Ή στηριζόμαστε σ΄ έναν άνθρωπο ο οποίος μας εγκατέλειψε ή μας απογοήτευσε. Είναι προτιμότερο λοιπόν για μας να ξέρουμε αυτό το μεγάλο μυστικό και όπως η γη στηρίζεται πάνω στους νόμους του Θεού και εμείς στηριζόμαστε στον Θεό. Το λέει καθαρά η Αγία Γραφή ότι η «ταχεία και αιώνια σωτηρία μας είναι ο Θεός». Νομίζεις ότι θα πέσεις στο κενό και ξαφνικά νιώθεις τους βραχίονες του Κυρίου μας να σε στηρίζουν. Καμιά φορά γίνεται ένα ατύχημα στο οποίο χάνεται ένας άνθρωπος και κατόπιν βλέπουμε πόσο προς το συμφέρον μας, της ψυχής μας εξελίχθηκαν τα πράγματα. Και αυτό είναι μία τρανή απόδειξη.
Αυτός είναι ένας ατομικός πειραματισμός. Διότι είναι τρεις οι τρόποι για να γνωρίσουμε τον Θεό.
Η επιστημονική φιλοσοφία 2) οι ιστορικές μαρτυρίες και 3) ο ατομικός πειραματισμός. Ένας άνθρωπος που έχει περάσει αυτήν την πείρα, γνωρίζει την προστασία του Θεού. Και αυτός ο άνθρωπος είναι αδύνατον να κλονιστεί με οτιδήποτε. Γι’ αυτό λέει ο Κύριος έρχεσθε και ίδετε» δηλαδή σας δίνω το δικαίωμα να με δοκιμάσετε. «ότι αγαθός ο Κύριος». Δεν λέει «πίστευε και μη ερεύνα» αλλά αντιθέτως «ερευνάτε τας Γραφάς και γεύσασθε» μας βάζει δηλαδή στον ατομικό πειραματισμό, να γευθείς και να καταλάβεις πόσο αγαθός είναι ο Κύριος.
Και η Αγία Γραφή το λέει ότι ο Κύριος προστατεύει χήρες και ορφανά και αυτό είναι αληθινό. (Λουκάς Ι΄ 38-42) «Εγένετο δε εν τω πορεύεσθαι αυτούς και αυτός εισήλθεν εις κώμην τινά, γυνή τις ονόματι Μάρθα υπεδέξατο αυτόν εις τον οίκον αυτής και τήδε ην αδελφή καλουμένη Μαρία, ή και παρακαθίσασα παρά τους πόδας του Ιησού ήκουε τον λόγον αυτόν η δε Μάρθα περιεσπάτο περί πολλήν διακονίαν, επιστάσα δε είπε, Κύριε, ου μέλει σοι ότι η αδελφή μου μόνην με κατέλιπε διακονείν; Ειπέ ουν αυτή ίνα μοι συναντιλάβηται, αποκριθείς δε είπεν αυτή ο Ιησούς. Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά, ενός δε έστι χρεία. Μαρία δε την αγαθήν μερίδα εξελέξατο, ήτις ουκ αφαιρεθήσεται απ’ αυτής». (Λουκάς ΙΑ΄ 27-28) «Εγένετο δε εν τω λέγειν αυτόν ταύτα επάρασά τις γυνή φωνήν εκ του όχλου είπεν αυτώ. Μακαρία η κοιλία η βαστάσασά σε και μαστοί ους εθήλασας. Αυτός δε είπε, μένουνγε μακάριοι οι ακούοντες τον λόγον του Θεού και φυλάσσοντες αυτόν».
Όλο το Ευαγγέλιο το σημερινό επικεντρώνεται σε μία σύντομη φράση. «ενός δε εστί χρεία». Αυτό μας δείχνει να μην στεκόμαστε πολύ σ’ αυτά που μας κρατούν δέσμιους. Τον ορατό κόσμο και τον δεσμό που έχουμε με όλα τα πράγματα που μας περιβάλουν.
Βέβαια είναι φοβερά δύσκολο, δεν μπορούμε εύκολα ν’ απαλαγούμε από αυτό κάνοντας και προσπάθεια.
Μιλάμε για ανθρώπους κοινούς όπως εμείς, διότι υπάρχουν και άλλοι που ανεβαίνουν σε σφαίρες πνευματικές. Κάνουμε προσπάθειες αλλά μας κυριαρχούν οι μέριμνες και οι δυσκολίες της ζωής και αυτά μας κρατούν δέσμιους. Η προσπάθεια πρέπει να είναι πάρα πολύ μεγάλη, για να μπορούμε να είμαστε αφοσιωμένοι μόνο στον Θεό. Βέβαια ο Θεός δεν μας ζητάει να μην μεριμνούμε για την δουλειά μας και να μην φροντίζουμε. Στην σκέψη μας όμως είναι πάρα πολλά αυτά που μας απασχολούν, δεν είναι εύκολο.
Όμως υπάρχει τρόπος να είμαστε συνεπείς στις κοινωνικές μας υποχρεώσεις και να έχουμε και τον χρόνο να αφιερώνουμε στην σκέψη αυτή του «ενός εστί χρεία». Βέβαια ο Χριστός δεν επετίμησε την Μάρθα επειδή διακονούσε, γιατί και αυτό είναι απαραίτητο.
Μακαρίζέι όμως αυτούς που ακούνε τον λόγο του Θεού και τον τηρούν. Το χρήσιμο και αναγκαίο είναι η ακρόαση της διδασκαλίας. Και όχι η απλή ακρόαση του λόγου, αλλά να την εφαρμόζουμε σε κάθε μας πράξη. Από την πιο μικρή έως την πιο μεγάλη μας ενέργεια. Όλο αυτό το φως της διδασκαλίας να μας καταλάβει και να γίνουμε μέρος του φωτός.
Αυτή είναι η ουσία στο «ενός εστί χρεία» δηλαδή χρειάζεται αυτό για την κάθε μας κίνηση και ενέργεια, να λουόμεθα από το φως του Κυρίου εφόσον κάνουμε κτήμα μας όλη την διδασκαλία του Κυρίου.
Λέει ο ευαγγελιστής «γυνή δε τις ονόματι Μάρθα υπεδέξατο αυτόν εις τον οίκον αυτής». Φαίνεται καθαρά ότι η μεγαλύτερη αδελφή και οικοδέσποινα ήταν η Μάρθα. «ην αδελφή καλουμένη Μαρία, ή και παρακαθίσασα παρά τους πόδας του Ιησού ήκουε τον λόγον αυτού η δε Μάρθα περιεσπάτο περί πολλήν διακονίαν».
