Ορθόδοξη πορεία στη Χριστιανική οικογένεια
Δημοσίευση: Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2005

Στο φαγητό πάντα να θεσμοποιηθεί ή προσευχή. Ουδέποτε να τρώτε χωρίς να προσεύχεστε. Πάντα να προηγείται και να έπεται ή προσευχή. Τότε ευλογείται και το φαγητό, και υπάρχει άλλη γλυκύτης και σ' αυτό το φαγητό. Έρχονται πάρα πολλοί στο μοναστήρι και λένε τα φαγητά σας είναι ωραία. Κι είναι τα περισσότερα νερόβραστα. Δεν βάζουμε τίποτε μέσα. Και σας λέγω ότι μυστηριωδώς και θαυματουργικός είναι εύγευστα τα φαγητά, γιατί υπάρχει χάρις του θεού, διότι ακριβώς απαγγέλλεται ή ευχή στα διακονήματα. Γι` αυτό και δημιουργείται μία χάρις.

Ένα άλλο, το όποιο πρέπει να προσεχθεί στην οικογένεια, είναι ή ανάγκη ενός κοινού πνευματικού. Πολλές φορές άλλο πνευματικό έχει ή σύζυγος, άλλο ο σύζυγος, και γίνεται πολλές φορές σύγχυση... Γι` αυτό. για να δημιουργήσουμε προϋποθέσεις ειρηνικής βιωτής πρέπει οπωσδήποτε να έχουμε ένα κοινό πνευματικό. Και να χαράσσεται μία κοινή γραμμή. Και να χαράσσεται μία γραμμή, πού αναπαύει και τα δύο σκέλη. Διότι έτσι, όπως είπα, δημιουργείται μια κοινή γραμμή και Δημιουργούνται προϋποθέσεις ειρήνης και γαλήνης.

Τα παιδιά σας από μικρά, από τον καιρό πού μαθαίνουν αν μιλούν να τα στέλνετε στο πνευματικό. Και αυτό να το λάβετε υπ' όψιν σας πολύ σοβαρά. Από τεσσάρων ετών ακόμη μερικά παιδιά είναι προχωρημένα, ωριμάζουν πιο πολύ, και από τριών ετών. Να τα στέλλετε στον πνευματικό, για να τους δημιουργήσετε το αίσθημα ότι είναι ατελή και κάνουν λάθη. Διότι, εάν δεν τους δώσουμε αυτά, πού πρέπει να τους δώσουμε, όταν είναι μικρά, μην πλανάστε ότι, όταν μεγαλώσουν, δεν θα μας ακούνε και θα παρασύρονται. Τα παιδιά πρέπει από μικρά να τα οδηγήσουμε στο σωστό τρόπο. Και το θεμέλιο του σωστού τρόπου είναι να μάθει το παιδί να επικοινωνεί με πνευματικό. Γι` αυτό σε μερικούς γονείς, πολλές φορές, παρατηρώ, τους φαίνεται παράξενο, και λένε, μα από μικρά στον πνευματικό;

Και όμως επιβάλλεται και ενδείκνυται. Και ακόμα το παιδί αποκτά μία κοινωνία με τον πνευματικό, μία Ιδιαίτερη κοινωνία, και δεν κάνει κόπο μετά ν' ανοίξει την καρδιά του και να του πει τα προβλήματα, πού ίσως θ' αντιμετωπίζει, όταν μεγαλώσει, πού θα είναι μεγάλα, για να πάρει λύση. Διότι πρέπει το παιδί —κι οι ψυχολόγοι το λένε—, πρέπει το παιδί, το άπειρο παιδί, να μάθει να ερωτά. Διότι το παιδί, πού δεν ερωτά, οπωσδήποτε θα πάθει μεγάλες γκάφες, πού θα του στοιχίσουν ίσως και σ' όλη του τη ζωή.

