HeadShort.png

5/7 Ματθ. 8, 5-13 [†Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου]

2020 ΙΟΥΛΙΟΥ 5 - ΚΥΡΙΑΚΗ Δ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΟΥΛΟΥ ΤΟΥ ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΥ


(Διασκευή ομιλίας στη Νέα Κερασούντα, στις 9/7/2006)

Αναζητώντας τον Θεό

Το Ευαγγέλιο που ακούσαμε μας μιλάει για τη σχέση που πρέπει να έχουμε με τον Χριστό. Η σωστή σχέση με τον Χριστό, είναι ό,τι καλύτερο μπορούμε να επιθυμήσουμε στη ζωή μας.
Μας περιγράφει την συνάντηση του Χριστού με έναν Ρωμαίο αξιωματούχο, που είχε χρήματα και μεγάλο αξίωμα. Ρωτάει κανείς: Και τι άλλο ήθελε ο άνθρωπος αυτός; Αφού κατά την γνώμη του κόσμου τα είχε όλα και πολλοί θα τον ζήλευαν.
Ναι. Αλλά η δική του συνείδηση του έλεγε, ότι δεν τα είχε όλα. Γι’ αυτό προβληματιζόταν: «Τι είναι αυτά που έχω; Μήπως αυτά είναι αληθινή ζωή; Σπίτι, περιουσία, χρήματα, καλή υπόληψη, αυτά τελικά είναι η ζωή; Και τι γίνεται με τον έσω άνθρωπο, την ψυχή, την ζωή μετά τον θάνατο και τον Θεό; Τι πρέπει να κάνουμε γι’ αυτά;».
Και κάθε μέρα ο άνθρωπος αυτός, απασχολούσε τον εαυτό του να βρει, πώς πρέπει να ρυθμίσει την επικοινωνία του με τον εαυτό του, με τους άλλους ανθρώπους και προπαντός με τον Θεό. Για να γίνει άνθρωπος σωστός. Και να αποκτήσει αληθινή χαρά και ελπίδα για την αιώνια ζωή.
Και εργαζόμενος έτσι, ενώ ήταν ένας ειδωλολάτρης Ρωμαίος, πρώτα απ’ όλα έψαξε και βρήκε, ποιός είναι ο αληθινός Θεός. Όχι ο Δίας, όχι ο Ποσειδώνας, όχι η Αθηνά... αλλά ο Θεός που πίστευσαν οι Πατέρες μας Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ και τον κήρυξαν οι προφήτες. Ψάχνοντας ο εκατόνταρχος για τον Θεό, άρχισε να τον αγαπάει. Και ακόμη έμαθε να αγαπάει όχι τον εαυτό του, αλλά τον κάθε άνθρωπο που είχε κοντά του. Να νηστεύει, να εγκρατεύεται, να προσεύχεται, να κάνει καλωσύνες.
Συνήθως στην αντίληψη ενός ανθρώπου κέρδος και ωφέλεια είναι:
Να έχει, να τρώει, να απολαμβάνει.
Αυτά, έλεγε ο εκατοντάρχης, είναι ανόητα. Είναι πιο καλό, αντί να μαζεύεις για τον εαυτό σου, να δίνεις. Αντί να καλοτρώς και να καλοπερνάς, να νηστεύεις και να εγκρατεύεσαι. Αντί να κοιτάζεις την ανάπαυσή σου, να τρέχεις στην Εκκλησία και στην προσευχή.

Σωστή στάση μπροστά στο Θεό

Έτσι ζούσε και κάθε μέρα αισθανόταν πιο καλά και πιο ευτυχισμένος από την ελπίδα της αιώνιας ζωής, από την ελπίδα του ότι μία ημέρα θα βρεθεί κοντά στο Θεό που τον πίστευσε και τον αγάπησε.
Αλλά στη ζωή έρχονται και τα δυσάρεστα. Αρρώστησε ένας καλός υπηρέτης του. Και βάδιζε προς τον θάνατο. Ο εκατόνταρχος πονώντας και συμπονώντας τον φτωχό αδελφό του, σκέφθηκε τι καλύτερο μπορούσε να κάνει. Κάνοντας προσφορά και θυσία από τον εαυτό του.
Πρώτη του κίνηση ήταν, ότι ξεκίνησε ο ίδιος να βρει τον Χριστό και να τον παρακαλέσει. Είχε ακούσει, ότι κάνει πολλά θαύματα. Ο ίδιος ήταν εκατοντάρχης. Είχε δικαίωμα να του στείλει έναν άνθρωπο και να του πει: «Έλα δω σε θέλω. Για πετάξου λίγα λεπτά στο σπίτι μου».
Αλλά αντί να καλέσει έτσι τον Χριστό, πήγε μόνος του και αφού τον προσκύνησε και τον χαιρέτησε με σεβασμό, του είπε απλά:
-Ο δούλος μου είναι άρρωστος.
Ο Χριστός του απάντησε:
-Έρχομαι να τον θεραπεύσω. Πάμε.
Λέει ο εκατόνταρχος:
-Κύριε, πού να πάμε; Δεν είμαι άξιος να μπεις στο σπίτι μου. Εγώ είμαι άνθρωπος αμαρτωλός.
Όποιος θέλει να δει τον Θεό και τον εαυτό του σωστά, βλέπει πρώτα απ’ όλα τις λάθος πράξεις του, τα λάθος συναισθήματά του, τις κακίες του, τις παραλείψεις του από το καλό. Αυτά δεν είναι ασήμαντα πράγματα. Έχουν σημασία γιατί είναι αμαρτίες. Ο εκατοντάρχης δεν κοίταζε τι φταίνε οι άλλοι, αλλά τι φταίει ο ίδιος απέναντι του Θεού. Και όταν ο Χριστός του είπε «έρχομαι, πάμε στο σπίτι σου», του είπε:
-Όχι Κύριε, δεν είμαι άξιος. Εγώ είμαι άνθρωπος αμαρτωλός. Εσύ είναι μεγάλος ενώπιον του Θεού. Ειπέ μια κουβέντα και θα γίνει. Και εγώ το ίδιο κάνω. Έχω μια εξουσία που μου την έδωσε κάποιος άνθρωπος. Και λέω στον υπηρέτη μου, «κάνε τούτο» και το κάνει. Και στον υφιστάμενό μου «τρέξε εκεί», και τρέχει. Ειπέ και συ ένα λόγο μόνο και θα γίνει καλά ο δούλος μου.

