν δέν τό εἶχε ἐπιτρέψει ὁ Χριστός, καί ὅτι μέ τίς θλίψεις πού τοῦ συμβαίνουν, ὁ Χριστιανός γίνεται οἰκεῖος τοῦ Χριστοῦ καί καθίσταται κοινωνός τῆς μοίρας Του στή γῆ καί – γιά τόν λόγο αὐτό – καί στόν οὐρανό.

«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» γίνεται γιά τόν μαθητή τοῦ Χριστοῦ «Σταυρός τοῦ Χριστοῦ», γιατί ὁ ἀληθινός μαθητής Του σέβεται καί θεωρεῖ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ σάν τόν μόνο σκοπό τῆς ζωῆς του. Αὐτές οἱ πανίερες ἐντολές γίνονται γι᾽ αὐτόν σταυρός, πάνω στόν ὁποῖο συνεχῶς σταυρώνει τόν παλαιό του ἄνθρωπο «σύν τοῖς παθήμασι καί ταῖς ἐπιθυμίαις» του (Γαλ. ε’ 24).

Ἀπ᾽ αὐτά εἶναι φανερό γιατί, γιά νά λάβουμε τόν σταυρό μας, εἶναι ἀνάγκη ν᾽ ἀπαρνηθοῦμε προηγουμένως τόν ἑαυτό μας μέχρι καί ν᾽ ἀπολέσουμε ἀκόμα καί τή ζωή μας. Τόσο βαθιά καί τόσο πολύ ἔχει συνηθίσει στήν ἁμαρτία καί οἰκειώθηκε σ᾽ αὐτήν ἡ πεσμένη στήν ἁμαρτία φύση μας, πού ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ δέν παύει νά ἀποκαλεῖ αὐτή τή φύση ψυχή τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου.

Γιά νά δεχτοῦμε τόν σταυρό στούς ὤμους μας, πρέπει πρῶτα νά πάψουμε νά ἱκανοποιοῦμε τό σῶμα στίς ἰδιότροπές του ἐπιθυμίες παρέχοντάς του μονάχα ὅ,τι εἶναι ἀναγκαῖο γιά τήν ὕπαρξή του. Πρέπει νά ἀναγνωρίσουμε ὅτι ἡ ἀλήθειά μας εἶναι ἕνα σκληρότατο ψέμα μπροστά στόν Θεό καί ἡ λογική μας εἶναι μιά τέλεια ἀνοησία. Τέλος: ἀφοῦ παραδοθοῦμε στόν Θεό μ᾽ ὅλη τή δύναμη τῆς πίστης μας καί ριχτοῦμε στή μελέτη τοῦ Εὐαγγελίου, πρέπει νά ἀπαρνηθοῦμε τό δικό μας θέλημα.

Ὅποιος πραγμάτωσε μιά τέτοια ἀπάρνηση τοῦ ἑαυτοῦ του εἶναι ἱκανός νά λάβει τόν σταυρό του. Αὐτός μέ ὑπακοή καί ὑποταγή στόν Θεό καί ἐπικαλούμενος τή βοήθειά Του γιά νά ἐνισχυθεῖ ἔναντι τῆς ἀδυναμίας του, ἀτενίζει δίχως φόβο καί ἀμηχανία τή θλίψι πού προσεγγίζει. Ὅποιος ἀπαρνήθηκε τόν ἑαυτό του προετοιμάζεται μεγαλόψυχα καί γενναῖα νά τήν ὑπομείνει, ἐλπίζει ὅτι μέσω αὐτῆς τῆς θλίψεως θά γίνει κοινωνός καί συμμέτοχος τῶν παθῶν τοῦ Χριστοῦ καί φτάνει τή μυστική ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ, ὄχι μόνο μέ τό νοῦ καί τήν καρδιά του, ἀλλά καί μέ τήν ἴδια τήν πράξη, τήν ἴδια τή ζωή του.

Ὁ σταυρός εἶναι καί παραμένει βαρύς καί καταθλιπτικός, ἐνόσω παραμένει ὁ σταυρός μας. Ὅταν ὅμως μεταμορφωθεῖ σέ Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, τότε γίνεται ἀσυνήθιστα ἐλαφρός. «Ὁ ζυγός μου», εἶπε ὁ Κύριος, «χρηστός καί τό φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν» (Ματθ. ια’ 30).

Ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ λαμβάνει τόν σταυρό στούς ὤμους του, ὅταν παραδέχεται πώς εἶναι ἄξιος τῶν θλίψεων πού ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ τοῦ καταπέμπει. Ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ τότε φέρει καί ὑπομένει τόν σταυρό του σωστά, ὅταν ἀναγνωρίζει ὅτι οἱ θλίψεις πού τοῦ στάλθηκαν εἶναι ἀκριβῶς -αὐτές καί ὄχι ἄλλες- εἶναι ἀναγκαῖες γιά τήν ἐν Χριστῷ μόρφωσή του καί τή σωτηρία του. Τότε φέρουμε καρτερικά τόν σταυρό μας, ὅταν ἀληθινά ἀντιλαμβανόμαστε καί ἀνα γνωρίζουμε τό ἁμάρτημά μας. Σ᾽ αὐτή τή συναίσθηση τοῦ ἁμαρτήματός μας δέν ὑπάρχει καμιά αὐταπάτη. Ὡστόσο, ὅποιος παραδέχεται τόν ἑαυτό του ἁμαρτωλό καί ταυτόχρονα γογγύζει καί μοιρολογάει ἀπό τό ὕψος τοῦ σταυροῦ του, ἀποδεικνύει μ᾽ αὐτό ὅτι μέ τό νά παραδέχεται τήν ἁμαρτία του ἐπιφανειακά, κολακεύει μονάχα τόν ἑαυτόν του καί τόν ξεγελᾶ.

Τό νά ὑπομένουμε καρτερικά τόν σταυρό μας ἀποτελεῖ ἀληθινή μετάνοια. Ἐσύ, ἀδελφέ, πού εἶσαι σταυρωμένος στόν σταυρό, ἐξομολογήσου στόν Κύριο μέσα στή δικαιοσύνη καί τή χρηστότητα τῶν κριμάτων Του. Μέ τήν αὐτοκατάκριση δικαίωσε τήν κρίση τοῦ Θεοῦ καί θά λάβεις ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν σου.

Ἐσύ, πού εἶσαι σταυρωμένος στόν σταυρό, γνώρισε τόν Χριστό – καί θά σοῦ ἀνοιχτεῖ ἡ πύλη τοῦ Παραδείσου. Ἀπό τόν σταυρό σου δοξολόγησε τόν Κύριο, ἀποκρούοντας ἀπό τόν ἑαυτό σου κάθε λογισμό μεμψιμοιρίας καί γογγυσμοῦ, ἀπορρίπτοντάς τον σάν ἔγκλημα καί σάν βλασφημία ἐναντίον τοῦ Θεοῦ. Ἀπό τήν κορυφή τοῦ σταυροῦ σου εὐχαρίστησε τόν Κύριο γιά τήν ἀνεκτίμητη δωρεά – γιά τόν σταυρό σου. Εὐχαρίστησε γιά τό πολύτιμο προνόμιό σου, τό προνόμιο νά μιμεῖσαι τόν Χριστό μέ τά βάσανα καί τό μαρτύριό σου.

Ἀπό τό σταυρό, ὅπου εἶσαι σταυρωμένος, θεολόγησε, γιατί ὁ σταυρός εἶναι τό ἀληθινό καί μόνο σχολεῖο, φυλακτήριο καί ἁγία τράπεζα τῆς ἀληθινῆς Θεολογίας.

Ἔξω ἀπό τόν σταυρό, δίχως τόν σταυρό, δέν ὑπάρχει ζῶσα γνώση Χριστοῦ. Μή ἀναζητᾶς τή Χριστιανική τελείωση στίς ἀνθρώπινες ἀρετές. Ἐκεῖ δέν ὑπάρχει αὐτή ἡ τελείωση. Αὐτή εἶναι κρυμμένη στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ. Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου μετατρέπεται σέ Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ φέρει τόν σταυρό του μέ ἐνεργό τή συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς του, ἡ ὁποία ἔχει ἀνάγκη κολασμοῦ.

Φέρνει κανείς τό σταυρό του, ὅταν σηκώνει τόν σταυρό του μέ εὐχαριστία πρός τόν Χριστό καί μέ δοξολόγησή Του. Σάν ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς δοξολογίας καί εὐχαριστίας μέσα στόν βασανισμένο ἄνθρωπο ἐμφανίζεται ἡ πνευματική παρηγοριά. Ἡ εὐχαριστία καί ἡ δοξολογία αὐτή γίνονται πλουσιώτατη πηγή ἀσύλληπτης καί αἰώνιας χαρᾶς, πού ξεπηδάει μέ χάρη ἀπό τήν καρδιά, ξεχύνεται στήν ψυχή καί στό ἴδιο τό σῶμα.

Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, μονάχα στήν ἐξωτερική του ὄψη, γιά τούς σαρκικούς ὀφθαλμούς, εἶναι πεδίο καί χῶρος σκληρός καί δύσκολος. Γιά τόν μαθητή τοῦ Χριστοῦ, πού Τόν ἀκολουθεῖ, ὁ σταυρός εἶναι πεδίο καί χῶρος ὑψίστης πνευματικῆς ἡδονῆς καί ἀπολαύσεως. Τόσο μεγάλη εἶναι αὐτή ἡ ἡδονή καί ἀπόλαυση, ὥστε ἡ θλίψη πνίγεται καί σβήνει ὁλότελα ἀπό τήν ἀπόλαυση. Καί ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ, πού τόν ἀκολουθεῖ, αἰσθάνεται μονάχα ἡδονή τήν ὥρα πού βρίσκεται ἀνάμεσα στά πιό σκληρά βάσανα. Ἔλεγε ἡ νεαρή Μαύρα στόν νεαρό σύζυγό της Τιμόθεο, ὁ ὁποῖος ὑπέμενε φοβερά βασανιστήρια καί πόνους καί τήν καλοῦσε νά δεχτεῖ καί ἐκείνη τό μαρτύριο: «Φοβοῦμαι, ἀδελφέ μου, μήπως τρομάξω, ὅταν θά δῶ τά φοβερά βασανιστήρια καί τόν ἐξοργισμένο ἡγεμόνα, μήπως ἀποκάμω σέ καρτερία καί ὑποκύψω ἐξαιτίας τῆς νεανικῆς μου ἡλικίας». Ὁ μάρτυρας Τιμόθεος τῆς ἀπάντησε τότε: «Ἔλπιζε στόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό καί τά βασανιστήρια θά εἶναι γιά σένα λάδι, πού ξεχύνεται ἀπάνω στό σῶμα σου καί πνεῦμα δρόσου στά κόκκαλά σου, πού θά ἀνακουφίζει ὅλες σου τίς ἀσθένειες».

Ὁ Σταυρός εἶναι ἡ ἰσχύς καί ἡ δόξα ὅλων τῶν ἀπ᾽ αἰῶνος Ἁγίων. Ὁ Σταυρός εἶναι ἰατήρας τῶν παθῶν, ἐξολοθρευτής τῶν δαιμόνων. Θανάσιμος εἶναι ὁ σταυρός γιά ἐκείνους, πού τόν σταυρό τους δέν τόν μεταμόρφωσαν σέ Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, πού ἀπό τόν σταυρό τους γογγύζουν κατά τῆς Πρόνοιας τοῦ Θεοῦ. Σταυρός εἶναι γιά ἐκείνους πού τόν μέμφονται καί τόν βλασφημοῦν καί παραδίδονται στήν ἀπελπισία καί τήν ἀπόγνωση.

Οἱ ἁμαρτωλοί, πού δέν ἐξομολογοῦνται καί δέν μετανοοῦν, πεθαίνουν πάνω στόν σταυρό τους μέ θάνατο αἰώνιο. Μέ τό νά μήν ὑπομένουν καρτερικά ἀποστεροῦνται τήν ἀληθινή ζωή, τή ζωή μέσα στόν Θεό. Τούς ἀποκαθηλώνουν ἀπό τόν σταυρό τους, γιά νά κατέβουν σάν ψυχές στόν αἰώνιο τάφο.

Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ ἀνυψώνει ἀπό τή γῆ τόν μαθητή τοῦ Χριστοῦ πού ‘ναι σταυρωμένος ἀπάνω του. Ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ, πού ‘ναι σταυρωμένος πάνω στό σταυρό του, φρονεῖ τά ἄνω, μέ τόν νοῦ καί τήν καρδιά του ζεῖ στόν οὐρανό καί καθορᾶ τά μυστήρια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν. «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν», εἶπε ὁ Κύριος, «ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι».

Πηγή: http://kirigmata.blogspot.com/2014/03/blog-post_8696.html#ixzz59Ksy8e8a

18/3 «Τοῦτο τό γένος ἐν οὐδενί δύναται ἐξελθεῖν εἰ μή ἐν προσευχῆ καί νηστεία»

