Πλοήγηση

 Φτάνει να έχεις την εμπιστοσύνη και την υπομονή να περιμένεις. (Ιωάν. ΙΑ΄ 41) «ήραν ουν τον λίθον ου ην ο τεθνηκώς κείμενος. Ο δε Ιησούς ήρε τους οφθαλμούς άνω και είπε, πάτερ, ευχαριστώ σοι ότι ήκουσάς μου». Δεν κάνει τίποτε χωρίς τον πατέρα «εγώ και ο πατήρ μου εις εσμέν». (Ιωάν. ΙΑ΄ 42-43) «εγώ δε ήδειν ότι πάντοτέ μου ακούεις, αλλά δια τον άλλον του περιεστώτα είπον, ίνα πιστεύσουσιν ότι συ με απέστειλας». «και ταύτα ειπών φωνή μεγάλη εκραύγασε. Λάζαρε, δεύρο έξω». Ο Λάζαρος δεν κοιμότανε, αλλά βρισκόταν σ΄ έναν τόπο εις τον οποίο μπορούσε μόνο ν΄ ακούσει και να υπακούσει στην φωνή του Κυρίου. Τον φωνάζει με τ΄ όνομά του. Το σώμα του είχε αρχίσει ν΄ αποσυντίθεται, η ψυχή του όμως έμενε ακεραία και δεν άλλαξε προσωπικότητα, γιατί θ΄ άλλαζε όνομα.
 Λάζαρε, τον φώναξε. Ακόμα και στον ύπνο μας όταν βλέπουμε όνειρα κρατάμε την συνείδησή μας. Το σώμα μας εν τω μεταξύ κάθε 7 χρόνια αλλάζει, αλλά από μικρά παιδιά είμαστε το ίδιο πρόσωπο. Δεν αλλάζει η συνείδηση ότι είμαι εγώ. Αυτό συμβαίνει και μετά τον θάνατο.
 Μετά τον θάνατο θα ξέρω ότι είμαι εγώ. «Λάζαρε, δεύρο έξω». Τον διατάζει. Βλέπουμε την διαφορά μεταξύ του Παύλου και του Πέτρου και άλλων οι οποίοι είχαν αναστήσει νεκρούς, αλλά με προσευχή στον Θεό.
 Εδώ όμως είναι διαταγή. (Ιωάν. ΙΑ΄ 44) «και εξήλθεν ο τεθνηκώς δεδεμένος τους πόδας και τα χείρας κειρίαις, και η όψις αυτού σουδαρίω περιεδέδετο , λέγει αυτοίς ο Ιησούς, λύσατε αυτόν και άφετε υπάγειν».
 Εδώ είναι μία εικόνα της αναστάσεως της ψυχής του ανθρώπου, όταν ανίσταται η ψυχή, η ψυχή αυτή είναι δεμένη με όλα που έχουν προηγηθεί, τις αμαρτίες κ.λπ.
 Οι δεσμοί της ύλης, κάθε άνθρωπος έχει διάφορα δεσμά.
 Είμαστε σαν βάρκες δεμένες στο μουράγιο και τα σκοινιά είναι χοντρά. Μπορεί να μην είναι τίποτε το αμαρτωλό αυτό που μας κρατάει δεμένους. Άλλος έχει την εργασία του, άλλος το παιδί του κ.ο.κ. Βέβαια το σουδάριο και οι επίδεσμοι είναι νεκρικά ενδύματα που έχουν σχέση με τον θάνατο, αλλά δεν είμαστε πάντα δεμένοι με την αμαρτία. Μπορεί να είμαστε δεμένοι με ένα σωρό άλλα πράγματα. ΄Ομως πάντα είμαστε δεμένοι.
 Και η εντολή του Κυρίου είναι «λύσατε αυτόν» ν΄ αποδεσμευτεί από το σώμα του.
 Σ΄ αυτόν τον κόσμο να μην έχουμε από πουθενά εξάρτηση, παρά μόνον από την Κύριο.
 Αυτός είναι νόμος και όποιος του τον παραβεί, έχει και το ανάλογο τίμημα. Δεν θα πει βέβαια το να μην δενόμαστε με τίποτα, ότι δεν θα πλησιάζουμε και δεν θα προσφέρουμε, αντιθέτως μάλιστα.
 Εφόσον ζεις μέσα στην κοινωνία έχεις και υποχρεώσεις. Με το να μην στηρίζομαι σε τίποτε άλλο εκτός από τον Θεό, αυτό δεν σημαίνει ότι αυτό με απαλλάσσει και από τις υποχρεώσεις μου. Αν δεν τα αναπτύξουμε όλα αυτά σωστά, χωρούν πολλές παρεξηγήσεις.
 Γι΄ αυτό είπαμε ότι η ζωή του Χριστιανού είναι ζωή ισορροπίας. Αποτυγχάνεις αν είσαι μόνο το ένα ή είσαι μόνο το άλλο. Όμως «τ’ αδύνατα παρά τοις ανθρώποις, δυνατά παρά τω Θεώ». Ζητάμε την δύναμη από τον Θεό και το πνεύμα της διακρίσεως να καταλάβουμε μέχρι ποίου σημείου θα κάνουμε αυτό και μέχρι ποίου σημείου θα κάνουμε το άλλο.
 Εξάλλου άλλα τα μέτρα του Θεού και άλλα τα δικά μας. Βλέπουμε εμείς έναν άνθρωπο ο οποίος είναι τελείως παραδομένος στον Θεό και όμως μπορεί ο Θεός να βλέπει σ΄ έναν άλλο άνθρωπο, ο οποίος δεν διακονεί από το πρωί μέχρι την νύχτα, και όμως σ΄ αυτόν τον άλλο άνθρωπο ο οποίος ασχολείται περισσότερο με την δουλειά του και τις υποχρεώσεις του, να βλέπει ο Θεός μεγαλύτερη προσκόλληση και αφιέρωση και αφοσίωση σ΄ Αυτόν απ’ ότι ο άλλος που διακονεί νύχτα – μέρα.