Η πρώτη εντολή

Μόλις τον άκουσε ο Χριστός είπε: «Ουδέ εν τω Ισραήλ, τοσαύτην πίστιν εύρον». Τι ήταν ο Ισραήλ τότε; Ο λαός του Θεού. Σαν να λέγαμε σήμερα, πήγα στην πιο χριστιανική πόλη. Δεν βρήκα τέτοια πίστη. Πήγα στο Άγιον Όρος, δεν βρήκα τέτοια πίστη. Κάτι τέτοιο λέει ο Χριστός για τον εκατοντάρχη. Με αλλά λόγια του έβαλε ο Χριστός «άριστα».
Σε τι; Στην πίστη. Τι είναι η πίστη; Η έκφραση του πόθου για επικοινωνία με τον Θεό. Γιατί πίστη σημαίνει: Εμπιστοσύνη στο Θεό. Υπακοή στο Θεό. Αγώνας και προσπάθεια αυτό που λέει ο Θεός, να το κάνω και εγώ έργο.
Εμείς θαυμάζουμε την τσέπη, την καλοπέραση και την υπόληψη του κόσμου. Έχεις; Τρως; Διασκεδάζεις; Υποκλίνεται ο κόσμος στο περπάτημά σου; Σε χαιρετάει με σεβασμό; Αν ναι, τότε όλα τα έχεις.
Όμως η Αγία Γραφή, λέει: Άμα έχεις μόνο αυτά, είσαι τσόφλι. Είσαι αυγό χαλασμένο, που αξία έχει μόνο το τσόφλι του, γιατί σκεπάζει το κλούβιο αυγό και την βρώμα. Δεν αρκεί τι έχεις. Και τι φαίνεσαι. Προσπάθησε να γίνεις κάτι. Πρέπει να μας πιάνει η αγωνία να γίνουμε αυτό που θέλει ο Θεός. Να γίνουμε σωστοί ενώπιον του Θεού.
Είπαμε προηγουμένως ότι ο εκατοντάρχης, άρχοντας Ρωμαίος, άνθρωπος των κατακτητών δηλαδή στην Καπερναούμ, ήταν πονετικός. Έβλεπε πόνο και πονούσε. Η συμπόνια προς εκείνον που πονάει, είναι η αρχή της αγάπης. Βλέπεις να πονάει άλλος και δεν πονάς; Είσαι πνευματικά αναίσθητος. Ο λόγος του Θεού δεν μιλάει την καρδιά σου. Αγωνία πρέπει να σε πιάνει. Γιατί η πρώτη εντολή του Θεού είναι η αγάπη. Η συμπόνια, δεν έρχεται δεύτερη από την αγάπη, αλλά είναι η αρχή της αγάπης. Πρώτα θα συμπονέσεις και μετά θα αποφασίσεις, να κάνεις τούτο και εκείνο και όσα ορίζει το θέλημα του Θεού.

Οι δισταχτικοί

Ένα καράβι, έπαθε ναυάγιο και έστελνε συνεχώς μηνύματα SOS. «Τρέξτε για βοήθεια». Και πραγματικά όλα τα καράβια που ήταν στην περιοχή έσπευσαν προς τα εκεί. Όταν έφτασε το πρώτο, βλέποντας ο καπετάνιος του, το άλλο καράβι να βουλιάζει και τους επιβάτες σε απελπισία, διάταξε: «Λέμβοι και σωσίβια στη θάλασσα. Ολοταχώς κοντά». Μπήκε και αυτός σε μια λέμβο και φώναζε: «Πηδάτε στη θάλασσα και μη φοβάστε. Θα σας σώσουμε. Χάνεται το καράβι σας».
Οι άνθρωποι άρχισαν να βουτάνε στα νερά και να αρπάζουν τα σωσίβια. Έμειναν μόνο δυό, που δίσταζαν να πηδήσουν στη θάλασσα. «Αφήστε το πλοίο και μη φοβάστε» τους φώναζε. Μα εκείνοι δίσταζαν. Τελικά ήρθε ένα κύμα κατάπιε ολόκληρο το καράβι και χάθηκαν εκείνοι οι άνθρωποι.
Τι μας λέει η ιστορία; Σωσίβιο είναι η πίστη στον Χριστό. Μας φωνάζει ο Χριστός:
-Εμπιστευθείτε με! Πιστεύσετέ με. Για σας ήλθα στον κόσμο.
Διαβάζουμε στο ευαγγέλιο: «Ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον ώστε τον Υιό αυτού τον μονογενή έδωκεν» να γίνει σωσίβιο, μέσα σ’ αυτή την θάλασσα. «Ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν», όποιος τον εμπιστεύεται, και τον πιστεύει, πηδώντας στην αγκαλιά του με την πίστη στον Χριστό, «μη απόληται», να μην κινδυνεύει να χαθεί, αλλά «να έχει ζωήν αιώνιον». Γι’ αυτό και λέμε τον Χριστό «σωτήρας μας».
Δεν τον λέμε μόνο. Είναι ο σωτήρας μας. Γιατί ήλθε στον κόσμο για μας. Και όντας Θεός, Υιός του Θεού, σταυρώθηκε και απέθανε για μας. Αναστήθηκε για μας και αναλήφθηκε στον ουρανό για να μας πάρει κοντά του.
Ερώτημα. Γιατί οι εκείνοι οι δυό-τρεις, δεν πήδησαν στα σωσίβια; Ήσαν άτολμοι. Δειλοί. Δίσταζαν.
Γιατί ήταν άτολμοι και δειλοί; Γιατί μπλοκάριζε το μυαλό τους σε μερικές ανόητες σκέψεις σαν αυτές που εμποδίζουν και εμάς να ακολουθήσουμε τον Χριστό: «Αλήθεια μας λέει; Αλήθεια, είναι καλύτερη η ζωή κοντά στον Χριστό; Άραγε υπάρχει αιώνια ζωή; Μήπως είναι καλύτερα «πέντε και στο χέρι παρά δέκα και καρτέρει». Τώρα είναι που μπορώ να φάω, να πιώ, να διασκεδάσω λιγάκι. Αυτά τα καταλαβαίνω, τα αισθάνομαι. Εκείνα που λέει ο Χριστός δεν τα καταλαβαίνω, δεν τα αισθάνομαι». Πώς να τολμήσει ο άνθρωπος με τέτοια μυαλά;
Ποιός φταίει; Ο Χριστός που φωνάζει «δεύτε προς με πάντες»;
Το μυαλό μας φταίει. Αλλά ο Χριστός μάς λέει ότι τα μυαλά μας πρέπει να τα διορθώνουμε. Και τα συναισθήματά μας πρέπει να τα διορθώνουμε. Και τις πράξεις του σώματός μας πρέπει να τις κυβερνάμε εμείς. Ούτε να μας κυβερνάνε οι ορέξεις του σώματος και τα συναισθήματα μιας διάθεσης που ρέπει στην κακία, στον εγωισμό, στο μίσος. Αλλά να μας κυβερνάει το φως του Θεού.