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΑΣ) Στήν πορεία του γιά τήν ἕνωσή του μέ τόν Θεό ὁἄνθρωπος θά συναντήσει ὁπωσδήποτε ἀντίσταση ἀπό τό γένος τῶν δαιμόνων. Ἡὅλη ἀσκητική τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ ἔμφαση στήν προσευχή καί τήν νηστεία, ἐπιτρέπει μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ τήν νικηφόρα διάβαση. Οἱ δαίμονες εἶναι πεπτωκότες ἄγγελοι. Ἡ πτώση τους συνέβη πρίν τήν δημιουργία τοῦ Ἀδάμ καί μισούν τούς ἀνθρώπους. Ὁ Χριστός ἀποκάλεσε τόν διάβολο «ἀνθρωποκτόνο» καί ὠμίλησε γιά «τό πῦρ τῶ ἠτοιμασμένω τῶ διαβόλω καί τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ». Οἱ δαίμονες γνωρίζουν ὅτι τούς περιμένει τό πῦρ καί παρ’ὅλα αὐτά δέν μετανοοῦν. Προσπαθοῦν νά σταματήσουν τήν πορεία τῶν ἀνθρώπων πρός τόν Θεό. Ὅμως ἡ ἐπίδρασή τους εἶναι ἀδύναμη καί ἡ δύναμή τους περιωρισμένη ἐφόσον ὁἄνθρωπος εἶναι προσδεδεμένος στόν Θεό. Παρ’ὅτι ὁἄνθρωπος εἶναι φαινομενικά ἀδύναμος μπροστά τους ὁ Θεός ἠθέλησε νά τούς ξεπερνᾶ μέ τήν ἐπίκλιση τοῦὀνόματος τοῦ Κυρίου, πού εἶναι ἡ προσευχή, καί τόν ἀσκητικό ἀγώνα τῆς νηστείας καί τῆς τήρησης τῶν ἐντολῶν. Μέ τό βάπτισμά του ὁἄνθρωπος ἐνδύεται τόν Χριστό καί διαθέτει ἔτσι πανοπλία γιά τήν προστασία του ἀπό τους δαίμονες. Ἡ προστασία αὐτή σπάζει ὅταν ὁἄνθρωπος ἀρνηθεῖ τόν Θεό καί προσκαλέσει τους δαίμονες ἐντός τῶν τειχῶν. Αὐτό γίνεται μέ τίς μεγάλες ἁμαρτίες ὅπως εἶναι ἡ φαρμακεία, ἡ μαγεία ἀλλά καί ὁ φόνος διά τῶν ἐκτρώσεων, ἡ βλασφημία καί τά παρόμοια. Ἀλλά καί πάλι ἡἘκκλησία προστατεύει τόν μετανοοῦντα ἄνθρωπο μέ τό ἰαματικό μυστήριο τῆς μετάνοιας-ἐξομολόγησης καί τήν ἁγιαστική χάρη τῶν μυστηρίων. Ἡ Ὀρθοδοξία κατέχει μία μέθοδο γιά τήν πορεία πρός τήν ἕνωση μέ τόν Θεό. Ἡ πνευματική ζωή ἀποτελεῖται ἀπό τρία στάδια. Τό στάδιο τῆς κάθαρσης της ψυχῆς, τοῦ φωτισμοῦ τοῦ νοός καί τό στάδιο τῆς θέωσης. Στή διάρκεια τῆς κάθαρσης τῆς ψυχῆς ὁἀγωνιζόμενος πιστός προσπαθεῖ μέ τήν συμβολή τοῦ πνευματικοῦ πατρός νά περιορίσει ἤ καί νά ἐξαλείψει τά πάθη τῆς ψυχῆς. Τέτοια πάθη εἶναι ὁἐγωισμός, ἡὑπερηφάνεια, ἡ ζήλεια, ἡ κατάκριση καί τά παρόμοια. Τά πάθη ἤ οἱἀρώστειες τῆς ψυχῆς ἔχουν συνήθως τήν ρίζα τους στήν ἀγάπη τοῦἑαυτοῦ μας ἡὁποία τίθεται ὑπεράνω ὅλων. Ἡ φιλαυτία εἶναι τό μεγαλύτερο ἐμπόδιο γιά νά ἀγαπήσουμε τόν Θεό καί τούς ἄλλους ἀνθρώπους. Σέ αὐτή τήν πνευματική πορεία ἡ νηστεία χρησιμοποιεῖται ὡς μέσο καί ὄχι ὡς αὐτοσκοπός ἐξ οὖ καί καλεῖται παθοκτόνος. Παράλληλα ὁἀθλητής τοῦ πνευματικοῦἀγώνα καλλιεργεῖ τίς εὐαγγελικές ἀρετές, κατ’ἐξοχήν τήν ταπείνωση καί τήν διαρκῆ μετάνοια, οὕτως ὥστε νά προσελκύσει τήν χάρη τοῦἉγίου Πνεύματος. Μερικές ἐκλεκτές ψυχές