Γεννάται ένα πρόβλημα το οποίο αφορά την καθημερινή μας ζωή. Πρέπει δηλαδή να κάθομαι με τα χέρια σταυρωμένα, να προσεύχομαι και ν΄ ακούω τον λόγο του Θεού μόνο ή πρέπει και να διακονώ;
Η Μάρθα εδώ διακονούσε με λαχτάρα να φτιάξει πολλά φαγητά για να περιποιηθεί τον Κύριο και τους μαθητές του. Η Μάρθα καλά κάνει μέχρις ενός σημείου να τους περιποιηθεί αλλά, εκείνο το οποίο διακρίνει ο Κύριος με τα πνευματικά του μάτια είναι ότι δεν βάζει πρώτο στην Ιεραρχία τον λόγο του Θεού και κατόπιν τα υπόλοιπα. Σ’ αυτό την επιτιμά και της λέει ότι πρώτο είναι αυτό και τα άλλα μετά. «η δε Μάρθα περιεσπάτο περί πολλήν διακονίαν» περιεσπάτο σημαίνει ότι η σκέψη της ενώ έπρεπε να είναι αλλού, δηλαδή στον λόγο του Κυρίου, ήταν στην διακονία. Ο Κύριος την επιτιμά «Μάρθα, Μάρθα» λέει δύο φορές το όνομά της και αυτό δείχνει την τρυφερότητα που είχε και την οικειότητα με τον Λάζαρο και τις αδελφές Μάρθα και Μαρία. Ήταν φίλοι του. «Ο φίλος ημών εκοιμήθη» λέει για τον Λάζαρο, άρα ήταν μία φιλική οικογένεια στην οποία πολλές φορές είχε πάει ο Κύριος. Γι’ αυτό και η Μάρθα έχει το θάρρος να πάει στον Κύριο και να παραπονεθεί.
Και πάλι ο Κύριος της λέει «μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά» πάλι η λέξη «πολλά».
Δηλαδή δεν είναι λάθος το να διακονούμε, να υπηρετούμε, να φιλοξενούμε διότι εδώ πρόκειται για φιλοξενία.
Και από την Π.Δ. ξέρουμε ότι υπάρχει μεγάλη ευλογία στον άνθρωπο που φιλοξενεί, όπως η φιλοξενία του Αβραάμ Ο Απόστολος Παύλος λέει – Να μην σας διαφεύγει το να φιλοξενείτε διότι πολλοί και χωρίς να το ξέρουν φιλοξένησαν αγγέλους. –
Όπως ο Αβραάμ είδε τους τρεις ξένους και τους προσκάλεσε στο σπίτι του και τους φιλοξένησε.
Ας δούμε τι συνέβη με την Μάρθα όταν έμαθε το μάθημα. Βλέπουμε την Μάρθα να εφαρμόζει αυτό που της είπε ο Κύριος. Βλέπουμε την Μάρθα αργότερα σε άλλη σκηνή πως συμπεριφέρεται, διότι είχε πλέον μάθει την σωστή στάση. «Ο ουν Ιησούς προ εξ ημερών του Πάσχα, ήλθεν εις Βηθανίαν, όπου ην Λάζαρος ο τεθνηκώς, όν ήγειρεν εκ νεκρών. Εποίησαν ουν αυτώ δείπνον εκεί και η Μάρθα διηκόνει. Ο δε Λάζαρος εις ην των ανακειμένων συν αυτώ. Η ουν Μαρία, λαβούσα λίτραν μύρου νάδρου πιστικής πολυτίμου, ήλειψε τους πόδας του Ιησού και εξέμαξε ταις θριξίν αυτής τους πόδας αυτού. Η δε οικία επληρώθη εκ της οσμής του μύρου». Τώρα βλέπουμε την σωστή στάση. «Η Μάρθα διηκόνει».
Πάλι διακονεί, αλλά δεν «περιεσπάτο περί πολλήν διακονίαν». Δεν την είχε πιάσει άγχος, διότι μέριμνα σημαίνει ότι εργάζομαι με άγχος. «μεριμνάς και τυρβάζει περί πολλά». Δεν σημαίνει ότι δεν θα φροντίσουμε. Εδώ βρισκόμαστε πάλι σε τραπέζι «και εποίησαν αυτώ δείπνον εκεί».
Αλλά η Μάρθα εδώ απλώς διακονεί, δεν περισπάται, ούτε μεριμνά περί πολλά.
Ο Κύριος την επιτιμά για το πολύ και για την μέριμνα και ότι δεν είχε αξιοποιήσει σωστά.
Όταν βάλεις στον κατάλογο των αξιών σου, πρώτο τον λόγο του Θεού και την επιθυμία να τον γνωρίσεις και να συμμορφωθεί η ζωή σου με τον λόγο του Θεού, και κατόπιν όλα τ’ άλλα έχει την σωστή στάση.
Αλλά όταν βάζεις πρώτα την διακονία και πρώτα τα κοσμικά και τα υλικά, τότε όλα έχουν φύγει από την θέση τους. Το παν είναι να τοποθετήσει ο άνθρωπος στην σωστή του θέση το κάθε τι «ενός δε εστί χρεία. Μαρία δεν την αγαθήν μερίδα εξελέξατο, ήτις ουκ αφαιρεθήσεται απ’ αυτής». «Αγαθή μερίδα» είναι ότι η Μαρία, όπως λένε οι ερμηνευταί, ενώ βοήθησε και αυτή την αδελφή της στην διακονία, μετά προτίμησε να καθίσει στους πόδας του Ιησού. Δεν ήθελε για κανένα λόγο να χάσει την ευκαιρία. - Ήρθε ο Κύριος στο σπίτι μας με τους μαθητές του και άρχισε να μιλάει και εγώ θα κοιτάξω το μαγείρεμα; Καλύτερε να καθίσω δίπλα του και να μην χάσω ούτε λέξη από την διδασκαλία Του.