Το μεγάλο «άριστα»

Ένας νεαρός μπαμπάς, έκανε σκι στα χιόνια. Και μη θέλοντας να αφήσει μόνο το μικρό γυιό του, τον βόλεψε πάνω στο σκι και έτρεχε στα χιόνια. Ενθουσιασμένος ο μικρός κάθε τόσο ξεφώνιζε: «Μπράβο μπαμπά, μπράβο μπαμπά». Και οι άλλοι τ’ άκουγαν και χαίρονταν. Το «μπράβο» που είπε το παιδί ήταν ωραίο πράγμα.
Αλλά το «μπράβο» του Θεού είναι πολύ μεγαλύτερο. Και το μπράβο του παιδιού ήταν για ένα άθλημα που και να έλειπε, δεν χανόταν ο κόσμος. Το μπράβο του Χριστού στον εκατοντάρχη της Καπερναούμ ήταν γιατί είχε την σωστή σχέση με τον Θεό, που είναι το μόνο «συν» της ζωής.
Την έχεις; Τα έχεις όλα. Δεν την έχεις; Είσαι σε όλα φτωχός. Κάθε ημέρα θα φτωχαίνεις περισσότερο.
Ο εκατοντάρχης πήρε από τον Χριστό ένα «μπράβο», ένα άριστα. Εσύ αξίζεις να πάρεις ένα «μπράβο» από τον Χριστό; Για την πίστη σου, για την χριστιανική σου ζωή, για την τόλμη με την οποία τοποθετείσαι απέναντι του Χριστού και του αγίου θέληματός Του;
Αυτό είναι το μήνυμα του σημερινού Ευαγγελίου. Να το βάλουμε στην καρδιά μας, για να αξιωθούμε και εμείς ενός μεγάλου επαίνου από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Αμήν.-

impiprevezis.gr

5/7 “Κύριε, ουκ ειμί ικανός, ίνα μου υπό την στέγην εισέλθης...”

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ (κατά Ματθαίον η΄ 5 - 13) "Η θεραπεία του δούλου του εκατόνταρχου"

Τις Κυριακές μας, εμείς οι χριστιανοί, τις αφιερώνουμε στην δόξα του Θεού, και μάλιστα εορτάζουμε την Ανάσταση του Υιού Του και ιδρυτή της Εκκλησίας Του, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Έτσι με χαρά και ανυπομονησία περιμένουμε την ημέρα αυτή και όταν σημάνουν οι καμπάνες της εκκλησιάς στην Ενορίας μας τρέχουμε να προσευχηθούμε σε Αυτόν και να τον ευχαριστήσουμε για όσα μας προσφέρει καθημερινά στην ζωή μας και να συμμετάσχουμε ενεργά στην Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία της Κυριακής που γίνεται με σκοπό την επιτέλεση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας και της Κοινωνίας μας με τον Χριστό μέσω του κοινού Αγίου Ποτηρίου και της Θείας Μετάληψης.

Ό τρόπος λατρείας μας στον Θεό είναι κοινός και συγκεκριμένος και έχει καθοριστεί από μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας μας, με την Θεία Λειτουργία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, αλλά και αυτήν του Μεγάλου Βασιλείου, όπου μέρος αυτών των Ακολουθίων είναι και η ανάγνωση του Ευαγγελίου της ημέρας κατά την τάξη του Τυπικού της Εκκλησίας μας, που εκφωνείτε εμελλώς από τον Ιερέα ή τον Διάκονο περίπου στο μέσον της Θείας Λειτουργίας, μια στιγμή σημαντική και ιερή αφού ακούγονται τα λόγια του Χριστού μας κατά την τριετή διδασκαλία Του, όπως ακριβώς μας τα μεταφέρουν οι μαθητές Του και ευαγγελιστές, Ματθαίος, Ιωάννης, Μάρκος και Λουκάς.
Αποτέλεσμα εικόνας για ΚΥΡΙΑΚΗ Δ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ματθ. η΄ 5-13) Την συγκεκριμένη Κυριακή, 28η Ιουνίου 2015, την τέταρτη από την περίοδο των εβδομάδων του Ματθαίου, η ευαγγελική περικοπή που θα ακουστεί στις εκκλησιές όλης της οικουμένης, όπου χτυπά η καρδιά των ορθοδόξων χριστιανών, είναι από το όγδοο κεφάλαιο και μάλιστα οι στίχοι 5-13, που αναφέρονται σε ένα ακόμα θαύμα του Χριστού, στην θεραπεία του υπηρέτη ενός πιστού εκατόνταρχου, όπου στον διάλογο του με το διδάσκαλο Ιησού εμπεριέχεται όλη η θεολογία της Εκκλησίας μας.
Η συναίσθηση της αναξιότητας του εκατόνταρχου και κατ’ επέκταση η ταπείνωσή του, είναι στοιχεία από τα οποία θα μπορούσαμε ν’ αντλήσουμε ένα ισχυρό μήνυμα για την πορεία που ακολουθούμε στη ζωή μας. “ Κύριε, δεν είμαι άξιος να σε δεχθώ στο σπίτι μου, πες όμως μόνο ένα λόγο, και θα γιατρευτεί ο δούλος μου”. Συγκλονίζουν πράγματι τα λόγια αυτά γιατί σηματοδοτούν μια στάση, την οποία δύσκολα ο άνθρωπος και ιδιαίτερα ο σημερινός, υιοθετεί. Είναι η περίπτωση που αποτολμά ο άνθρωπος με ένα ιερό «θράσος», αν μπορούσαμε να το ονομάσουμε έτσι, να γκρεμίσει τα διαχωριστικά τείχη που συνήθως ανεγείρει, τα οποία αφήνουν τον εαυτό του σε μια παγερή απόσταση από το Θεό και το συνάνθρωπο. Είναι η κατάσταση εκείνη που καρπώνεται τη συναίσθηση της δικής του αδυναμίας και κάνει τη μεγάλη κίνηση, να ζητήσει τη βοήθεια του Θεού, τον οποίο μπορεί
να πλησιάζει πλέον με πίστη και ελπίδα.
Μια τραγικότητα που βιώνει ο σημερινός άνθρωπος είναι ότι πολλές φορές ακολουθεί το δικό του εγωιστικό δρόμο, εκείνο της αυτοθεοποίησης. Απομακρύνεται από την αγάπη του Θεού τρέφοντας την ψευδαίσθηση ότι με αυτό τον τρόπο είναι δυνατό να επιτύχει στη ζωή του. Επιχειρεί με τις δικές του και μόνο δυνάμεις να τα καταφέρει και να ζήσει μια ζωή ιδανική για αυτόν, ανάγοντας μέσα στο μυατον εαυτό σε πλάσμα θεϊκό και παντοδύναμο. Εκείνο όμως που συνεχώς δοκιμάζει είναι η απογοήτευση και η αγωνία. Και αυτό γιατί αρνείται την παρουσία του Κυρίου στη ζωή του, ο Οποίος είναι ο μόνος που μπορεί να μας προσφέρει θεραπεία σε κάθε μας ασθένεια και βοήθεια σε κάθε μας περίσταση.
Όταν ο Χριστός μπήκε στην Καπερναούμ, ο εκατόνταρχος τον πλησίασε και τον παρακάλεσε για ένα δούλο του. Τον παρακάλεσε συγκεκριμένα να θεραπεύσει τον παράλυτο υπηρέτη του. Η καρδιά του Ρωμαίου στρατιωτικού δεν αντέχει να τον βλέπει να υποφέρει στο κρεβάτι του πόνου. Αυτό το γεγονός, για όσους γνωρίζουν έστω και λίγο ιστορία, γίνεται σε μια εποχή που οι Ρωμαίοι, θεωρούσαν τους δούλους τους, περίπου σαν αντικείμενα, και υποδηλώνει πως ο εκατόνταρχος παρά τη θέση και το αξίωμα του, θεωρεί το δούλο του σπιτιού του σαν δικό του παιδί. Ταπεινώνεται μπροστά στο Χριστό και ζητά το έλεος του. Παρακαλεί να τον θεραπεύσει και ο Κύριος ανταποκρίνεται αμέσως.
Ο εκατόνταρχος μπροστά στην προθυμία του Χριστού να έλθει στο σπίτι του για να θεραπεύσει τον άρρωστο δούλο του, αισθάνεται τη δική του αναξιότητα και ομολογεί “Κύριε, ουκ ειμί ικανός, ίνα μου υπό την στέγην εισέλθης”. Συνεχίζοντας, εκφράζει δημόσια την πίστη του στην Θεότητα του Χριστού, λέγοντας: “Μόνον ειπέ λόγον και ιαθήσεται ο παις μου”. Σαν Θεός που είσαι πες ένα λόγο. Αυτός και μόνον αρκεί για να θεραπευθεί ο δούλος μου.
 ΚΥΡΙΑΚΗ Δ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ματθ. η΄ 5-13)