εἰσέρχονται μετά ἀπό ἀγώνα στό στάδιο τοῦ φωτισμοῦ, ὅπου ὁ νοῦς γνωρίζει περισσότερα ἀπό ὅσα παράγει ἡ λογική. Ἡ πίστη πού ἀποζητᾶὁ Κύριος ἀπό τούς ἀνθρώπους εἶναι ἀκριβῶς αὐτή ἡἀποδοχή τοῦὑπερβατικοῦ. Τέλικό στάδιο τῆς πνευματικῆς πορείας εἶναι ἡ θέωση πού εἶναι ὁ σκοπός τῆς ἐπίγειας ζωῆς. Ὁ μοναχισμός εἶναι ἔκφραση τῆς ’Ορθοδοξίας καί ἀποτελεῖ τήν δεύτερη, πλήν τοῦἐγγάμου βίου, ἀτραπό γιά τήν σωτηρία. Χρησιμοποιεῖ τήν προσευχή καί τήν νηστεία ὠς μέσα προκειμένου νά ἀποκτήσει ἡ ψυχή τόν ἔλεγχο ἀπέναντι στό σῶμα. Κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο τό σῶμα ἐπιθυμεῖἐναντίον τῆς ψυχῆς. Ἡ ἀσκητική προσπάθεια κατατείνει στήν ἐνδυνάμωση τῆς ψυχῆς ἔναντι τῶν ὀρέξεων τοῦ σώματος ὥστε ὁἄνθρωπος νά μήν εἶναι κατά τόν Παῦλο σωματικός ἀλλά πνευματικός. Ἡ ἐγκράτεια, σέ συνδυασμό μέ τήν ἀποκοπή τοῦ θελήματος, τήν ὑπακοή καί τήν ταπείνωση καθαρίζουν τόν ἄνθρωπο καί τόν καθιστοῦν ἱκανό προκειμένου νά ἐγκατοικήσει ὁ Θεός μέσα του καί νά γίνει δοχεῖο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Οἱ Ἅγιοι εἶναι τά παραδείγματα ὅσων ἀκολούθησαν τήν ἀσκητική τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ὡς τήν ἕσχατή της συνέπεια καί κατέστησαν Θεοφόροι. ὉἍγιος Ἰωάννης, στόν ὁποῖο ἡἘκκλησία τιμητικά ἀφιερώνει τήν σημερινή τέταρτη Κυριακή τῶν Νηστειῶν, εἶναι ὁ συγγραφέας τοῦ βιβλίου τῆς «Κλίμακος», τῆς σκάλας δηλαδή τῶν διαδοχικῶν βαθμίδων ἕως τῆς ἀνόδου εἰς τόν ἀγωνοθέτη Χριστόν. Στό βιβλίο του γίνεται μνεία τῆς ὑπακοῆς, τῆς μνήμης τοῦ θανάτου, τῆς ἀοργησίας τῆς ἁγνείας τῆς ἔλλειψης μνησικακίας, καταλαλιᾶς, ψεύδους, φιλαργυρίας, ὑπερηφάνειας κλπ ὡς βήματα κάθαρσης καί ἀνόδου πρός τό θεῖον. Ἡἕσχατη ἀρετή πού κατακτᾶται εἶναι ἡἀνιδιοτελής καἰ πρός τούς πάντας ἀγάπη, τό σημεῖο τῆς ἐγκατοίκησης τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο. Ἡ βάση τῶν ἀρετῶν εἶναι ἡὑψοποιός ταπείνωση μαζύ μέ τήν διαρκῆ μετάνοια πού ἀναφέρεται ὡς «ἀνανέωση τοῦ βαπτίσματος καί ἀποκήρυξη τῆς ἀπελπισίας». Ἡ πορεία μας πρός τόν Θεό εἶναι συναρπαστική καί ἀξίζει νά εἶναι τό κέντρο τοῦ εἶναι μας. Ἡ λέξη ἄνθρωπος σημαίνει ἄνω θρώσκω δηλαδή εἶμαι στραμένος πρός τά ἄνω. Ἡ κατά φύση πορεία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ πορεία του πρός τόν Θεό. Ἡ δικαίωση τῆς ὕπαρξῆς μας σἐ αὐτόν τόν κόσμο εἶναι νά πορευθοῦμε καί ἐν ἀνάγκη νά συρθοῦμε πρός τόν δημιουργό τοῦ παντός μέ ὅποια θυσία. Ἄς ἀναφωνήσουμε μαζύ μέ τόν πατέρα τοῦ δαιμονισμένου παιδιοῦ στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα: «πιστεύω Κύριε, βοήθοι μοι τῆ ἀπιστία». Πηγή: http://kirigmata.blogspot.com/2017/03/blog-post_73.html#ixzz59uLlPnBp

Σελίδα 8 από 11