Πόσο μπορεί να βοηθήσει σ' αυτό ένας ευλαβής γονιός! Ένα άλλο, το οποίο ήθελα να σας πω, πρέπει να βρείτε και να δημιουργήσετε προϋποθέσεις να ησυχάζετε. Διότι, βλέπετε, όπως έγινε ή ζωή σήμερα, οι περισσότεροι κάνουν δύο δουλειές. Βλέπουμε τα παιδιά, έρχονται από το σχολείο, πηγαίνουν στο φροντιστήριο, μετά πηγαίνουν εις το πιάνο, μετά πηγαίνουν σε άλλα ερασιτεχνικά ενδιαφέροντα. Γι' αυτό πρέπει όλοι μας, μικροί και μεγάλοι, να δημιουργήσουμε ώρες, πού να βλέπουμε τον εαυτό μας. Διότι, βλέπετε, αυτή ή ένταση λόγω των κοινωνικών, των οικογενειακών, των επαγγελματικών μερίμνων μας δημιουργεί μία δυσκολία, μία βαρύτητα, γι` αυτό πρέπει να βρίσκουμε μερικούς τρόπους και μερικές μεθόδους να φεύγουμε από τον κόσμο. Ένας τρόπος είναι να επισκεπτόμαστε τα μοναστήρια.

Θυμάμαι που ήμουν στον κόσμο, μόλις πήγαινα σ' ένα μοναστήρι είτε γυναικείο, είτε ανδρικό, μόλις πήγαινα μέσα στο μοναστήρι κι έβλεπα τις καμάρες, έβλεπα τα κελιά των μοναχών, μόνο πού τα έβλεπα αυτά ειρήνευα. Αισθανόμουν διαφορετικά. Γι` αυτό, πάρτε τα παιδιά σας και πηγαίνετε σ` ένα μοναστηράκι. Όπως είπα και στην αρχή σήμερα είναι ή ώρα του μοναχισμού. Πρέπει τα παιδιά μας-να συνδεθούν με τους μοναχούς τα αγόρια με τους μοναχούς και κοπέλες με τις μοναχές. Διότι σήμερα βλέπετε είναι τόσα πολλά τα αίτια, πού, αν δεν αποκτήσουν φίλους τα παιδιά ανθρώπούς πού είναι φορείς χάριτος για να παίρνουν. δύναμη και κουράγιο, είναι αδύνατο να μην ενδώσουν.

Και να σας πω ένα παράδειγμα. Μια οικογένεια εκεί στην Αθήνα είχε ένα μεγάλο πρόβλημα με τις κόρες της. Και ξέρετε ότι μια από τις μεγαλύτερες δοκιμασίες ενός ευλαβούς γονιού είναι να εξοκείλουν, και να εκτροχιαστούν τα παιδιά του. Ενώ ήταν ευλαβείς, όπως ο πατέρας διηγείται, οι κοπέλες—ήτανε στην εφηβεία - απροσδόκητα παρασύρονται από την παρέα τους στο σχολείο, και αρχίζουν και απεμπολούν κάθε πνευματικό, πού είχανε. Άρχισαν να παρατούν την Εκκλησία, άρχισαν να είναι της μόδας. Ό πατέρας, ή μητέρα είχανε συγκλονιστεί, αλλά αυτές τίποτα Αυτά είναι κατεστημένα, είναι παρωχημένα έλεγαν.Ό πατέρας ιδιαίτερα, πιο ευαίσθητος από τη μάνα, ήτανε απαρηγόρητος.