Είναι πράγματι αξιοθαύμαστη και η ταπείνωση του εκατόνταρχου, αλλά και η μεγάλη πίστη που επέδειξε. Ένας πολύ αρμονικός συνδυασμός αρετών που ανεβάζει τον άνθρωπο σε δυσθεώρητα πνευματικά ύψη και τον καταξιώνει σαν εικόνα του Θεού στην πιο αυθεντική της μορφή. Φανταστείτε την εικόνα: Ένας σπουδαίος Ρωμαίος ειδωλολάτρης γονατιστός μπροστά στον Ιησού, να δείχνει αγάπη σε έναν συνάνθρωπο του και μάλιστα δούλο του, να κραυγάζει ομολογώντας την Θεότητα Του, να εκμυστηρεύεται την πίστη του σε Αυτόν και τέλος με απόλυτη ταπείνωση να του ζητά το θαύμα και φυσικά αυτό να του δίδετε ως αντίδωρο της πίστης του.
Αγαπητοί αναγνώστες της ιστοσελίδας του Ιερού Ναού μας, των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, των Ανθοκήπων της Νέας Ευκαρπίας στην δυτική Θεσσαλονίκη, ιδιαίτερα στην εποχή μας σήμερα που μαστίζεται από τόσα πάθη και που ο εγωϊσμός και η υπερηφάνεια, αλλά πολλές φορές και η απιστία εμφωλεύουν στις καρδιές των ανθρώπων, ο εκατόνταρχος της διήγησής μας έρχεται να αλλάξει τα πάντα και να φωτίσει με τον διάλογο του με τον Χριστό μας, έναν άλλο δρόμο ζωής, να μας διδάξει μια άλλη κοσμοθεωρία, πιο ανθρώπινη, πιο ασφαλή, πιο όμορφη, αλλά το κυριότερο, και πιο αποτελεσματική. Εκείνην που περνά μέσα από τη συναίσθηση της αναξιότητάς μας και οδηγεί στην ταπείνωση για να μπορούμε να επιζητούμε το έλεος και την ευσπλαχνία του Θεού. Είναι ένας δρόμος μέσα από τον οποίο προβάλλεται η πίστη, η οποία εκφράζεται ως απόλυτη εμπιστοσύνη στο Θεό, που είναι και η μόνη ελπίδα και σωτηρία μας.
Αγάπη, πίστη και ταπείνωση...
...οι αρετές που οδηγούν στο Θαύμα!!!
Καλή και ευλογημένη Κυριακή

Πηγή: http://kirigmata.blogspot.com

29/12 «Ινα πληρωθή το ρηθέν»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΙΝ

