Όλα αυτά έχουν εφαρμογή στην πρώτη Χριστιανική Εκκλησία, όπως διαβάζουμε στις Πράξεις Β΄ 44-47. «πάντες δε οι πιστεύοντες ήσαν επί τω αυτώ και είχον άπαντα κοινά, και τα κτήματα και τας υπάρξεις επίπροσκον και διεμέριζον αυτά πάσι καθότι αν τις χρείαν είχε, καθ’ ημέραν τε προσκαρτερούντες ομοθυμαδόν εν τω ιερώ, κλώντες τε κατ’ οίκον άρτον, μετελάμβανον τροφής εν αγαλλιάσει και αφελότητι καρδίας, αινούντες τον Θεόν και έχοντες χάριν προς όλον τον λαόν, ο δε Κύριος προσετήθει τους σωζομένους καθ’ ημέραν τη Εκκλησία». Βλέπουμε ότι «μετελάμβανον τροφής» δεν έμεναν νηστικοί, αλλά «εν αγαλλιάσει και αφελότητι καρδίας» την απλότητα ζητάει ο Θεός.
Και μεις όταν φιλοξενούμε κάποιον, να τον περιποιηθούμε βέβαια, αλλά με απλότητα για να νοιώθει και ο άλλος πιο άνετα.
Στην Μάρθα και στην Μαρία αν τις βάλουμε μέσα στην κοινωνία, βλέπουμε τους δύο τύπους ανθρώπων. Ο μεν ένας τύπος αφήνει τα πάντα και προσκολλάται στον Κύριο τελείως και είναι η μορφή του μοναχισμού και ο άλλος τύπος είναι η μέριμνα της ζωής μεν, αλλά ο Κύριος συμβουλεύοντας πως ν’ αντιμετωπίζονται οι μέριμνες, βρίσκει τους δύο τύπους ανθρώπων ίσους. Δηλαδή στην ίδια κατηγορία θα βάλει και αυτόν που προσκολλάται πλήρως κοντά του και αυτόν ο οποίος μέσα από την μέριμνα της ζωής η οποία μέριμνα έρχεται σε δεύτερη μοίρα και βασικά είναι λουσμένοι μέσα στο πνεύμα του Χριστού.
Και οι δύο αυτοί αντιπροσωπευτικοί άνθρωποι είναι άνθρωποι της σημερινής κοινωνίας.
Οι μεν που δίνονται μόνο και αφήνουν τα πάντα και οι άλλοι που ζουν μέσα στην μέριμνα της ζωής, αλλά και αυτοί εξίσου αντιμετωπίζονται από τον Κύριο.
Απάντηση: Όχι, αυτό είναι λάθος, διότι είτε λαϊκός είσαι, είτε μοναχός είσαι, είσαι υποχρεωμένος να εργαστείς. Γι’ αυτό και στο Άγιον Όρος έχουν 8 ώρες εργασίας, 8 ώρες αναπαύσεως και 8 ώρες προσευχής.
Άρα δεν είναι έτσι τα πράγματα, εξάλλου ουδέποτε μίλησε ο Κύριος για μοναχισμό.
Μίλησε για ό,τι αφορά τον άνθρωπο που ζει μέσα στην κοινωνία, μέσα στην οικογένεια, τον κάθε άνθρωπο.
Μετά έγινε ο μοναχισμός, ήταν και οι διωγμοί τότε, ήταν άλλοι λόγοι ιστορικοί κ.λπ.
Ποτέ ο Κύριος δεν μίλησε για μοναχισμό, ούτε να συμβουλεύει κανέναν να πάει να ζήσει στην έρημο.
Μην τα μπερδεύουμε λοιπόν, διότι εδώ δεν πρόκειται για δύο διαφορετικών τύπων ζωής.
Είναι αντιθέτως ο τύπος της καθημερινής ζωής.
Υπάρχουν άνθρωποι Χριστιανοί, που είναι πιο δραστήριοι. Μεταξύ των δύο αδελφών ασφαλώς η Μάρθα θα ήταν πιο δραστήρια, δυναμική, εργατική κ.λπ. Η άλλη ήταν μία φύση που έκλεινε πιο πολύ προς τον μυστικισμό.
Η Μάρθα ήταν ο τύπος του Χριστιανού ο οποίος την αγάπη που έχει προς τον Θεό, την καταναλίσκει και την αξιοποιεί στο να διακονεί πάλι τον Κύριο.
Διότι όταν βοηθάς τον συνάνθρωπό σου, βοηθάς τον ίδιο τον Κύριο. «εμέ εποιήσατε» μας είπε.
Όταν διακονούμε τον άλλο με όποιον τρόπο, διακονούμε τον Χριστό, διότι ο κάθε Χριστιανός είναι μέλος του σώματος του Χριστού. Άρα υπηρετούμε το σώμα του Χριστού. Ο άλλος τύπος είναι αυτός που του αρέσει να μελετά, να διαβάζει, να προσεύχεται. Άλλα και οι δύο πρέπει να έχουν και ώρες εργασίας και ώρες μελέτης και προσευχής.
Δεν εξαιρείσαι από την εργασία, διότι η εργασία είναι εντολή του Θεού. Έξι μέρες θα εργάζεσαι, είπε ο Θεός.
Εδώ αυτό που θέλει να τονίσει είναι ότι «την αγαθήν μερίδα εξελέξατο, ήτις ουκ αφαιρεθήσεται απ’ αυτής».
Διότι μεταξύ των δύο, δηλαδή, της διακονίας του σώματος και της ανυψώσεως του πνεύματος, πιο σπουδαίο είναι το δεύτερο. Το μεν ένα χρειάζεται ασφαλώς και σ’ επαινεί ο Θεός διότι τον Κύριο φιλοξενείς και τα μέλη του σώματός του διακονείς και περιποιείσαι, αλλά μην σταματάς μόνο εκεί και μην το κάνεις αυτό σε υπερβολικό βαθμό ώστε να χάνεις το δεύτερο. Η ζωή του κάθε Χριστιανού βρίσκεται σε μία πολύ δύσκολη ισορροπία, είναι σαν να περπατάς πάνω σ’ ένα τεντωμένο σκοινί.
