Έρχεται ο Ιησούς, σταματάει μπροστά στην μία και της μιλάει επί πολλή ώρα. Στην δεύτερη γυναίκα στέκεται λίγη ώρα και στην τρίτη περνάει χωρίς να της μιλήσει. Σκέφθηκε ότι την Τρίτη γυναίκα δεν την αγαπάει, αλλά αγαπάει την πρώτη. Και στ’ όνειρό της ακούει μια φωνή, όχι κάνεις λάθος την τρίτη αγαπάει. Αυτό βέβαια είναι πολύ δύσκολο να το καταλάβει ο άνθρωπος που υποφέρει. Όταν είναι δυνατή η πίστη δεν χρειάζεται άμεση απάντηση, όταν είναι αδύνατη η πίστη την χρειάζεσαι την περιποίηση.
Ο καλός ποιμήν το μικρό και αδύνατο προβατάκι παίρνει στην αγκαλιά του, το άλλο δεν χρειάζεται.
Τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά απ’ ότι εμείς το νομίζουμε, διότι το λέει καθαρά μέσα στην Αγία Γραφή. «Οι δικές μου οι σκέψεις και οι δικές μου αποφάσεις και τα δικά μου μέτρα είναι διαφορετικά». «Όσο απέχουν οι ουρανοί από της γης τόσο απέχουν οι σκέψεις οι δικές μου από τις σκέψεις τις δικές σας». Εμείς θα λέγαμε ότι στον άνθρωπο τον αφοσιωμένο και δοκιμασμένο θ’ απαντήσει αμέσως, ενώ γίνεται το αντίθετο. Όλοι είμαστε μέλη του σώματος του Χριστού.
Και ο Χριστός φροντίζει το πιο ασθενικό και πονεμένο μέλος του σώματός του. Το άλλο μέλος που είναι γερό και δυνατό δεν το κοιτάζει. Βέβαια στην παρούσα περίπτωση είχαν σοβαρό πρόβλημα τ’ αδέλφια.
Αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχει ο άνθρωπος είναι η σχέση του με τον Θεό. Εμείς τοποθετούμε αλλού τα προβλήματά μας, ενώ ο Θεός τα βλέπει αλλιώς διότι ο Θεός ζει στην αιωνιότητα και ενδιαφέρεται για την αιωνιότητα.
Πρέπει να μάθουμε και εμείς να κοιτάζουμε με το πρίσμα της αιωνιότητας, διαφορετικά είμαστε πολύ μακριά.
Χάνουμε τα πάντα αν δεν μπορέσουμε να καταλάβουμε ότι είμαστε δημιουργημένοι για την αιωνιότητα, ότι μας περιμένει η αιωνιότητα. Πολλοί άνθρωποι έχοντας ένα σοβαρό πρόβλημα φθάνουν στην αυτοκτονία, αλλά δεν ξέρουν ότι όσοι πεθαίνουν, λέει ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός «ούτε καν δύνανται αποθανείν πλέον». Αυτός λοιπόν αυτοκτονεί για ν’ απαλλαγεί και όχι μόνο δεν μπορεί ν’ απαλλαγεί αλλά υποφέρει αιωνίως. Αυτή είναι η μεγάλη παρεξήγηση.
Όλα τα μαθαίνουμε εδώ και για όλα ενδιαφερόμαστε, αλλά για το μεγάλο ταξίδι που θα κάνουμε δεν ενδιαφερόμαστε. «αύτη η ασθένεια ουκ έστι προς θάνατον, αλλ΄ υπέρ της δόξης του Θεού, ίνα δοξασθή ο υιός του Θεού δι’ αυτής».
Για τον καθένα μας είναι μία προσωπική εμπειρία το να περάσει κάποιες δυνατές δοκιμασίες, το γιατί δεν το βλέπει εκείνη την ώρα, αλλά αργότερα θα δει ότι όλα αυτά έγιναν προς δόξαν Θεού (Ιωάν. ΙΑ΄ 11) «ταύτα είπε και μετά τούτο λέγει αυτοίς, Λάζαρος ο φίλος ημών κεκοίμηται, αλλά πορεύομαι ίνα εξυπνήσω αυτόν είπον ουν οι μαθηταί αυτού. Κύριε, ει κεκοίμητε, σωθήσεται, ειρήκει δε ο Ιησούς περί του θανάτου αυτού, εκείνοι δε έξοξαν ότι περί κοιμήσεως του ύπνου λέγει, τότε ουν είπεν αυτοίς ο Ιησούς παρρησία. Λάζαρος απέθανε, και χαίρω δι’ υμάς ίνα πιστεύσητε, ότι ουκ ήμην εκεί, αλλ’ άγωμεν προς αυτόν. Είπεν ουν Θωμάς ο λεγόμενος Δίδυμος τοις συμμαθηταίς. Άγωμεν και ημείς ίνα αποθάνωμεν μετ΄ αυτού».
Λέει ο Ιησούς «Λάζαρος ο φίλος ημών» ο δικός μας.
Όταν ο Θεός σ’ αγαπάει είσαι φίλος με όλους. «αλλά πορεύομαι ίνα εξυπνήσω αυτόν». Αυτοί βέβαια δεν κατάλαβαν, αλλά για τον Ιησού ήταν τόσο εύκολο να αναστήσει ένα νεκρό όσο για μας να ξυπνήσουμε έναν άνθρωπο. Είπαν οι μαθηταί «ει κεκοίμηται, σωθήσεται» αφού ήταν άρρωστος και κοιμήθηκε θα πει ότι θα σωθεί, του κάνει καλό.
Από την φράση «ο Λάζαρος κεκοίμηται» έχει βγει η λέξη κοιμητήριο όπως ονομάζουμε το νεκροταφείο, διότι μετά έρχεται η ανάσταση όπως και στον Λάζαρο.
Πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι η ανάσταση αφορά την ψυχή, ενώ όταν λέμε «προσδοκώ ανάστασιν νεκρών» θα πει ότι ο νεκρός κοιμάται και ότι θα ξυπνήσει στην Β΄ Παρουσία.