Απόστολος: Γαλ. β΄11 - 19 Ευαγγέλιον: Ματθ. β΄ 13 - 23

«Ινα πληρωθή το ρηθέν» να πραγματοποιηθεί, να εκπληρωθεί ο λόγος του Θεού μέσω των απεσταλμένων θεόπνευστων προφητών, αυτό σημαίνει η φράση αυτή. Τρεις φορές αναφέρεται αυτή η έκφραση στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου αδελφοί. Προφητεία που φανερώνει την μετάβαση και επιστροφή από την Αίγυπτο, η πρώτη. Την σφαγή των νηπίων από τον Ηρώδη, η δεύτερη, που πίστευε ότι θα απαλλασσόταν από τον Ιησού Χριστό. Και την προσωνυμία του Κυρίου, Ναζωραίος, η τελευταία, από τον τόπο όπου εγκαταστάθηκε και μεγάλωσε. Η αναφορά, σε προφητείες, κυρίως από τους ευαγγελιστές, δηλώνει και επιβεβαιώνει τη σταθερή διαχρονική επαλήθευση της υπόσχεσης του Θεού, με βάση το σχέδιό Του για τη σωτηρία του ανθρώπου. Ωστόσο η αναφορά των ονομάτων του Ηρώδη και Αρχέλαου καθορίζουν και τον χρόνο της ενανθρώπισης του Κυρίου μας, τοποθετώντας την σε ιστορικά πλαίσια. Δεν είναι όμως οι μοναδικές περιπτώσεις που αναφέρονται σε προφητείες, οι θεόπνευστοι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης, μελετητές και γνώστες των βιβλίων των προφητών. Διακηρύττουν ιδιαίτερα τα σοβαρά γεγονότα της επίγειας ζωής του Κυρίου. Διαπιστώνουν την εκπλήρωση προφητειών με προεξάρχουσες τις προφητείες του μεγαλοφωνότατου των προφητών Ησαϊα. Εκινδύνευσε το παιδίον, ο θεάνθρωπος Ιησούς, από την δολοφονική μανία του Ηρώδη, σημειώνει η σημερινή περικοπή. Ασφαλώς ο Θεός μπορούσε να Τον προφυλάξει και να μη Τον φτάσει το φονικό μαχαίρι του Ηρώδη, χωρίς να χρειαστεί η μετάβαση στην Αίγυπτο. Δεν ήταν όμως καιρός ακόμη να δηλωθεί η θεία προέλευση και ιδιότητα του Ιησού. Το γεγονός όμως που δεσπόζει αυτές τις μέρες και που πριν δυο μέρες, αναπολήσαμε και ευγνώμονες γιορτάσαμε, αγαπητοί μου, είναι η αναγγελία του αγγέλου κατά την γέννηση του Χριστού: «Ετέχθη υμίν σήμερον Σωτήρ». Ναι για χάρη μας, όχι γιατί το αξίζουμε. Γεννήθηκε για μας ο Σωτήρας Χριστός. Η αγγελία αυτή έφερε την ελπίδα στον άνθρωπο που εξ αιτίας της απομάκρυνσής του από τον δρόμο του Θεού, υποφέρει απελπισμένος. Η έλευση και ενανθρώπιση του Σωτήρος Χριστού, πραγματοποίησε την προ αιώνων υπόσχεση του Θεού, στους πρωτόπλαστους πρώτα, και μέσω των προφητών, στο ανθρώπινο γένος. Πλάσματα του Θεού, αγαπητά από τον Δημιουργό τους δεν ήταν δυνατόν να μείνουν χωρίς την πλούσια και πρακτική εμφάνιση της άπειρης αγάπης του Θεού. ροηγήθηκε η συνεχής στους αιώνες υπενθύμιση του Θεού για την τήρηση των εντολών Του. Έστειλε φωτισμένους ανθρώπους, τους προφήτες, στον αγαπημένο Του λαό, τον Ισραήλ. Άνθρωποι σοφοί και φωτισμένοι παρουσιάστηκαν και στους άλλους λαούς, τους εθνικούς ειδωλολάτρες, για να τους καθοδηγήσουν κοντά στον Θεό. «Καθεύοντες διατελειτε αν, έως αν ο Θεός κηδόμενος υμών πέμψειε άλλον τινα σώσαι υμάς». Θα κοιμάστε αδιαφορώντας για την αρετή, αν ο Θεός που σας φροντίζει δεν στείλει κάποιον άλλον να σας σώσει, έλεγε ο φιλόσοφος Σωκράτης. Είχε συνεπώς η ανθρωπότητα σαφείς και διαχρονικές προειδοποιήσεις και υπομνήσεις, όταν ήταν φανερό ότι είχε εκτραπεί από την ευθεία οδό τους θείου θελήματος. Και όμως οι άνθρωποι δεν άκουσαν. Δεν πρόσεξαν τις ειδοποιήσεις. Ίσως θα έπρεπε να μας εγκαταλείψει και να μας τιμωρήσει, αφού εμείς παρακούσαμε και τον αγνοήσαμε. Η αγαθότητα όμως του Θεού έδειξε για άλλη μια φορά την απέραντη αγάπη στα πλάσματα Του. Πριν δυο μέρες λοιπόν, γιορτάσαμε για άλλη μια φορά, την εκπλήρωση της σωτηριώδους υπόσχεσης του Θεού. Η έλευση του Σωτήρος Χριστού, ήταν η τελευταία ευκαιρία. Τώρα πλέον γνωρίζουμε με ακρίβεια το θέλημα και τις εντολές του Θεού. Δες δικαιούμαστε να προφασιστούμε άγνοια. Ήλθε, έγινε άνθρωπος, όπως εμείς, απέδειξε την αγάπη του και με τη διδασκαλία Του και με τα θαύματα. Όλα αυτά σαν ανάμνηση τα διατηρήσαμε στην Καινή Διαθήκη, στο Ευαγγέλιο. Είναι φανερή όχι μόνο η αγάπη Του, για τα ανάξια πλάσματα Του, αλλά και η ανοχή Του. Παρακολουθεί και βλέπει τα σφάλματα μας. Περιμένει να καταλάβουμε τα λάθη μας. Κάποτε επιτρέπει να υποφέρουμε ή και να υφιστάμεθα κακά, μήπως αντιληφθούμε τα λάθη μας. Γνωρίζει μέχρι ποίου σημείου μπορούμε να αντέξουμε. Γιαυτό ποτέ δεν επιτρέπει κάτι που είναι αδύνατο να αντιμετωπίσουμε με τις περιορισμένες δυνάμεις και ικανότητες μας. Η επιθυμία του Θεού είναι να σωθούμε. Και μπορούμε να σωθούμε όταν ακολουθούμε τις εντολές Του. Η σωτηρία της ψυχής μας είναι κυριολεκτικά στο χέρι μας.! Αρκεί να το θελήσουμε. Σε λίγες μέρες, αγαπητοί μου, αρχίζει ένας νέος χρόνος. Ας βάλουμε ένα και μοναδικό στόχο. Την αλλαγή της ζωής μας προς το καλύτερο. Την απαλλαγή από κακές συνήθειες και λάθη. Την αξιοποίηση της δωρεάν ευκαιρίας για σωτηρία. Την εκμετάλλευση της μεγάλης αγάπης του Θεού για να πετύχουμε τη σωτηρία της ψυχής μας, αλλά και να ζούμε στην επίγεια ζωή με ειρήνη και την ευλογία του Κυρίου.

Αμήν.