Βλέποντας τις κόρες του νά εκτροχιάζονται, δεν μπορούσε ούτε να κοιμηθεί .Πηγαίνει και βλέπει κάποιο μοναχό. Του λέει ,έτσι κι έτσι. Του λέει να προσπαθήσεις να τις συνδέσεις με ένα γυναικείο μοναστήρι. Του λέει. Γέροντα, είναι αδύνατο. Μόλις τους πω για μοναστήρι, δαιμονίζονται Είναι αδύνατον. Του λέει. Προσπάθησε και θα κάνουμε προσευχή, για να τα καταφέρεις. Λοιπόν, μετά από ορισμένο καιρό αυτός πήγε και βρήκε την ηγουμένη του ' Αγίου ' Ιωάννη του Μακρινού, αν ξέρετε, είναι κοντά εκεί, έξω από την Αθήνα. Είναι ένα καλό μοναστήρι με πολλές μοναχές μορφωμένες. Συνεννοήθηκε να κάνει μια προσπάθεια, αν τα καταφέρει να φέρει μ' ένα έμμεσο τρόπο τις κόρες του στο μοναστήρι.Και παρακαλώ, είπε στην ηγουμένη, να τις βοηθήσετε.

Μια μέρα, όπως ο ίδιος διηγείται, έπεισε τις κόρες του να πάνε μια βόλτα. Και παραδόξως δέχθηκαν, παρόλο πού ήταν προκατειλημμένες, και πάντοτε είχανε δυσμένεια σε όσα τους έλεγε ο πατέρας. Λοιπόν, πήγανε μια βόλτα και πέρασαν μ' ένα τεχνητό προγραμματισμό από το μοναστήρι, και τους λέει ο πατέρας: Δεν θέλετε να κατέβουμε λίγο, έστω για πέντε λεπτά, στο μοναστήρι; Λένε οι κοπέλες, που να κατέβουμε, μπαμπά, τώρα.

Τέλος πάντων τις έπεισε. Κατέβηκαν στο μοναστήρι, ειδοποιεί αυτός την ηγουμένη στην πόρτα, τις υποδέχεται τις κοπέλες, τις παίρνει στην αγκαλιά της και πηγαίνει και τις κερνάει. Και τους μιλούσε λόγια πνευματικά. Αυτές σιωπηλές. Χωρίς να λένε τίποτα. Τις κέρασαν, μετά τις πήρε εκεί ατό εκθετήριο της Μονής. Τους έδειξε εκεί τα εργόχειρα των μοναζουσών και μετά τους έδωσε κι ένα δωράκι. Και τις είχε στην αγκαλιά της. Αυτές κοκκίνισαν, αλλά δεν έλεγαν τίποτα.

Μετά τις παίρνει ή ηγουμένη και τους λέει, τώρα έχουμε εσπερινό, δεν μένετε και στον εσπερινό; Κι όπως ήταν ή ηγουμένη έτσι ευλαβής κι ευσεβής μοναχή, τις πήρε στον εσπερινό, άλλ' αυτές δεν αντέδρασαν. Τις έβαλε εκεί στο χορό, έψαλλαν τόσο ωραία, κι αυτές ήταν δίπλα από την ηγουμένη. Έβλεπε ή μία την άλλη και δεν μιλούσαν τίποτα. Τελείωσε ο εσπερινός, λέει, τώρα έχουμε τράπεζα, δεν μένετε και στην τράπεζα μαζί μας; Λοιπόν, πήρε τις κοπέλες στην τράπεζα και τις έβαλε μπροστά και κάθισαν μαζί με την ηγουμένη. Άκουσαν το ανάγνωσμα, έβλεπαν εκεί τις μοναχές σκυφτές να ακούουν μετά προσοχής την ανάγνωση με περισυλλογή, με μία σύννοια. "Έφαγαν εκεί πέρα και μετά τις κατευοδώνει ή καθηγουμένη. Μπήκαν στο αυτοκίνητο να πάνε στην' Αθήνα. Αυτές σιωπηλές. "Όπως διηγιόταν ο πατέρας, σιωπηλές και σκυφτές. Λοιπόν, πηγαίνουν στο σπίτι μετά άκρας σιωπής.

     
    The 'House of Christian Love" · Σύνδεσμοι · Επικοινωνία · Εκκλησ. Ημερολόγιον · Ραδιοφωνικοί σταθμοί
    Επιστοφή στην κορυφή Εκτύπωση άρθρου Αρχική σελίδα
_