Δ.Γ.Σ. Πηγή: http://kirigmata.blogspot.com/

8/7 Κυριακή ΣΤ΄Ματθαίου [Ι.Μ.Μεσογαίας]

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ματθ. θ΄ 1-8)
8 Ἰ­ου­λίου 2018

Τὸ θαῦμα τῆς θε­ρα­πείας τοῦ πα­ρα­λυ­τι­κοῦ τῆς Καρ­πε­να­ούμ ἔγινε ἀ­φορμὴ νὰ ἀ­πο­κα­λυ­φθεῖ γιὰ μιὰ ἀ­κόμα φορὰ ἡ θεία δύ­ναμη καὶ ἐ­ξου­σία τοῦ Χρι­στοῦ. Νὰ πι­στο­ποι­η­θεῖ ἡ ἀ­λή­θεια καὶ ἡ αὐ­θεντικό­τητα τοῦ λόγου Του. Νὰ δη­λω­θεῖ, κατὰ τὸν σα­φέ­στερο τρόπο, ἡ νίκη τοῦ Θεοῦ πάνω στὴ δύ­ναμη τοῦ δι­α­βό­λου καὶ τῆς ἁ­μαρ­τίας.

Τὰ θαύ­ματα ἐ­νι­σχύ­ουν τὴν πί­στη τῶν ἁ­πλῶν καὶ τα­πει­νῶν ἀν­θρώ­πων στὴν καρ­διὰ ποὺ δέ­χον­ται γιὰ Σω­τῆρα καὶ Κύ­ριό τους τὸν Χρι­στό. Ἡ δοξο­λο­γία τοῦ Θεοῦ εἶ­ναι τὸ φυ­σικὸ ἐ­πα­κό­λουθο κάθε θαύ­μα­τος.

Στὸ ση­με­ρινὸ Εὐ­αγ­γέ­λιο, ὅ­μως, βλέ­πουμε τοὺς γραμ­μα­τεῖς καὶ τοὺς φα­ρι­σαί­ους νὰ στε­νο­χω­ροῦν­ται καὶ νὰ ἐκ­φρά­ζον­ται ἀρ­νη­τικὰ γιὰ τὸ θαῦμα ποὺ ζοῦν, λέ­γον­τες «Οὗ­τος βλα­σφη­μεῖ», ὅ­ταν ὁ Κύ­ριος θε­ρα­πεύει πρῶτα τὴν ψυχὴ τοῦ πα­ρα­λυ­τι­κοῦ μὲ τὴ φράση «θάρ­σει τέ­κνον˙ ἀ­φέ­ων­ταί σοι αἱ ἁ­μαρ­τίαι σου». Καὶ ὁ Κύ­ριος ὡς παν­το­γνώ­στης δι­α­βά­ζει τὶς καρ­διὲς καὶ τὶς σκέ­ψεις τους, καὶ ἀ­πο­κα­λύ­πτον­τας ὅτι «ἐ­ξου­σίαν ἔ­χει ὁ υἱὸς τοῦ ἀν­θρώ­που ἀ­φι­έ­ναι ἁ­μαρ­τίας», λέ­γει στὸν πα­ρα­λυ­τικὸ «Ἐ­γερ­θεὶς ἆ­ρον σου τὴν κλί­νην καὶ ὕ­παγε εἰς τὸν οἶ­κόν σου». Ἔτσι ἔ­γινε ἔμ­πρα­κτα φα­νερὸ ὅτι ὁ Χρι­στὸς εἶ­ναι παν­το­δύ­να­μος καὶ παν­το­γνώ­στης, γε­μᾶ­τος ἀ­γάπη γιὰ τὰ πλά­σματά Του.

Τί ση­μαί­νει ὅ­μως γιὰ τὸν κα­θένα μας τὸ γε­γο­νὸς ὅτι ὁ Χρι­στὸς εἶ­ναι παν­το­γνώ­στης καὶ γνω­ρί­ζει κάθε λε­πτο­μέ­ρεια τῆς ζωῆς μας;

Μὲ τὴ σκέψη ὅτι ὁ Χρι­στὸς εἶ­ναι παν­το­γνώ­στης πα­ρη­γο­ρούμεθα. Εἶναι ἀ­πο­τε­λε­σμα­τικὸ νὰ ξέ­ρουμε ὅτι ὁ Κύ­ριος εἶ­ναι δί­πλα μας, γιὰ νὰ μᾶς ἐνι­σχύει, νὰ πα­ρα­κο­λου­θεῖ τὶς δυ­σκο­λίες μας καὶ νὰ ἐ­πεμ­βαί­νει, ὅ­ταν τὸ ἀπαι­τεῖ τὸ πνευ­μα­τικό μας συμ­φέ­ρον. Τὴν πρα­γμα­τι­κό­τητα αὐτὴ τὴν κα­τα­λα­βαί­νουμε σὲ στι­γμὲς πνευ­μα­τι­κῆς πλη­ρό­τη­τας, ποὺ ἡ χάρη Του δι­α­πο­τί­ζει τὴν καρ­διά μας. Ἀλλὰ καὶ ὅ­ταν περ­νοῦμε κά­ποια δο­κι­μα­σία, ποὺ κάθε ἀν­θρώ­πινη βο­ή­θεια εἶ­ναι ἀ­νί­σχυρη, βρί­σκουμε κα­τα­φύ­γιο «εἰς τὸν μό­νον δυ­νά­με­νον σώ­ζειν».

Ἡ βε­βαι­ό­τητα ὅτι εἶ­ναι Παν­το­γνώ­στης μᾶς βο­ηθεῖ ἐ­πί­σης νὰ σκε­φθοῦμε ὀρθά, ἐ­πειδὴ ὁ ἐ­χθρός μας δι­ά­βο­λος προ­σπα­θεῖ νὰ μᾶς πεί­σει ὅτι κα­νεὶς δὲν μᾶς βλέ­πει καὶ κα­νεὶς δὲν θὰ μά­θει ποτὲ τὸ κακὸ ποὺ κά­νουμε.

Τέ­λος, ἡ βε­βαι­ό­τητα ὅτι ὁ Χρι­στὸς εἶ­ναι Παν­το­γνώ­στης, πα­ρη­γο­ρεῖ τὸν ἀ­γῶνα μας, ὅ­πως φαί­νε­ται καὶ στὴν πε­ρί­πτωση τοῦ πα­ρα­λυ­τι­κοῦ τῆς ση­με­ρι­νῆς Εὐ­αγ­γε­λι­κῆς πε­ρι­κο­πῆς, στὸν ὁ­ποῖον ἀ­πευ­θυ­νό­με­νος ὁ Χρι­στὸς εἶπε «Θάρ­σει τέ­κνον», ἐ­νι­σχύ­ον­τας ἔτσι τὶς δυ­νά­μεις του καὶ κάθε ἄν­θρωπο, ποὺ σή­μερα πε­ρισ­σό­τερο ἀπὸ ποτὲ ἔ­χει ἀ­νάγκη ἀπὸ ἐλ­πίδα καὶ ψυ­χικὴ στή­ριξη.

Ἀ­δελ­φοί μου, ὅ­λοι ἔ­χουμε ἀ­νάγκη τὴν σῴ­ζουσα καὶ ζων­τανὴ πί­στη, ἡ ὁ­ποία, ὅ­ταν ὑ­πη­ρε­τεῖ τὸν πλη­γω­μένο ἄν­θρωπο, βε­βαι­ώ­νει μὲ τὸν πιὸ χει­ρο­πι­α­στὸ τρόπο ὅτι ἡ παν­το­δυ­να­μία τοῦ Θεοῦ δὲν εἶ­ναι ὑ­πό­θεση τοῦ μυ­α­λοῦ μας ἀλλὰ τῆς καρ­διᾶς μας.

Αὐτό, βέ­βαια, δὲν ση­μαί­νει ἕ­να πρό­χειρο συ­ναι­σθη­μα­τι­σμὸ ποὺ ἀφορᾶ ἐ­πι­φα­νει­ακὰ θρη­σκευ­ό­με­νους ἀν­θρώ­πους, ἀλλὰ εἶ­ναι τὸ βα­θύ­τερο γνώ­ρι­σμα τῶν ἀ­γω­νι­στῶν ποὺ ἀ­να­κά­λυ­ψαν τὴν οὐ­σία τῆς ὕ­παρ­ξής τους. Αὐ­τοὶ εἶ­ναι οἱ νι­κη­τὲς τῆς πα­ρού­σας ζωῆς καὶ οἱ κλη­ρο­νό­μοι τῆς αἰ­ώ­νιας πρα­γμα­τι­κό­τη­τας.

www.imml.gr

29/12 Κυριακή μετά την Χριστού Γέννηση – Δυσκολίες και πειρασμοί

Από Αρχείο

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ Της Κυριακής: Ματθ. β΄ 13-23

ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΚΑΙ ΠΕΙΡΑΣΜΟΙ

1. Μπροστὰ στὶς δυσκολίες τῆς ζωῆς Θαύματα μεγάλα καὶ πρωτοφανὴ ἑορτάζουμε τὶς ἡμέρες αὐτὲς μὲ κέντρο τὴ Γέννηση τοῦ Θεανθρώπου. Ἐνῶ ὅμως θαυμάζουμε τὶς ὑπέροχες εὐαγγελικὲς διηγήσεις γιὰ τὴ δοξολογία τῶν ἀγγέλων, τὴν προσκύνηση τῶν ποιμένων, τὴν ὁδοιπορία καὶ τὰ δῶρα τῶν Μάγων, σήμερα τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο μᾶς παρουσιάζει δοκιμασίες καὶ πειρασμοὺς ποὺ δημιουργοῦν ἔντονο προ­βληματισμό. Ἂς δοῦμε πῶς περιγράφει τὰ γεγονότα ὁ ἱε­ρὸς εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος. Ὅταν ἔφυγαν οἱ Μάγοι, ποὺ εἶχαν ἔρθει νὰ προσκυνήσουν τὸν νεογέννητο Βασιλέα Χριστό, ἄγγελος Κυρίου ἐμφανίστηκε στὸν Ἰωσὴφ καὶ τοῦ εἶπε: –Σήκω, πάρε τὸ παιδὶ καὶ τὴ Μητέρα του καὶ φύγε στὴν Αἴγυπτο, διότι ὁ Ἡρώδης πρόκειται νὰ ἀναζητήσει τὸ παιδὶ γιὰ νὰ τὸ σκοτώσει. Καὶ μὴ φύγεις ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, ἀλλὰ μεῖνε ἐκεῖ μέχρι νὰ σοῦ πῶ. Πράγματι, ὁ Ἰωσὴφ σηκώθηκε ἀμέσως καί, μέσα στὴ νύχτα, πῆρε τὸ παιδὶ καὶ τὴ μητέρα του καὶ ἀναχώρησε γιὰ τὴν Αἴγυπτο. Κι ἔμεινε ἐκεῖ μέχρι ποὺ πέθανε ὁ Ἡρώδης· γιὰ νὰ ἐπαληθευθεῖ ἀκριβῶς ἐκεῖνο ποὺ εἶπε ὁ Κύριος μέσω τοῦ προφήτη: Ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο κάλεσα τὸν υἱό μου νὰ ἐπιστρέψει στὸν τόπο τῆς γεννήσεώς του. Ἦταν στ’ ἀλήθεια μεγάλη δοκιμασία γιὰ τὴν πίστη τοῦ Ἰωσὴφ ἡ ξαφνικὴ εἰδοποίηση τοῦ ἀγγέλου νὰ φύγουν νύχτα καὶ νὰ ταξιδέψουν μαζὶ μὲ τὴν Παναγία καὶ τὸ θεῖο Βρέφος, ἐξόριστοι στὴν Αἴγυπτο. Θὰ μποροῦσε νὰ κλονιστεῖ ἡ πίστη του καὶ νὰ πεῖ στὸ Θεό: «Θεέ μου, Ἐσὺ εἶπες ὅτι Αὐτὸς θὰ σώσει τὸν λαό Του. Δὲν μπορεῖ τώρα νὰ σώσει τὸν ἑαυτό Του;... Δὲν μπορεῖς, Θεέ μου, νὰ πάρεις τὴν ψυχὴ τοῦ Ἡρώδη; Εἶναι ἀνάγκη νὰ περάσουμε ὅλη αὐτὴ τὴν ταλαιπωρία;...». Καμία ἀπὸ αὐτὲς τὶς σκέψεις, ὅμως, δὲν σκανδαλίζει τὸν πιστὸ δοῦλο τοῦ Θεοῦ. Ἔχει ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὴν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ καὶ ἀνταποκρίνεται μὲ προθυμία στὶς ὁδηγίες τοῦ ἀγγέλου. Καὶ ὑπομονετικὰ περιμένει νέες ὁδηγίες... Κάποτε κι ἐμεῖς ἀντιμετωπίζουμε δυσ­κολίες καὶ θλίψεις. Κι ἴσως ἀρχίζουν νὰ μᾶς πολιορκοῦν οἱ λογισμοί: «γιατί νὰ μοῦ συμβεῖ αὐτό;... Ἀφοῦ πιστεύω στὸ Θεό, κάνω τὴν προσευχή μου... γιατί;...». Στὰ ἐρωτήματα αὐτὰ δὲν μπορεῖ νὰ ἀπαντήσει ἡ λογική. Μόνο ἡ καρδιὰ ποὺ ἀγαπᾶ καὶ ἐμπιστεύεται τὸν πανάγαθο Θεὸ μπορεῖ νὰ ξεπεράσει αὐτὰ τὰ διλήμματα. Ὁ ἅγιος Ἰωσήφ, τὸν ὁποῖο τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα, «Κυριακὴ μετὰ τὴν Χριστοῦ Γέννησιν», μᾶς δείχνει τὸν δρόμο τῆς σιωπῆς καὶ τῆς ὑπομονῆς. Μᾶς καλεῖ νὰ ἀντιμετωπίζουμε κάθε ­δυσκολία μὲ ταπείνωση καὶ ὑπακοὴ στὸ θεῖο θέλημα. Μὲ τὴν πεποίθηση ὅτι ὁ πανάγαθος Θεὸς ἐπιτρέπει κάθε δοκιμασία πάντοτε πρὸς τὸ συμφέρον τῆς ψυχῆς μας. 2. Ἡ κραυγὴ τῶν νηπίων Στὸ μεταξὺ ὁ σκληρὸς καὶ αἱμοσταγὴς Ἡρώδης, ὅταν κατάλαβε ὅτι οἱ Μάγοι τὸν ἑξαπάτη­σαν καὶ ἔφυγαν ἀπὸ ἄλλον δρόμο γιὰ τὴν πατρίδα τους, θύμωσε ὑπερβολικά. Ἔστειλε λοιπὸν στρα­τιῶτες, οἱ ὁποῖοι σκότωσαν ὅλα τὰ παιδιὰ ποὺ ἦταν στὴ Βηθλεὲμ καὶ σ’ ὅλα τὰ περίχωρα καὶ τὰ σύνορά της, ἀπὸ ἡλικία δύο ἐτῶν καὶ κάτω, σύμφωνα μὲ τὸ χρονικὸ διάστημα ποὺ ἐξακρίβωσε ἀπὸ τοὺς Μάγους. Τότε πραγματοποιήθηκε ὁ λόγος τοῦ προφήτη Ἱερεμία: Φωνὴ σπαρακτικὴ ἀκούστηκε στὸ χωριὸ Ραμᾶ τῆς φυλῆς Βενιαμίν, «θρῆνος καὶ κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς πολύς». Ἡ Ραχὴλ κλαίει τὰ παιδιά της καὶ δὲν μπορεῖ μὲ κανέναν τρόπο νὰ παρηγορηθεῖ, διότι τὰ ἀθῶα αὐτὰ παιδιὰ δὲν ὑπάρχουν πλέον στὴ ζωή. Βέβαια, ἀργότερα πέθανε ὁ Ἡρώδης καὶ μάλιστα μὲ τρόπο φρικτό. Τότε ἄγγελος Κυρίου ἐμφανίστηκε σὲ ὄνειρο πάλι στὸν Ἰωσὴφ στὴν Αἴγυπτο καὶ τοῦ εἶπε: –Σήκω, πάρε τὸ παιδὶ καὶ τὴ Μητέρα του καὶ πήγαινε στὴ χώρα τῶν Ἰσραηλιτῶν, διότι ἔχουν πεθάνει πλέον ἐκεῖνοι ποὺ ἤθελαν νὰ ἀφαιρέσουν τὴ ζωὴ τοῦ παιδιοῦ. Σηκώθηκε λοιπόν, πῆρε τὸ παιδὶ καὶ τὴ Μητέρα του καὶ ἦλθε στὴν Παλαιστίνη. Ἀλλὰ ὅταν ἄκουσε ὅτι στὴν Ἰουδαία βασίλευε ὁ Ἀρχέλαος στὴ θέση τοῦ πα­τέρα του Ἡρώδη, φοβήθηκε νὰ πάει ἐκεῖ. Ἔλαβε ὅμως νέα ὁδηγία ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἀναχώρησε γιὰ τὰ μέρη τῆς Γαλιλαίας, ὅπου ἡγεμόνας ἦταν ὁ Ἡρώδης ὁ Ἀντίπας, ποὺ ἦταν λιγότερο σκληρὸς ἀπὸ τὸν ἀδελφό του Ἀρχέλαο. Κι ἀφοῦ ἦλθε ἐκεῖ, ἐγκαταστάθηκε στὴν πόλη τῆς Ναζαρέτ. Γιὰ νὰ πραγματοποιηθοῦν οἱ προφητεῖες ποὺ ἔλεγαν ὅτι ὁ Ἰησοῦς θὰ δεχθεῖ τὴν ἀτιμία καὶ τὴν περιφρόνηση ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς του, ὅπως ἔγινε ὅταν τὸν ὀνόμασαν περιφρονητικὰ Ναζωραῖο. Ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτὰ ποὺ περιγράφει ἡ εὐαγγελικὴ περικοπή, τὸ πιὸ συγκλονιστικὸ εἶναι ἡ τραγωδία μὲ τὴ σφαγὴ τῶν νηπίων στὴ Βηθλεέμ. Ποιὸς μπορεῖ νὰ μείνει ἀσυγκίνητος μπροστὰ στὴν εἰκόνα τόσων ἀθώων βρεφῶν; Πρόκειται γιὰ πρωτοφανὴ θηριωδία τὴν ὁποία καταδικάζει ἀπερίφραστα κάθε ἐχέφρων ἄνθρωπος. Ὡστόσο, τὸ παράδοξο καὶ ἐξωφρενικὸ εἶναι ὅτι ὁ Ἡρώδης καὶ ἡ καταστροφικὴ μανία του ἀναβιώνουν στὶς μέρες μας στὸ πρόσωπο τῶν ἀσυνείδητων ἰατρῶν καὶ τῶν γονέων ποὺ ἐπιπόλαια καταφεύγουν στὴν ἐγκληματικὴ ἔκτρωση. Κάθε χρόνο μὲ τὶς ἐκτρώσεις σκοτώνονται ἑκατομμύρια βρέφη, κι ὅλα αὐτὰ μὲ τὴν κάλυψη τοῦ δῆθεν πολιτισμένου κόσμου μας! Ἐπιτέλους, ἂς εὐαισθητοποιηθοῦμε, γιὰ νὰ σταματήσει αὐτὸ τὸ κακό. Εἶναι καιρὸς νὰ ἀναλάβουμε ὅλοι τὶς εὐθύνες μας. Ἡ κραυγὴ τῶν ἀθώων νηπίων ἂς μᾶς συγκλονίσει.

Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”

Σελίδα 1 από 15